Rzeka Odwrócona Anatomia: Szczupak i Woda
- Szczegóły
Szczupak pospolity (Esox lucius) bez wątpienia jest ikoną wód słodkich półkuli północnej. Od wieków wzbudza respekt i podziw, zarówno wśród wędkarzy, jak i przyrodników. Jego zaciętość łowiecka zasługuje na najwyższe uznanie. Ta cecha, w połączeniu z ewolucyjnym przystosowaniem do funkcji szczytowego drapieżnika, decyduje o istotnej roli, jaką szczupak spełnia w ekosystemach wodnych. Przedstawiciele tego gatunku są jednymi z czołowych regulatorów populacji innych ryb. Przyjrzyjmy się nieco bliżej myśliwemu, którego obecność świadczy o zdrowiu i bogactwie akwenów, w których występuje.
Drapieżnik Idealny
Budowa szczupaka jest świadectwem trwającej miliony lat ewolucji, ukierunkowanej na jeden cel - błyskawiczny i skuteczny atak z zasadzki. Anatomia tej ryby to podręcznikowy przykład skutecznej adaptacji do roli szczytowego drapieżnika wód słodkich.
Zielona Torpeda
Szczupaka pospolitego nie sposób pomylić z inną rybą. Spłaszczone bocznie, opływowe ciało o torpedowatym kształcie jest idealnie przystosowane do gwałtownego zrywu. W oczy od razu rzuca się charakterystyczne rozmieszczenie płetw, zapewniające maksymalną siłą napędową. Grzbietowa i odbytowa są przesunięte mocno do tyłu, blisko siebie i potężnej płetwy ogonowej. Przypomina to nieco układ lotek stabilizujących strzałę w locie.
Dorosłe szczupaki osiągają do 150 cm długości. Przeciętna masa przedstawicieli tego gatunku to około 10 kg. Zdarzają się cięższe ryby, ważące powyżej 20 kg (najcięższy złowiony szczupak ważył 26,7 kg przy długości 133 cm), ale takie okazje są rzadkie.
Ubarwienie jest w dużej mierze uzależnione od warunków środowiskowych. Młode osobniki najczęściej są jasnozielone, brązowe lub srebrzyste. Zdarza się, że występujące na bokach ciemne plamy zlewają się w poprzeczne smugi. Starsze ryby są ciemnozielone w części grzbietowej, jaśniejsze, nakrapiane żółtymi plamami na bokach i białe w części brzusznej. Płetwy parzyste najczęściej mają czerwone odcień, natomiast nieparzyste są pokryte ciemnymi, poprzecznymi paskami.
Przeczytaj także: "OK" - gest uniwersalny?
Najeżony Zębami „Kaczy Dziób”
Kolejną charakterystyczną cechą przedstawicieli tego gatunku jest głowa. Wydłużona, zakończona szerokim spłaszczonym pyskiem, przypomina nieco kaczy dziób. Paszcza skrywa iście zabójczy arsenał - ostre jak brzytwa zęby.
Na żuchwie znajdują się pokaźne kły, służące do chwytania i przytrzymywania zdobyczy. Co istotne, górna szczęka jest ich pozbawiona. Prawdziwa pułapka kryje się głębiej.
Kość podniebienna, kości międzyszczękowe, lemiesz, kości gnykowe i łuki skrzelowe są dosłownie najeżone licznymi, drobnymi zębami. Wszystkie są skierowane do wewnątrz, w stronę gardzieli. To sprawia, że działają podobnie jak mechanizm zapadkowy. Schwytana ofiara może poruszać się tylko w jednym kierunku - do przełyku.
Szeroko Rozprzestrzeniony Drapieżca
Zasięg występowania szczupaka jest imponujący i świadczy o jego niezwykłych zdolnościach adaptacyjnych. Żadna inna słodkowodna ryba nie opanowała tak rozległego obszaru. Naturalne siedliska szczupaka pospolitego rozciągają się na całym obszarze Holarktyki. Można go spotkać w wodach Ameryki Północnej (od Labradoru po Alaskę), Azji (od Syberii po basen Morza Kaspijskiego) i niemal całej Europy. Jedyne obszary, gdzie przedstawiciele tego gatunku nie występują w stanie naturalnym, to Półwysep Iberyjski, Półwysep Bałkański (południowa część) i południe Włoch.
Szczupak Pospolity w Polsce
W naszym kraju szczupak jest gatunkiem pospolitym i wszechobecnym. Mówimy tu o jednym z najczęściej spotykanych drapieżników w polskich wodach. Dzięki swoim zdolnościom adaptacyjnym z powodzeniem zasiedla zróżnicowane środowiska - nizinne rzeki o wolnym nurcie, jeziora, stawy, zbiorniki zaporowe, starorzecza, a nawet słonawe wody przybrzeżne Bałtyku i zalewy przymorskie.
Przeczytaj także: Społeczeństwo Polskie w Ujęciu Trentowskiego
Siedliska Szczupaka
Jako drapieżnik polegający na kamuflażu i ataku z zaskoczenia, szczupak wybiera przede wszystkim takie miejsca, które oferują mu liczne kryjówki. Jego ulubionymi stanowiskami są miejsca bogate w roślinność zanurzoną i wynurzoną, przede wszystkim pasy trzcin, grążele czy rdestnice. W zbiornikach o mniej rozwiniętej florze, wybiera inne kryjówki - zatopione drzewa i konary, uskoki dna, podwodne górki czy kamienie.
Co ciekawe, preferencje siedliskowe szczupaka zmieniają się wraz z jego wiekiem i rozmiarem. Zwyczaj ten ma bezpośredni związek z jednym z kluczowych aspektów jego biologii - kanibalizmem. Obserwuje się odwrotną zależność między wielkością ryby a gęstością roślinności, w której przebywa.
Żeby przetrwać, małe szczupaki muszą szukać schronienia w gęstych zaroślach, które chronią je przed atakiem większych, starszych osobników. Duże, dojrzałe szczupaki nie mają już naturalnych wrogów (poza człowiekiem) i mogą pozwolić sobie na zajmowanie stanowisk na skraju roślinności lub w pobliżu pojedynczych, dużych struktur, takich jak powalone drzewa. Zapewnia im to znacznie szersze pole widzenia i ułatwia polowanie na większe ofiary, jednocześnie pozwalając kontrolować terytorium.
Cierpliwość, Szybkość i Siła, Czyli Cechy Idealnego Łowcy
Cechy morfologiczne szczupaka, jak kształt ciała i rozmieszczenie płetw, są w całości podporządkowane jego strategii łowieckiej. Ten drapieżnik nie jest aktywnym myśliwym. Zamiast rzucać się w pogoń za ofiarą, jak choćby okoń czy tuńczyk, woli wyczekiwać w ukryciu. Potrafi trwać w bezruchu przez długi czas, wyczekując dogodnego momentu. W wykrywaniu zdobyczy pomaga mu nie tylko jego wyśmienity wzrok. Linia boczna szczupaka jest niezwykle czuła, a liczne jamki zmysłowe na głowie rejestrują najdrobniejsze drgania wody, wywołane przez przepływającą rybę.
Gdy ofiara znajdzie się w zasięgu myśliwego, następuje błyskawiczny atak. Napędzając się potężną płetwą ogonową, szczupak wykonuje pojedynczy potężny skok. Gdy zdobycz znajdzie się w jego paszczy, nie ma szans na wyswobodzenie.
Przeczytaj także: Sterowniki i usterki ASUS K52J
Szczupak pospolity poluje przede wszystkim z zaskoczenia, jednak należy podkreślić, że nie jest to ścisłą regułą. Największe osobniki, przede wszystkim żyjące w dużych jeziorach i Bałtyku, potrafią aktywnie ścigać ławice ryb pelagicznych, takich jak choćby śledzie.
Oportunistyczna Dieta Szczupaka
Dieta szczupaka zmienia się dynamicznie w ciągu jego życia i cechuje się skrajnym oportunizmem. Tuż po wykluciu, wylęg odżywia się zooplanktonem. Narybek dość szybko przechodzi na większy pokarm. W diecie młodych osobników początkowo znajdują się bezkręgowce. Jednak już przy długości około 4 cm, zaczynają polować na wylęg innych ryb. Gdy szczupak osiąga 5,5 cm, ryby stają się podstawą jego diety.
Podstawą jadłospisu dorosłych osobników są mniejsze ryby, takie jak płocie czy okonie. Jednak zakres ich menu jest znacznie szerszy i obejmuje również żaby, myszy, szczury, a nawet młode ptaki wodne czy piżmaki, które nieopatrznie znajdą się w wodzie. Elementem diety, a zarazem czynnikiem regulującym populację jest kanibalizm.
Woda jako Podstawa Życia: Konopie Indyjskie
Woda to podstawa życia. Ta prawda zdecydowanie odnosi się do konopi indyjskich, które potrzebują wody do wielu procesów. Ppm to miara, która wskazuje ilość składników odżywczych obecnych w podłożu uprawowym. Jest to bardzo ważne, ponieważ od ppm zależy następne karmienie i znajomość ppm pozwala uniknąć przekarmienia lub niedokarmienia roślin.
EC, czyli przewodność elektryczna, to kolejny pomiar, który pomaga określić ilość składników odżywczych obecnych w podłożu. Im więcej składników odżywczych w pożywce, tym wyższy odczyt EC odpływu. Pomiar EC jest prosty dzięki kieszonkowemu testerowi przewodnictwa. Aby uzyskać jasny obraz tego, ile składników odżywczych otrzymują rośliny, musisz zmierzyć ppm lub EC zarówno pożywki/zbiornika (jeśli używasz hydroponiki), jak i odpływu.
Idealnie, odczyt ppm lub EC odpływu powinien być zawsze niższy, co pokazuje, że rośliny pobierają składniki odżywcze. Jeśli nie ma zmiany w ppm/EC między składnikami odżywczymi a odpływem, oznacza to, że rośliny nie pobierają składników odżywczych prawidłowo. Jeśli odczyt ppm/EC jest wyższy w odpływie niż w pożywce, prawdopodobnie będziesz mieć do czynienia z gromadzeniem się soli wokół korzeni.
Gdy nawozisz rośliny, to nagromadzenie powoli rozpuszcza się z powrotem w odpływie, podnosząc odczyty ppm/EC. Aby sobie z tym poradzić, użyj enzymatycznego środka do czyszczenia linii i oczyść korzenie roślin. Środki do czyszczenia usuwają wszelkiego rodzaju nagromadzenia składników odżywczych i można je mieszać bezpośrednio z wodą. Alternatywnie możesz również użyć przefiltrowanej wody o neutralnym pH do przepłukania korzeni.
Znajomość ppm pomaga uniknąć możliwego poparzenia roślin, informując, kiedy należy dostosować ilość składników odżywczych dodawanych do wody. Konopie indyjskie dobrze się czują przy 500-600 ppm po sklonowaniu, 800-900 ppm podczas wegetacji i 1000-1100 ppm podczas kwitnienia. Znajomość zawartości minerałów w wodzie przed zmieszaniem składników odżywczych może więc uniknąć stresowania roślin.
Pomiar PPM
Na rynku dostępnych jest wiele sond, urządzeń i mierników, które są w stanie mierzyć ppm. Najpopularniejszym jest miernik TDS (całkowita zawartość rozpuszczonych substancji stałych). To, na jaki miernik się zdecydujesz, naprawdę zależy od twojego budżetu i tego, jak bardzo chcesz się zagłębić w dane techniczne. Po skalibrowaniu miernika TDS włącz go, upewnij się, że wskazuje zero i włóż go do wody, którą chcesz przetestować - i oto masz odczyt ppm. Jeśli odczyt przekracza 500 ppm, musisz coś z tym zrobić, ponieważ woda będzie konkurować z substancjami odżywczymi, które powinny pobierać rośliny marihuany.
Woda zasolona lepiej przewodzi prąd niż czysta woda lub woda z odwróconej osmozy, ponieważ rozpuszcza się w niej więcej jonów, a co za tym idzie zwiększa się przewodność roztworu. Jeśli woda jest zbyt słona, może to wpłynąć na rośliny na dwa sposoby. Dokładne odczyty ppm uzyskuje się poprzez delikatne odparowanie próbki wody i analizę pozostałości. Poza chlorkiem sodu, większość minerałów prawie nie występuje we wszystkich naturalnie występujących wodach i nie są one powodem do zmartwień.
Hodowcy uprawiający w glebie organicznej i uprawiający na wolnym powietrzu ponownie mają przewagę, jeśli chodzi o ppm i EC. Zawsze sprawdzaj jakość wody, nawet z rzek i potoków. Kto uważa, że woda deszczowa jest neutralna? Jest to powszechny mit i w rzeczywistości woda deszczowa jest lekko kwaśna. Dwutlenek węgla rozpuszcza się w deszczu i zamienia się w słaby kwas węglowy o pH około 5,6. Nie martw się jednak, gdy woda jest przez chwilę w zbiorniku lub tamie, uwalnia dwutlenek węgla i pH równoważy się do 7. Czy zauważyłeś, że rośliny rosną jak szalone po deszczu? Kiedy przepuszczasz wodę przez filtr z odwróconą osmozą, staje się ona całkowicie pozbawiona minerałów. Nigdy nie używaj tej niezmodyfikowanej wody do spłukiwania roślin lub jako oprysku liści. Woda z odwróconej osmozy usunie składniki odżywcze z roślin, zwłaszcza wapń i magnez. Umieść napowietrzacze na kranach.
Ganga: Święta Rzeka Indii
GANGA ("szybko idąca"), rzeka Ganges, wypływająca z Gangotri w Himalajach i wpadająca do Zatoki Bengalskiej, jest najświętszą rzeką Indii. Życiodajne wody Gangesu identyfikowane są z mlekiem Matki-Krowy, symbolem czystości i oczyszczającej mocy. Dla swych wyznawców Ganges jest rzeką matką, obietnicą zbawienia. Gdy wyznawcy ją obrażą, rzeka wyzwala swe siły i wylewa z brzegów czyniąc wielkie zniszczenia. Wszystkie miasta zbudowane na brzegach Gangesu są święte ze względu na swoje położenie.
Brzegi Gangesu są głównym miejscem pielgrzymek wszystkich pobożnych Hindusów, zwłaszcza takie miejscowości jak: Gangotri (źródła G.), Hardwar (zw. też Gangadwara "brama G."; miejsce gdzie G. spływa z gór na nizinę), Prayaga (obecnie. Allahabad, gdzie łączy swe wody z również świętą Jamuną [Jamuna lub Dźamna] oraz z mityczną, podziemną rzeką Saraswati), Kasi (Benares, najświętsze miasto Hindusów) oraz Gangasagar (ujście do morza). Pragnieniem każdego hindusa jest spędzić ostatnie dni życia nad brzegami świętej rzeki. Śmierć w tym miejscu gwarantuje dostanie się do nieba. Największe znaczenie ma Benares. Starzy ludzie przybywają tam, aby dokonać żywota, a krewni przywożą spalone prochy swoich bliskich, wrzucają je w nurty Gangesu i odprawiają ofiary dla zmarłych przodków. Śmierć nad brzegami Gangi złożenie prochów w jej wodach jest dla przeciętnego hindusa najprostszym i najskuteczniejszym sposobem osiągnięcia niebiańskich rozkoszy.
Wody Gangesu zmazują wszelkie grzechy - nie tylko te popełnione w czasie obecnego życia, ale i we wszystkich poprzednich. Woda z Gangesu roznoszona jest przez pielgrzymów w zalakowanych garnkach po całych Indiach. Według mitologii Ganga stanowiła ucieleśnieniem bogini Gangi. W odpowiedzi na prośbę króla Bhagirathy, popartą surową ascezą, zgodziła się zstąpić na ziemię, aby obmyć i oczyścić prochy 60 tys. synów jego przodka Sagary, spalonych przez gniewne spojrzenie wieszcza. Aby jednak ustrzec ziemię przed miażdżącym naporem jej spadających w dół wód, Siwa zgodził się przyjąć ich impet na własną głowę. Z jego spadających włosów Ganga spłynęła łagodnie na ziemię i podążyła w kierunku morza. Zlewając się z oceanem, spłynęła do świata podziemnego, aby wypełnić swoją misję.
tags: #rzeka #odwrocona #anatomia
