Jak sprawdzić wilgotność pustaka przez nawierty: metody pomiaru
- Szczegóły
Cegły i pustaki ceramiczne są popularnym materiałem budowlanym ze względu na swoje liczne zalety. Ceramika budowlana jest wytwarzana z naturalnych surowców i jest przyjazna dla środowiska. Z większości cegieł można wznosić ściany nośne, osłonowe i ściany działowe od piwnicy aż po dach.
Właściwości cegieł i pustaków ceramicznych
Idealna cegła ceramiczna ma równe boki, jednolitą barwę, nie ma spękań i wyszczerbień. Przy uderzeniu młotkiem murarskim słychać czysty, metaliczny dźwięk, a nie głuchy lub stłumiony. Cegła zwykła upuszczona z wysokości 1,5 m na twarde podłoże może pęknąć na pół, wyszczerbić się, ale nie rozpaść na drobne kawałki. Cegła klinkierowa poddana takiej samej próbie powinna pozostać w całości. Po przełamaniu cegły jej przekrój powinien mieć jednolitą barwę, bez smug i białych domieszek wapiennych, tak zwanego margla.
Pustaki ceramiczne powstają z naturalnej gliny z dodatkiem mączki drzewnej lub trocin. Formuje się z niej poszczególne elementy, suszy, a następnie wypala w temperaturze ponad 900°C. Podczas wypalania trociny ulegają spaleniu, powodując powstanie w strukturze materiału mikroporów wypełnionych powietrzem, które w dużym stopniu odpowiadają za właściwości termoizolacyjne ceramiki.
Drugim sposobem na zwiększenie izolacyjności cieplnej jest szczelinowa budowa wyrobów z ceramiki poryzowanej: precyzyjnie wypracowany układ drążeń wewnątrz pustaka, wydłużający drogę przepływu ciepła przez ścianę. Porowata struktura i szczelinowa budowa sprawiają, że pustaki ceramiczne są stosunkowo lekkie, co znacznie ułatwia murowanie. Pustaki ceramiczne mają otwory, dzięki czemu poprawia się ich izolacyjność. Mogą być produkowane z ceramiki tradycyjnej lub poryzowanej.
Dzięki ich dużym wymiarom, a co za tym idzie niewielkiej liczbie spoin, mur z pustaków jest cieplejszy niż z cegieł, jednak pod warunkiem, że zachowany będzie układ szczelin zgodny z zaleceniami producenta. Pustaki ceramiczne wytwarzane są w podobny sposób co cegły. Są jednak od nich większe, dlatego muruje się z nich szybciej. Asortyment danego typu pustaków jest często rozszerzony o elementy narożnikowe, połówkowe.
Przeczytaj także: Jakość powietrza: Świecie – aktualne dane
Tradycyjne pustaki ceramiczne muruje się na normalną spoinę o grubości około 12 mm. Szlifowane - na cienkowarstwową zaprawę klejową lub zaprawę w postaci pianki. Niektóre pustaki ceramiczne mają specjalne kształty umożliwiające łączenie boków na pióro i wpust. Takiego łączenia pionowego nie wypełnia się zaprawą. Mur powstały z takich pustaków jest ciepły, gdyż wyeliminowane są spoiny pionowe stanowiące mostki cieplne.
Prawie każdy producent ceramiki ma w swojej ofercie jakiś oryginalny typ pustaków, na przykład pustaki akustyczne o podwyższonej izolacyjności akustycznej. Wytrzymałość zarówno cegieł, jak i pustaków ceramicznych oznacza się klasą. Im większa liczba, tym element jest bardziej wytrzymały.
Izolacyjność termiczną materiału określa się współczynnikiem przewodzenia ciepła. Im jest on niższy, tym dany materiał jest lepszym izolatorem. Wartość λ dla ceramiki jest najgorsza dla elementów pełnych (0,77 dla cegły pełnej), a najlepsza dla pustaków poryzowanych (około 0,20). Szerokość elementu oraz λ wpływają natomiast na ustalenie najważniejszego końcowego parametru decydującego o izolacyjności ściany - współczynnika przenikania ciepła U. Z produkowanych obecnie pustaków można zbudować ścianę jednowarstwową, której współczynnik przenikania ciepła jest sporo niższy, niż dopuszcza norma, i wynosi 0,16. Tak dobra termoizolacyjność jest wynikiem dużej liczby otworów i pustek powietrznych.
Izolacyjność akustyczną określa się wskaźnikiem RA2. Im większy, tym ściana lepiej tłumi hałas. Zdolność tłumienia dźwięków jest szczególnie istotna w ścianach wewnętrznych. W domu jednorodzinnym ważne jest, aby przez ściany dzielące pokoje nie przenikały rozmowa ani odgłosy grającego radia. Ciężkie elementy lepiej tłumią dźwięki, a ściany z ceramiki są dość masywne.
Jak sprawdzić wilgotność pustaka przez nawierty?
Sprawdzanie wilgotności pustaków ceramicznych jest kluczowe dla oceny stanu technicznego budynku i potencjalnych problemów związanych z zawilgoceniem. Istnieje kilka metod, które można zastosować, w tym metody inwazyjne, takie jak nawierty.
Przeczytaj także: Filtr powietrza - kontrola stanu
Metoda z użyciem próbek i pomiaru w piekarniku/mikrofalówce
Ściany mogą być mokre, zamoczone powierzchniowo z zawilgoceniem w środku, ewentualnie odwrotnie, lub tylko wilgotne. Kol. Antkiewicz wspomniał o umieszczeniu pokruszonej próbki około 0,1kg w piekarniku ze zważeniem przed i po wygrzaniu (ok. 2h w 100oC). Różnica w masie obrazuje ilość wody, a względem masy suchej, zawartość procentową. Dla ceramiki do 2%. To samo, w znacznie krótszym czasie (kilka minut) można zrobić w mikrofalówce.
Pomiary wilgotności przegród
Pomiar wilgotności ścian, podłóg i sufitów to ważny element lokalizacji wycieków. Specjalistyczne mierniki pozwalają określić poziom zawilgocenia materiałów i kierunek rozchodzenia się wody.
Wpływ wilgotności na właściwości materiałów
Wilgotność ma wpływ nie tylko na samopoczucie mieszkańców. Jej poziom oddziałuje także na wyposażenie Twojego domu oraz na materiały wykończeniowe, jakich użyłeś do pokrycia ścian czy podłóg. Wilgotność powietrza określa się procentowymi wartościami. Informują one o ilości cząsteczek wody, które przypadają na jednostkę objętości powietrza. W zależności od tego, czy pomieszczenie jest zamknięte, czy otwarte, inne wartości uznaje się za prawidłowe. Przykładowo, dla zamkniętych pomieszczeń odpowiedni poziom wilgotności powietrza mieści się w przedziale 30% do 60%. Jeśli jednak zależy Ci na największym komforcie, zadbaj o to, by wilgotność wynosiła między 40-60%.
Równie ważna jest temperatura, jaka panuje w Twoim domu. Dla wskazanego powyżej przedziału powinna ona mieścić się w zakresie 20-22 °C. W sypialni może sięgać nawet 18 °C. Zapewnia to komfortowy sen, a także odpowiednie przechowywanie rzeczy w domu - elementy wyposażenia nie ulegają zniszczeniu. Poziom wilgotności w bardzo dużym stopniu zależy od temperatury w pomieszczeniu. Jeśli panuje w nim niska temperatura, wilgotność powinna obejmować przedział 60-65%. Wysoka temperatura to dolna granica wilgotności, czyli 45-55%. Dlatego nie zawsze temperatura oddziałuje na nasze odczuwanie chłodu i gorąca.
Co dzieje się w sytuacji, gdy wilgotność spada poniżej 40%? W takiej sytuacji możesz być pewien, że suche powietrze w domu szybko da pierwsze efekty. Suche powietrze w domu to problem, z którym powinieneś się jak najszybciej uporać. Wystarczy niewielki upływ czasu, byś odczuł negatywne skutki zbyt małej wilgotności. Negatywne oddziaływanie suchego powietrza ma również duży wpływ na stan Twojej skóry. Swędzenie, atopia, alergie skórne czy nawet stany zapalne to pokłosie długotrwałego oddziaływania suchego powietrza.
Przeczytaj także: Osuszacz DAF XF105 - kontrola
Lokalizacja wycieków - skuteczne metody
Lokalizacja wycieków to proces precyzyjnego ustalania miejsca, z którego woda wydostaje się z instalacji wodnej, grzewczej lub kanalizacyjnej. Nowoczesne metody z reguły pozwalają znaleźć wyciek bez kucia ścian i podłóg, oszczędzając czas, pieniądze i nerwy. Oczywiście bywają jednak przypadki, w których po wyczerpaniu wszystkich metod bezinwazyjnych konieczna jest ingerencja w podłoża.
Termowizja
Dzięki kamerze termowizyjnej mamy możliwość wykrycia różnic temperatur na powierzchniach ścian, podłóg i sufitów. Woda zmienia temperaturę materiałów budowlanych, dlatego miejsca zawilgocone są wyraźnie widoczne na obrazie z kamery.
- Zastosowanie: instalacje ciepłej i zimnej wody, ogrzewanie podłogowe
- Zalety: szybka i bezinwazyjna metoda
Próby ciśnieniowe
Próba ciśnieniowa to jedna z podstawowych technik, jaką wykorzystuje się przy poszukiwaniu wycieków w rurach. Instalacja zostaje napełniona wodą lub powietrzem pod kontrolowanym ciśnieniem. Spadek ciśnienia wskazuje na nieszczelność i pozwala określić, w którym fragmencie instalacji występuje problem.
- Zastosowanie: instalacje wodne i grzewcze
- Zalety: wysoka skuteczność w wykrywaniu nieszczelności
Badanie geofonem (nasłuch wycieku)
Geofon to specjalistyczne urządzenie, które umożliwia lokalizację wycieków poprzez nasłuchiwanie dźwięków wydostającej się wody. Każdy wyciek generuje charakterystyczny szum, który doświadczony technik potrafi precyzyjnie zlokalizować.
- Zastosowanie: instalacje pod ciśnieniem
- Zalety: bardzo dokładna lokalizacja wycieków bez ingerencji w budynek
Oględziny wizualne technika
Profesjonalna usługa dążąca do wskazania miejsca wycieku zawsze zaczyna się od dokładnych oględzin. Zacieki, pęknięcia, pleśń, wykwity czy odparzenia farby często wskazują miejsce lub kierunek wycieku. Doświadczony technik często potrafi określić przyczynę na podstawie wcześniejszych doświadczeń. Tak więc w pierwszej sprawdzane są odpływy, syfony, podłączenia zaworków do instalacji, stan silikonów przy sanitariatach itp.
- Zastosowanie: wstępna diagnostyka
- Zalety: pozwala dobrać najlepszą metodę lokalizacji wycieku
Zalewnie odpływów barwnikiem
Przy podejrzeniu wycieku z kanalizacji stosuje się barwniki diagnostyczne. Barwnik wprowadzany do odpływu pojawia się w miejscu nieszczelności, jednoznacznie wskazując źródło problemu.
- Zastosowanie: kanalizacja, odpływy, piony
- Zalety: prosta i czytelna metoda wykrywania wycieków
Metody uzupełniające
- Kamera inspekcyjna: umożliwia bezpośrednie zajrzenie do wnętrza rur.
- Gaz znacznikowy: wprowadza się bezpieczny gaz, który wydostaje się przez nieszczelność.
Wypełnianie szczelin w murach materiałem izolacyjnym
Żeby ściany spełniały obecne wymagania, ich U nie może być większe niż 0,23 W/(m2∙K). Stare mury szczelinowe należałoby więc poszerzyć i dodać kilkanaście centymetrów standardowej izolacji cieplnej. Nie wszyscy jednak decydują się na takie ocieplenie, ponieważ i tak dość grube przegrody (od czterdziestu kilku do ponad 50 cm) miałyby po ociepleniu nawet ponad 60 cm grubości.
Szansą na poprawienie izolacyjności termicznej ścian, bez kosztownych przeróbek i zmiany wyglądu zewnętrznego domu, jest wypełnienie szczeliny materiałem izolacyjnym. Wprowadza się go w mury przez nawiercone otwory. W przypadku elewacji ceglanych można je zrobić w spoinach i zasklepić później dobraną kolorystycznie zaprawą. W przypadku ścian tynkowanych po zasklepieniu otworów zazwyczaj pokrywa się je nowym tynkiem, czasem wystarczy jedynie odmalować elewację.
Trzeba sprawdzić, naprawić, a czasem wykonać na nowo poziome i pionowe izolacje fundamentów. Jeśli się tego nie zrobi, izolacja może zamoknąć. A trzeba być świadomym tego, że mokra izolacja jest gorsza niż jej brak. Gdy do tego dojdzie, koszt ogrzewania, zamiast spaść, wzrośnie. Trzeba nie tylko sprawdzić hydroizolację pod ścianami parteru, lecz także zbadać stan murów. Powinny mieć odpowiednią wytrzymałość, zaprawa nie może być popękana i pokruszona. Spoiny w ceglanej elewacji należy starannie wypełnić, żeby przez zewnętrzną warstwę osłonową nie przenikał deszcz.
Materiały do wypełniania szczelin
Często wykorzystuje się do tego sypkie materiały izolacyjne, które można wdmuchać przez zrobione w tym celu otwory. Najczęściej są to granulaty wełny mineralnej szklanej bądź granulaty lub regranulaty styropianu. Na polskim rynku dostępna jest wełna mineralna luzem (z włókna szklanego bazowego bez spoiwa) przebadana pod kątem możliwości stosowania jej w szczelinach. Popularne u nas granulaty bądź regranulaty styropianowe to najczęściej produkty nieprzetestowane w takich zastosowaniach. Ich współczynnik przewodzenia ciepła wynosi mniej więcej 0,040-0,042 W/(m.K). Można też kupić granulaty styropianowe przeznaczone do wypełniania szczelin sprowadzane z Niemiec. Są one nieco droższe, ale mają lepszą izolacyjność. Ich λ = 0,034 W/(m.K).
Praktykowane przez niektórych wtłaczanie w szczelinę granulatu z celulozy w wielu wypadkach jest dość ryzykowne. Część materiałów celulozowych dostępnych w Polsce nie ma stosownych dopuszczeń pozwalających na wypełnianie nimi szczelin między murami zewnętrznymi. Wniknięcie wilgoci w szczelinę mogłoby doprowadzić do ponadnormatywnego zawilgocenia takiego ocieplenia i znacznego pogorszenia jego właściwości izolacyjnych.
Celulozę można natomiast wykorzystać do wypełnienia ścian szczelinowych między budynkami w zabudowie szeregowej, gdzie nie ma zagrożenia wodą z opadów. To materiał o bardzo dobrych właściwościach termicznych - jego lambda może wynosić tylko 0,023 W/(m.K), a więc jest lepsza niż większości popularnych materiałów ociepleniowych. Nawet stosunkowo mała grubość izolacji - 5 cm - pozwala znacząco poprawić właściwości cieplne ściany.
Piana zamkniętokomórkowa jest też odporna na wilgoć i jeśli jej powłoka nie zostanie uszkodzona - jest szczelna. Ma to swoje plusy i minusy. Z jednej strony ocieplenie nie podciąga wilgoci, lecz z drugiej przeszkadza w naturalnym procesie dyfuzji, jaki zawsze zachodzi w ścianie.
Aplikacja piany zamkniętokomórkowej
Do izolowania murów szczelinowych wykorzystuje się pianę zamkniętokomórkową o podwyższonej gęstości i opóźnionym czasie startu. Piana ta zaczyna zwiększać swą objętość dopiero po 20 s od aplikacji. Przyrost jej objętości jest dość powolny. Jest to piana niskoprężna, dzięki temu nie wywiera dużego nacisku na mury otaczające szczelinę. To ważne, ponieważ użycie niewłaściwej piany o zbyt krótkim czasie startu może spowodować zbyt szybki przyrost jej objętości, co wiąże się z dużym ciśnieniem. Może wtedy dojść do odkształcenia muru.
Szybkość przyrastania oraz gęstość końcowa piany zależą nie tylko od rodzaju materiału, który zostanie wlany do szczeliny, ale również od temperatury murów i otoczenia. Jeśli ściany są zimne, piana zagęszcza się sama (proces jej rośnięcia jest wolniejszy, co można porównać do reakcji na chłód, jaką mają drożdże używane do pieczenia). Zjawisko to zachodzi tylko przez określony czas, a szybkość przyrastania zależy od temperatury (im cieplej, tym przyrost jest większy). Dlatego szczelin nie wypełnia się pianą, gdy temperatura na zewnątrz jest zbyt niska. Najlepsze warunki panują wtedy, kiedy temperatura wynosi minimum 15°C. Jeżeli jest chłodniej, zużywa się więcej materiału, co zwiększa koszt ocieplenia.
Ocieplanie zaczyna się od części muru położonych najniżej. W murze robi się cztery otwory na każdy metr kwadratowy ściany. Mają one średnicę kilkunastu milimetrów, dlatego w przypadku ściany z cegieł najlepiej wykonywać je w spoinach. Robi się je zazwyczaj od strony zewnętrznej, gdyż warstwa muru jest w tym miejscu cieńsza. Czasami wykonuje się je od strony wnętrza. Otwory w poszczególnych rzędach poziomych nie mogą wypadać jeden nad drugim. Muszą tworzyć na fasadzie trójkąty równoramienne.
Pianę podaje się, korzystając z pistoletu z końcówką (ze specjalnym wężykiem), którą wkłada się do otworów. Osoba aplikująca materiał powinna przesuwać się dość szybko wzdłuż elewacji domu, najpierw wypełniając miejsca położone najniżej. Ponieważ w początkowej fazie materiał izolacyjny ma postać cieczy, spływa i szczelnie wypełnia wszystkie miejsca. Jednocześnie, pęczniejąc, przepycha kolejne partie materiału i wnika we wszystkie zakamarki muru.
Ilość wlewanej piany oraz rozmieszczenie otworów w miejscach trudnych (załomy murów, pod oknami, nad nadprożami) zależą od doświadczenia i intuicji wykonawcy. Sprawdzenie, czy zaaplikowano wystarczająco dużo piany, polega na zrobieniu otworów inspekcyjnych w elewacji. Powinna być w nich widoczna piana.
Podsumowanie
Sprawdzenie wilgotności pustaków ceramicznych przez nawierty jest jedną z metod diagnostycznych, która pozwala ocenić stan techniczny budynku i zidentyfikować potencjalne problemy związane z zawilgoceniem. Ważne jest, aby regularnie kontrolować stan materiałów budowlanych i podejmować odpowiednie działania w celu zapobiegania negatywnym skutkom wilgoci.
tags: #jak #sprawdzić #wilgotność #pustaka #przez #nawierty
