Dziewczyna odwrócona plecami – co to znaczy?

Szczegóły: Opublikowano: 27. March 2026

Słysząc o samotnym wędrowcu, pierwszy staje mi przed oczami obraz Friedricha "Wędrowiec nad morzem mgły", który najlepiej obrazuje wyobrażenie o samotnym podróżowaniu. Samotny mężczyzna nad przepaścią odwrócony do widza plecami. Jest tajemniczy, nie wiemy, jaki będzie jego kolejny krok, próbujemy odkryć jego myśli. Te wszystkie działania są jednak bezskuteczne.

Jednak mało, który współczesny podróżnik jest takim romantycznym wędrowcem, który wysyła sporadycznie listy z podróży, prowadzi dziennik i wraca odmieniony, niechętnie mówiąc, co się wydarzyło po drodze. Współczesne środki przekazu są na tyle rozwinięte, że tak naprawdę możemy dzielić się naszymi relacjami z podróży na bieżąco, jeżeli ktoś odczuwa taką potrzebę, niektórzy nawet z tego żyją.

Każdy, kto decyduje się na samotną podróż, ma ku temu pewne powody. Niezależnie od tego, czy jest typem samotnego wędrowca, czy podróżnika influencera zawsze znajdzie się, ktoś dla kogo taki styl życia będzie niezrozumiały, przez co będzie patrzył na osobę samotnie podróżującą jak na „dziwaka”. Ten „dziwak” najprawdopodobniej w jego głowie będzie wpisywał się w archetyp rodem z epoki romantyzmu albo będzie ucieleśnieniem „głupoty”, „nieodpowiedzialności” albo wręcz przeciwnie będzie reprezentował pozytywne cechy jak odwaga, ciekawość, których być może brak osobie, która jest sceptycznie nastawiona do takiego pomysłu.

Często osoba tego samotnego podróżnika staje się uosobieniem lęków, które drzemią w kimś, kto nigdy nigdzie samotnie nie wyjeżdżał. Oczywiście każdy ma prawo do własnej opinii, jednak w ogólnej myśli powinien przestać dominować archetyp romantycznego podróżnika, który wyjeżdża, żeby odmienić swoje życie, dziwaka, który ma pewnie problemy sam ze sobą albo jest jakoś inaczej uduchowiony.

Żeby do niczego nie doszło odwróciłam się do niego plecami i po prostu próbowałam zasnąć, jednak mu zebrało się na rozmowę, która trwała jeszcze z pół godziny, śmialiśmy się, on mnie przytulał, aż w końcu powiedział, że to bardzo niegrzeczne z mojej strony, że jestem do niego odwrócona plecami. Przekręciłam się na drugi bok i on wtedy zapytał się, czy może mnie pocałować.

Przeczytaj także: Tajemnicza dziewczyna przed kościołem

Powiedziałam, że nie wiem czego on ode mnie oczekuje, więc nie. Porozmawialiśmy trochę, on powiedział, że skoro kończę teraz licencjat, mogłabym na magisterkę przyjechać do Niemiec, on chciałby, żebym tutaj była, ja powiedziałam, że musiałabym zdać egzaminy itd, on zasugerował, że by mi pomógł.....i wtedy niebezpiecznie się przybliżył. Znowu nie wiem jak to się stało, ale wiem, że to była najlepsza noc w moim życiu.

Rysunek rodziny jako odzwierciedlenie relacji

Rysunek rodziny ma zarówno walory diagnostyczne, jak i terapeutyczne. Wskazuje psychologowi na przyczyny trudności rozwojowych dziecka, a pedagogowi - na źródła problemów wychowawczych, umożliwiając zarazem znalezienie sposobów radzenia sobie z tymi problemami. Rysunek rodziny jest jednym z podstawowych źródeł diagnozowania dziecka.

Dziecko najbliżej siebie rysuje osobę, z którą czuje się najsilniej związane emocjonalnie. Osoby nieakceptowane przez dziecko są na rysunku odsuwane. Izolowanie własnej postaci od reszty rodziny może być przejawem występowania u dziecka tendencji do wycofywania się z kontaktów z rodziną. Połączenie postaci rękami świadczy o istnieniu silnej więzi emocjonalnej między połączonymi postaciami.

Jeśli osoby rysowane są bez rąk to świadczy o nieporozumieniach między nimi. Pominięcie dłoni oznacza brak czułości, miłości, zrozumienia w rodzinie, odzwierciedla poczucie winy wynikające z ich używania. Oznaką nieporozumień są też przedmioty rozdzielające osoby z rodziny. Gdy między sobą, a ojcem dziecko umieszcza szafę czy drzewo oznacza to, że nie czuje się przy nim bezpiecznie (np.: tata jest zbyt stanowczy).

Interpretacja rysunku - kluczowe aspekty

Analizę treści rysunku dokonuje się pod kątem następujących kryteriów:

Przeczytaj także: Różnorodne materiały w kolażu i fotomontażu

Kto jest najważniejszy w rodzinie:
- w interpretacji istotna jest kolejność rysowania postaci. Osoba rysowana jako pierwsza jest tą osobą, z którą dziecko pragnie się identyfikować, do której jest najbardziej przywiązane. Osoba rysowana w ostatniej kolejności jest tą, którą dziecko najmniej lubi, nie akceptuje taką, jaką jest.
- relatywna wielkość rysowanych postaci (wyraźne powiększenie lub zmniejszenie) jest interpretowane jako wskaźnik znaczenia danej postaci dla dziecka.
- zdobienie postaci - osoby dla dziecka znaczące mogą być szczególnie zdobione, uwidocznione z licznymi szczegółami, znajdować się na środku arkusza.
Usytuowanie postaci względem siebie.
Kogo dziecko nie akceptuje:
- pominięcie postaci jednego z członków rodziny wyraża stosunek emocjonalny dziecka do tej osoby.
- rysunek domu - jeżeli jest on duży, dominuje w rysunku, interpretowany jest jako wskaźnik odrzucenia dziecka przez rodzinę.

Znaczenie rysowanych linii

Sposób w jaki dziecko rysuje, wiele mówi o jego usposobieniu. Warto zwrócić uwagę na:

rozmiar i grubość kreski.
kształt linii - linia zakrzywiona jest bardziej łagodna i czuła, kąt oznacza siłę i twardość. Harmonijny rysunek składa się z krzywizn i kątów.

Jeżeli na rysunku wszyscy się uśmiechają, a przy tym nikt nie został pominięty świadczy to o tym, że dziecko dobrze czuje się w swojej rodzinie i postrzega ją jako szczęśliwą. Gdy postacie są smutne, złe lub maja srogie miny - wskazuje to na przykre emocje związane z sytuacją w domu np.: dziecko przeżywa ciągłe kłótnie pomiędzy rodzicami. Osoby pozbawionej twarzy lub odwróconej tyłem dziecko nie akceptuje.

Symbolika kartki

Poszczególne części kartki mają swoje symboliczne znaczenie:

Rysunek umieszczony po lewej stronie ukazuje dziecko,,uczepione maminej spódnicy”, które szuka ciepła i poczucia bezpieczeństwa.
Rysunek umieszczony po prawej stronie kartki oznacza relacje z ojcem i z innymi osobami - przyszłość.
Góra kartki to ,,duch” - jest to świat marzeń, wyobraźni i duchowości.
Dolna część kartki oznacza; ,,chodzić po ziemi" - mówi o potrzebie fizycznego bezpieczeństwa, jest odbiciem rzeczywistości.

Dzieci najważniejsze elementy rysują na środku kartki - w centrum ich prywatnego wszechświata. Takie rozmieszczenie oznacza stabilny stan emocjonalny - zwłaszcza jeśli analizujemy portret rodziny. Najlepiej, gdy wszystkie postaci umieszczone są centralnie, bądź "idą" z lewej strony do prawej. Dziecko prawidłowo się rozwija i od właściwego maluszkom przywiązania do mamy powoli przechodzi ku większej samodzielności.

Jeżeli chcemy wiedzieć, z kim nasza pociecha jest najsilniej emocjonalnie związana, warto obserwować ją przy pracy: portretując rodzinę, najważniejszą dla siebie osobę narysuje jako pierwszą. Warto też zwracać uwagę na to, czy w serii rysunków rodziny pojawiają się wszyscy jej członkowie. Jeżeli kogoś na ogół brakuje, może to znaczyć, że maluch ma kłopoty w kontaktach z tą osobą.

Przeczytaj także: Kapelusz i perspektywa – studium kompozycji

Oglądając portret rodziny, warto przyjrzeć się interakcjom między postaciami. Czy ludziki są blisko siebie, trzymają się za ręce, dotykają się? Jeśli tak, to świetnie - dziecko czuje, że członków rodziny łączą bliskie więzi emocjonalne.

Dane do interpretacji rysunku

Rysowanie siebie przy nauce to pokazanie, że jest ona ważna lub życzeniowe, że chciałby, aby była ważna.
Umieszczenie siebie najbliżej np. telewizora wskazuje na główne zajęcie dziecka, na to, co lubi robić, na to co jest ważne dla niego.
Rysowanie siebie jako pierwszego postrzeganie siebie jako najważniejszego.
Własna postać bardzo duża chęć dominacji lub chęć zauważenia.
Pomijanie siebie wiąże się z postrzeganiem własnej pozycji jako gorszej dewaloryzacja własnej osoby.
Rysowanie niewielu szczegółów we własnej postaci, jako ostatniego, z brzegu, z dala od innych może sugerować nie akceptowanie siebie.

tags: #dziewczyna #odwrocona #plecami #smutne #co #to