Dobowa Wilgotność Powietrza – Norma i Znaczenie

Szczegóły: Opublikowano: 19. April 2026

Nasz organizm w każdym momencie swojego istnienia wydziela ciepło, którego ilość jest uzależniona od aktualnej aktywności fizycznej, oraz wilgoć - z każdym oddechem oddajemy ją wraz z wydychanym powietrzem oraz przez skórę. W stanie spoczynku, w temperaturze 26 ᵒC jest to ok.

Normy Komfortu Cieplnego

Najbardziej rozpowszechnionymi propozycjami wartości komfortu cieplnego są wartości zaproponowane w normach ASHRAE 1997 oraz DIN 1946 i DIN EN 13779.

Określanie Temperatur Obliczeniowych Latem

Obecnie istnieje wiele metod określania temperatur obliczeniowych latem. Ich cechą wspólną jest określenie zbioru danych meteorologicznych na bazie którego dokonuje się obliczeń. Dodatkowo norma definiuje, że należy określić częstość występowania temperatur ekstremalnych stosując kryteria statystyczne, tzn. Przykładowo jeśli poddajemy analizie ciąg danych godzinowych z 10 lat to całkowita liczba pomiarów godzinowych wynosi 87 600 godzin, natomiast w przypadku 1% częstości występowania, 876 pomiarów w ciągu 10 lat wskażą temperaturę wyższą niż projektowa. 876 pomiarów na 10 lat odpowiada 87,6 godzin na rok.

Wpływ Warunków Miejskich na Temperaturę

Stacje meteorologiczne są położone zazwyczaj w miejscach nie do końca reprezentatywnych dla miast. Np. Na portalu NSIS dostępnym pod adresem można wygenerować wizualizację miejskich wysp ciepła dla 5 polskich miast. Innym czynnikiem wpływającym na wzrost temperatur latem w centrach miast w stosunku do terenów otaczających są tzw.

Są to obszary w centrach miast pierwotnie projektowane jako wolne od zabudowy pasy zieleni pozwalające na swobodny przepływ powietrza. Z jednej strony trzeba wziąć pod uwagę komfort cieplny użytkowników, a z drugiej koszty inwestycyjne i eksploatacyjne, a także sprawność urządzeń. Należy również uwzględnić zmiany klimatu i specyficzne warunki termiczne panujące na obszarach nie reprezentatywnych dla stacji meteorologicznych.

Przeczytaj także: Poradnik: walka z wilgocią w mieszkaniu

Pomiary i Urządzenia

Przyrządy służące do pomiaru temperatury powietrza noszą ogólną nazwę termometrów lub termografów. Mogą być termometrami cieczowymi lub termometrami elektrycznymi. Zwyczajowo określenie "termometr stacyjny" zarezerwowane jest na określenie termometru cieczowego. Jeśli jest to termometr rtęciowy, zazwyczaj jego zakres pomiarowy wynosi od -30°C do +50°C (bywają wykorzystywane i inne zakresy pomiaru temperatury). W przypadku, gdy zachodzi potrzeba pomiarów temperatury powietrza niższych od -30°C stosuje się termometry alkoholowe (zazwyczaj jest to któryś z zabarwionych alkoholi wielocząsteczkowych), umożliwiających pomiar do -75°C lub -90°C.

Termometry stacyjne skalowane są co 0,2°C, odczytu dokonuje się z dokładnością do 0,1°, interpolując położenie krańca słupka rtęci między kreskami skali. Termometry stacyjne, przed dopuszczeniem do użytku są sprawdzane w komorach termicznych, gdzie ich wskazania są porównywane ze wskazaniami termometrów wzorcowych. Na podstawie tych porównań dany termometr otrzymuje świadectwo cechowania (dopuszczające do użytku) oraz tabelę poprawek instrumentalnych (patrz: poprawka instrumentalna).

Termometr stacyjny w każdym momencie wskazuje temperaturę aktualną, czyli taką, jaką w danej chwili ma powietrze, jeśli spełnione są standardowe warunki pomiaru (patrz: warunki pomiaru temperatury powietrza). Odczytu temperatury dokonuje obserwator w wyznaczonym momencie obserwacji, stąd wartość temperatury powietrza poza momentami obserwacji pozostaje nieznana.

Na statkach spotyka się najczęściej z różnego rodzaju termometrami elektrycznymi (elektronicznymi), które w dogodnych miejscach (np. na konsoli sterowania na mostku) podają aktualną temperaturę powietrza. Czujnikami reagującymi na zmiany temperatury powietrza są w tych termometrach najczęściej termistory (układy bardzo silnie zmieniające opór elektryczny w funkcji temperatury) lub specjalnie konstruowane do tego celu układy półprzewodnikowe, których charakterystyki prądowe lub napięciowe silnie uzależnione są od temperatury złącza.

Czujniki termometrów elektronicznych mają bardzo małą masę i rozmiary, stąd ich bezwładność cieplna jest minimalna (bardzo szybko ich temperatura wyrównuje się z temperaturą przepływającego obok nich powietrza). Zmiany oporu (napięcia / prądu) czujnika odpowiedni układ zamienia z wielkości elektrycznej na wskazanie temperatury, wyświetlane przez czytnik, lub / i na postać cyfrową, możliwą do zapisania np. w komputerze (datalogerze). Takiego rodzaju czujniki temperatury powietrza (pod względem rozwiązań konstrukcyjnych jest ich wielka mnogość) stanowią również elementy pomiarowe w różnego rodzaju automatycznych stacyjkach / stacjach meteorologicznych, które z zadaną częstotliwością próbkowania (np. stosuje się w celu uchwycenia (pomiaru) najwyższej w danym okresie (zazwyczaj w ciągu doby) najwyższej (maksymalnej) i najniższej (minimalnej) temperatury, która zazwyczaj wystąpi w momentach między pomiarami temperatury na termometrze stacyjnym.

Przeczytaj także: Wakacje w Bodrum

Na statkach termometry takie nie znajdują zastosowania. Po lewej - termometry maksymalny (1) i minimalny (2) w klatce meteorologicznej, obok psychrometr Augusta (3). Termometr maksymalny działa na tej samej zasadzie, co znany niemal wszystkim termometr lekarski. Zbiorniczek z cieczą rozszerzalną (zazwyczaj rtęcią) oddzielony jest od rurki pomiarowej kapilarą. W momencie zwiększania objętości rtęci pod wpływem wzrostu temperatury, znaczne ciśnienie w zbiorniczku przepycha rtęć przez kapilarę i wysokość słupka rtęci w rurce pomiarowej rośnie.

W przypadku spadku temperatury, rtęć w zbiorniczku kurczy się, słupek rtęci w kapilarze ulega przerwaniu i wysokość słupka rtęci w rurce pomiarowej pozostaje stała (nie opada). W ten sposób koniec słupka rtęci rejestruje najwyższą temperaturę, jaka wystąpiła w czasie od ostatniego przygotowania termometru do pomiaru. Przygotowanie termometru maksymalnego do pomiaru polega na wyjęciu go ze statywu i strząśnięcia, podobnie jak to się robi z termometrem lekarskim.

Termometr minimalny jest wypełniony którymś z alkoholi wielocząsteczkowych o bardzo niskiej temperaturze krzepnięcia i dużym napięciu powierzchniowym. Rurka pomiarowa tego termometru ma dość dużą średnicę, wewnątrz rurki, w cieczy rozszerzalnej znajduje się barwny pręcik szklany, którego średnica jest oczywiście mniejsza od średnicy rurki. Ciecz rozszerzalna, zwiększając swoją objętość swobodnie przeciska się między pręcikiem a ścianką wewnętrzną rurki i pręcik pozostaje w miejscu. W przypadku, gdy temperatura spada na tyle, że menisk cieczy rozszerzalnej dojdzie do pręcika, duże napięcie powierzchniowe menisku przesuwa ("ściąga") pręcik w stronę, w którą wędruje menisk.

Ponowny wzrost temperatury i ruch menisku w drugą stronę nie przesuwa pręcika. W ten sposób krawędź pręcika, skierowana w stronę menisku wyznacza wartość minimalnej temperatury, jaka wystąpiła w okresie od ostatniego przygotowania termometru do pomiaru. Przygotowanie to polega na wyjęciu termometru minimalnego ze statywu i pochylenia go tak, aby pręcik przesunął się i oparł o menisk.

Odczytu temperatury maksymalnej i minimalnej dokonuje się na stacjach meteorologicznych zazwyczaj raz na dobę, w terminie porannej obserwacji (przeważnie o godzinie 07:00 czasu urzędowego lub miejscowego czasu słonecznego albo też w dwie godziny po wschodzie Słońca, zależy to w jakim reżimie pracuje dana stacja). Są mniejsze od termometrów stacyjnych przez co charakteryzują się nieco mniejszą bezwładnością cieplną. Ich skalowanie (co 0.2°C) jest takie samo, jak termometrów stacyjnych.

Przeczytaj także: Poradnik pomiaru wilgotności

Montowane są w psychrometrach aspiracyjnych, lub też, w specjalnych uchwytach, po dwa razem, na lince (sznurze) lub rzemyku - w psychrometrach procowych (omówienie przyrządów - patrz zakładka wilgotność powietrza). Pomiar temperatury powietrza za pomocą tych termometrów nie odbiega w niczym od pomiaru wykonywanego termometrem stacyjnym. Odczyt temperatury, ze względu na mniejsze rozmiary termometrów jest utrudniony, z tego względu niektóre psychrometry fabrycznie wyposażone są w przesuwane lupki (Uwaga - termometry psychrometryczne są postrachem dalekowidzów.

Są przyrządami mierzącymi temperaturę i rejestrującymi jej przebieg w funkcji czasu. Elementem reagującym na zmiany temperatury jest tu najczęściej czujnik deformacyjny, zmieniający swój kształt w funkcji zmian temperatury (np. rożek manometryczny wypełniony cieczą rozszerzalną lub element bimetaliczny). Ważnym elementem termografu jest bęben, wewnątrz którego znajduje się mechanizm zegarowy, obracający bęben ruchem jednostajnym. Mechanizmy zegarowe mają napęd sprężynowy lub elektryczny.

Na bęben naciągnięty jest termogram, będący paskiem papieru z wydrukowaną skalą czasową i skalą temperatury. Wskazówka, przenosząca ruchy czujnika temperatury zakończona jest pisakiem, który kreśli na termogramie linię, odpowiadającą ciągłemu zapisowi temperatury powietrza. Najczęściej stosowany jest termograf tygodniowy, w którym pełen obrót bębna trwa 168 godzin. Termografy na statkach rzadko wykorzystywane są do prowadzenia obserwacji meteorologicznych, częściej służą do dokumentowania spełnienia założonych warunków termicznych przewozu ładunku. Z tego względu najczęściej instalowane są w ładowniach, chłodniach, etc.

Niezależnie od tego, w jakim celu stosuje się termograf należy pamiętać o regularnym sprawdzaniu jednostajności i punktualności obrotu bębna. Po lewej - termograf tygodniowy (prod. polska, "Zootechnika"). Przyrząd ma zdjętą perforowaną osłonę elementu termoczułego. Jest to srebrzysta metalowa płytka, będąca paskiem bimetalicznym "uginającym się" pod wpływem zmian temperatury. Płytka bimetaliczna jest z jednej strony unieruchomiona (w miejscu, gdzie na fotografii widoczna jest masywna nakrętka), drugi jej koniec jest swobodny. Ugięcia swobodnego końca płytki bimetalicznej, przenoszone są przez cięgło (widoczne na fotografii; przechodzi przez otwór w obudowie przyrządu) i system dźwigni (wewnątrz przyrządu, na fotografii nie widoczne) na wskazówkę przyrządu, zakończoną pisakiem. Pisak napełniony się nieschnącym tuszem kreśli następnie przebieg temperatury na termogramie.

Przyrządy produkowane przez "Zootechnikę" są marnej jakości i nie są polecane do stosowania na statkach (brak tarowania i świadectwa przyrządu, duża awaryjność, duża bezwładność cieplna, itp). Po prawej - widok z góry na znajdujący się wewnątrz bębna termografu mechanizm zegarowy (termograf o napędzie sprężynowym). "Nakręcanie" zegara termografu dokonuje się za pomocą klucza (płaski element wystający ponad przezroczystą pokrywkę bębna), jego obrót przenoszony jest na sprężynę przez asymetrycznie ustawioną oś wchodzącą do wnętrza mechanizmu zegarowego.

Układ regulacji chodu zegara to mosiężny, płaski element znajdujący się na metalowej górnej powierzchni zegara. Nad nim znajduje się czarna plastikowa zatyczka, która po wyjęciu umożliwia dostęp (np. precyzyjnym śrubokrętem) do mechanizmu regulacyjnego. Środkowa, centralnie usytuowana, oś (zakończona u góry nakrętką), jest osią obrotu mechanizmu zegarowego. Po odkręceniu nakrętki osi możliwe jest zdjęcie bębna (trzeba delikatnie unieść do góry). Jeśli po nakręceniu zegar nie chodzi, trzeba zdjęty bęben gwałtownym ruchem skręcić (90-180°), tak aby balans zegara zaczął się poruszać.

Dla kontroli chodu, w określonych momentach (trzeba zapisać czas i datę) naciska się element deformacyjny, który rysuje na termogramie wyraźny ząbek (reper), co pozwala następnie wprowadzić poprawki czasowe i prawidłowo przypisać temperaturę do określonego momentu. Termografy z napędem sprężynowym należy nakręcać do oporu, acz z wyczuciem, aby nie zerwać sprężyny lub zaczepu sprężyny. W termografach z napędem elektrycznym należy pamiętać o wymianie baterii w terminie podanym przez instrukcję eksploatacji danego typu termografu.

Aby odczyt temperatury powietrza spełniał warunki prawidłowości i porównywalności, temperatura termometru musi być równa temperaturze powietrza, czyli temperatura obu mediów musi być całkowicie wyrównana. Wymaga to eliminacji strat ciepła przez termometr spowodowanych przez występujące ciepło parowania, gdy te...

Jakość Powietrza

Wszystkie cząstki o wielkości 2,5 mikrometra lub mniejszej, w skład których wchodzą zwykle stosunkowo reaktywne związki organiczne i nieorganiczne (np. Nasza stacja korzysta na ten moment z indeksu IJP opracowanego przez GIOŚ, ale docelowo chcemy zaimplementować CAQI (Wspólny Indeks Jakości Powietrza), gdyż jest on mniej liberalny niż IJP i pozwala lepiej zobrazować różnice między poszczególnymi miastami w Europie. Jakość powietrza jest bardzo zła i ma negatywny wpływ na zdrowie.

Osoby chore, starsze, kobiety w ciąży oraz małe dzieci powinny bezwzględnie unikać przebywania na wolnym powietrzu. Pozostała populacja powinna ograniczyć przebywanie na wolnym powietrzu do niezbędnego minimum. Wszelkie aktywności fizyczne na zewnątrz są odradzane. Długotrwała ekspozycja na działanie substancji znajdujących się w powietrzu zwiększa ryzyko wystąpienia zmian m.in.

Tabela "Średniodobowe stężenie pyłów" swoją historią obejmuje 30 dni wstecz. Może się wydawać dziwnym, że np. Uwaga! norma średniego 24-godz. norma średniego 24-godz. Lokalizacja: ul.

Analiza Danych Meteorologicznych dla Warszawy

Poniżej przedstawiono analizę danych meteorologicznych dla Warszawy w różnych latach, obejmującą średnią wilgotność roczną, sumę opadów atmosferycznych, liczbę dni z burzą i pokrywą śnieżną, oraz średnie pokrycie chmurami.

Rok 2001

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1015,9 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 77,3%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 588,6 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 28,7 mm (4,9% całości opadu).
Największy opad wystąpił w sierpniu (140,9 mm), najmniejszy w grudniu (12,6 mm).
Największy opad dobowy: 69,6 mm (5 sierpnia).
Liczba dni z burzą (grzmotami): 32. Pierwsza w tym roku burza była 31 stycznia.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 63%. Najmniej pochmurny był sierpień (44%), najbardziej: styczeń (86%).
Najwyższy stan uśredniony: 271 cm (luty), najniższy: 113 cm (wrzesień).

Rok 2002

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1017,8 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 76,8%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 558,6 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 43,1 mm (7,7% całości opadu).
Największy opad wystąpił w lipcu (134,2 mm), najmniejszy w lutym (8,7 mm).
Największy opad dobowy: 53,8 mm (18 lipca).
Liczba dni z burzą (grzmotami): 20. Pierwsza w tym roku burza była 13 maja.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 61%. Najmniej pochmurny był wrzesień (41%), najbardziej: styczeń (77,5%).
Najwyższy stan uśredniony: 221 cm (kwiecień), najniższy: 74 cm (wrzesień).
Średni całoroczny: 138 cm.

Rok 2004

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1015,6 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 74,9%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 497,7 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 36,5 mm (7,3% całości opadu).
Największy opad wystąpił w lipcu (71,0 mm), najmniejszy w grudniu (15,4 mm).
Największy opad dobowy: 43,2 mm (19 lipca).
Liczba dni z burzą (grzmotami): 23. Pierwsza w tym roku burza była 21 marca.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 66%. Najmniej pochmurny był kwiecień (49%), najbardziej: styczeń (86%).
Najwyższy stan uśredniony: 229 cm (marzec, kwiecień), najniższy: 111 cm (styczeń).
Średni całoroczny: 160 cm.

Rok 2005

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1016,8 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 72,6%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 477,2 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 84,9 mm (17,9% całości opadu).
Największy opad wystąpił w lipcu (83,6 mm), najmniejszy w październiku (5,2 mm).
Największy opad dobowy: 22,0 mm (29 lipca).
Liczba dni z burzą (grzmotami): 25. Pierwsza w tym roku burza była 17 marca.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 61%. Najmniej pochmurny był wrzesień (40%), najbardziej: grudzień (89%).
Najwyższy stan uśredniony: 246 cm (maj), najniższy: 92 cm (listopad).

Rok 2006

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1017,0 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 75,3%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 479,1 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 34,3 mm (7,2% całości opadu).
Największy opad wystąpił w sierpniu (165,2 mm), najmniejszy w marcu (12,9 mm).
Największy opad dobowy: 57,0 mm (6 sierpnia).
Liczba dni z burzą (grzmotami): 34. Pierwsza w tym roku burza była 25 kwietnia.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 61%. Najbardziej pochmurny był luty (81%), najmniej - lipiec (35%).
Najwyższy stan uśredniony: 318 cm (kwiecień), najniższy: 78 cm (październik).
Średni całoroczny: 149 cm.

Rok 2007

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1015,2 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 77,6%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 597,3 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 30,2 mm (5,1% całości opadu).
Największy opad wystąpił w czerwcu (133,2 mm), najmniejszy w grudniu (13,6 mm).
Największy opad dobowy: 29,2 mm (9 czerwca).
Liczba dni z burzą (grzmotami): 33. Pierwsza w tym roku burza była 19 stycznia.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 64%. Najbardziej pochmurny był grudzień (84%), a najmniej - kwiecień (46%).
Najwyższy stan uśredniony: 235 cm (luty), najniższy: 84 cm (sierpień).

Rok 2008

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1015,3 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 76,5%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 538,9 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 11,3 mm (2,1% całości opadu).
Największy opad wystąpił w lipcu (88,8 mm), najmniejszy w październiku (17,4 mm).
Największy opad dobowy: 36,0 mm (15 sierpnia).
Liczba dni z burzą (z grzmotami): 35. Pierwsza w tym roku burza była 23 lutego.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 65%. Najbardziej pochmurny był listopad (79%), najmniej - czerwiec (47,5%).
Najwyższy stan uśredniony: 182 cm (marzec), najniższy: 108 cm (czerwiec).
Średni całoroczny: 147 cm.

Rok 2009

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1014,9 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 76,5%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 646,9 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 64,7 mm (10,0% całości opadu).
Największy opad wystąpił w czerwcu (149,2 mm), najmniejszy w kwietniu (6,0 mm).
Największy opad dobowy: 28,0 mm (5 lipca).
Liczba dni z burzą (z grzmotami): 35. Pierwsza w tym roku burza była 30 kwietnia.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 64,5%. Najbardziej pochmurny był grudzień (87,5%), a najmniej - kwiecień (34%).
Najwyższy stan uśredniony: 267 cm (marzec), najniższy: 92 cm (wrzesień).

Rok 2010

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1013,6 hPa.
Średnia wilgotność roczna: 78,5%.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego: 801,3 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 112,8 mm (14,1% całości opadu).
Największy opad wystąpił w sierpniu (136,6 mm), najmniejszy w październiku (3,0 mm).
Największy opad dobowy: 43,0 mm (1 września).
Liczba dni z burzą: 30. Pierwsza w tym roku burza z grzmotami była 5 kwietnia.
Średnie całoroczne pokrycie chmurami nieboskłonu: 66%. Najbardziej pochmurny był grudzień (84%), a najmniej - październik (45%).
Najwyższy stan uśredniony: 317 cm (czerwiec), najniższy: 140 cm (listopad).
Średni całoroczny: 225 cm.

Rok 2021

Średnie roczne (na poziomie morza) - 1013,6 hPa.
Średnia wilgotność względna powietrza roczna wynosi 76,1%; jest o 0,8% mniejsza od normalnej.
Całoroczna suma opadu atmosferycznego wynosi 675,5 mm wody, z czego w postaci stałej (głównie śniegu) 35,4 mm (5,2% całości opadu).
Największy opad wystąpił w sierpniu (170,6 mm - największy od 1977 roku), najmniejszy w październiku (9,5 mm).
Roczna suma opadu wynosi 122% normalnego, co pokazuje, że rok 2021 był mokry.
Dni z mierzalnym opadem (≥0,1 mm/dobę) było 160.
Największy opad dobowy: 37,1 mm (16 sierpnia).
Dni z burzą: 22. Pierwsza w tym roku burza z grzmotami była 17 kwietnia.
Przy średnim rocznym zachmurzeniu 66,3% (norma 64,3%), rok 2021 można w ogólności uznać za nieco bardziej pochmurny niż normalnie.
Średnia całoroczna wysokość wody na rzece Wiśle (punkt pomiarowy Bulwary) wyniosła 146 cm, co oznacza, że w ciągu roku dominowały górne niskie stany wody.

tags: #dobowa #wilgotność #powietrza #norma