Ozonowanie Ścieków: Skuteczna Metoda Usuwania BZT i Innych Zanieczyszczeń
- Szczegóły
Konieczność wdrożenia skutecznego sposobu oczyszczania wody jest wyzwaniem, przed którym stoi wiele państw. Ozonowanie należy do efektywnych i ekologicznych metod dezynfekcji ścieków, przez co rośnie jej popularność w różnych krajach na całym świecie. Celem dezynfekcji wody każdorazowo jest usunięcie wszelkich bakterii i wirusów, które mogą potencjalnie być przyczyną chorób i infekcji u ludzi.
Sposoby Oczyszczania Wody
Do oczyszczania wody wykorzystuje się wiele różnych technologii i procesów, a każda z nich ma swoje słabsze i mocniejsze strony. W tym zestawieniu ozonowanie wyróżnia się dużą skutecznością w zapewnieniu czystości mikrobiologicznej wody poprzez usunięcie bakterii, wirusów, cyst, grzybów i pleśni.
Wykorzystanie Ozonu do Dezynfekcji Wody
Na podstawie przeprowadzonych badań można wskazać na działanie przeciwdrobnoustrojowe ozonu, dzięki czemu znalazł on swoje zastosowanie w dezynfekcji wody do picia, wody przemysłowej, do celów chłodniczych i ścieków. Za środkiem tym przemawia przede wszystkim duża skuteczność - szacuje się, że jest większa o około 50% niż w przypadku chloru. Ozon, obok wysokiej skuteczności bakteriobójczej, wykazuje również zdolność do przywrócenia wodzie czystości dzięki ograniczeniu liczebności pierwotniaków, pleśni, grzybów i glonów. Ubocznym efektem ozonowania jest wytworzenie tlenu, który również wspomaga proces samoczyszczenia ścieków.
Zalety Ozonowania Ścieków
Za ozonowaniem ścieków przemawia wiele czynników. Zwolennicy tej metody dezynfekcji zwracają uwagę na jej skuteczność w usuwaniu z wody mikrozanieczyszczeń i zawiesin. Dodatkową korzyścią jest również utlenienie substancji w wodzie, które mogą być źródłem nieprzyjemnych zapachów.
Wysoka Skuteczność
Jako pierwszą zaletę ozonowania ścieków należy wymienić jej skuteczność. Ozon pozwala na zlikwidowanie wszelkich zanieczyszczeń, w tym BZT, ChZT, znajdujących się w ściekach.
Przeczytaj także: Koszty eksploatacji ozonowania ścieków
Metoda Ekologiczna
Ozon rozpuszcza się w wodzie, a następnie przekształca w tlen - oznacza to, że nie pozostawia po sobie żadnych odpadków. Dodatkowo jest źródłem odnawialnym - wytwarzany jest z powietrza i energii elektrycznej.
Oszczędności Finansowe
Stosowanie ozonu do dezynfekcji ścieków oznacza nie tylko skuteczne oczyszczanie wody, ale i przekłada się na znaczne oszczędności czasu i pieniędzy. Do całego procesu nie są potrzebne inne środki chemiczne, wymagające magazynowania, a ozon może być wytwarzany na miejscu ze źródeł odnawialnych. Brak konieczności używania innych środków oznacza więc sporą oszczędność finansową.
Ozonowanie Ścieków w Polsce
Ozon jest w wielu krajach wiodącą substancją wykorzystywaną w celu uzdatniania wody pitnej oraz utleniania zanieczyszczeń ze ścieków przemysłowych. Technologia ozonowania ścieków jest stosowana z powodzeniem w takich państwach europejskich jak: Dania, Niemcy, Austria, Szwajcaria. W Polsce pierwsza instalacja systemu ozonowania do dezynfekcji wody powstała w Krakowie w 1959 roku w Zakładzie w Bielanach Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (MPWiK). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 kwietnia 2004 roku Dz.U. Nr 120 poz. 1256 możliwym stało się zastosowanie ozonowania do produkcji wody mineralnej, źródlanej i stołowej. Nasz kraj obecnie stoi przed wyzwaniem zastosowania nowoczesnych technologii, wzorem innych państw europejskich, czemu służyć mają unijne dotacje. Ze względu na swoje cenne właściwości ozon jest wykorzystywany w innych gałęziach działalności człowieka, dzięki czemu poszerza się krąg branż, w których znajduje on swoje zastosowanie. Ozonowanie używane jest do dezynfekcji, odgrzybiania i usuwania brzydkich zapachów z pomieszczeń i pojazdów.
Odbiornikami ścieków oczyszczonych odprowadzanych przez oczyszczalnie ścieków w Polsce w zdecydowanej większości są wody powierzchniowe. Z raportu Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z 2023 roku wynika, że z pośród ponad czterystu skontrolowanych oczyszczalni komunalnych 90,1% odprowadza ścieki do wód a pozostałe 9,1 % do ziemi. W roku 2002 Ministerstwo Środowiska wydzieliło trzy klasy wód powierzchniowych przeznaczonych do spożycia ujmowanych przez zakłady uzdatniania wody.
W tym wpisie opiszę pięć ogólnych wskaźników dopuszczających odprowadzanie ścieków do odbiorników z ograniczeniem do kategorii A3. Wskaźnikami podstawowymi są: temperatura, zawiesiny ogólne, BZT5, ChZT, OWO i ph. Temperatura ma istotny wpływ na samooczyszczanie wód, szczególnie w okresie letnim kiedy to w podwyższonej temperaturze obniża się rozpuszczalność tlenu w wodzie powodując jego deficyt a w skrajnych przypadkach nawet warunki beztlenowe doprowadzając do zjawiska potocznie nazywanego przyduchą.
Przeczytaj także: Działanie ozonowania soli fizjologicznej
Zawiesiny ogólne to wszystkie zawieszone substancje pływające naturalne m.in. piasek czy glina oraz te wprowadzone ze ściekami. Przepisy ograniczają ten wskaźnik do dopuszczalnej wartości 35 mg/l dla oczyszczalni od 2000 RLM, poniżej 2000 RLM - dopuszcza się 50 mg/l. Zanieczyszczenia określane jako BZT5, ChZT i OWO to zawartość zanieczyszczeń organicznych mających istotny wpływ na zawartość tlenu w odbiornikach. Dopuszczalne wartości albo minimalny procent redukcji tychże zanieczyszczeń dla oczyszczonych ścieków uzależnione są od ich wielkości (RLM). Odczyn ph w wodach powierzchniowych zwykle waha się w przedziale 6,5-8,5. Ścieki odprowadzane z oczyszczalni komunalnych najczęściej mają wartość ph około 7, natomiast dopuszcza się wartości od 6,5 do 9.
Związki biogenne a więc azot ogólny (azot organiczny, azot amonowy, azot azotynowy, azot azotanowy) i fosfor ogólny to wskaźniki eutroficzne które jak łatwo możemy się domyślić są odpowiedzialne za zjawisko eutrofizacji wód - zakwitu glonów. Najbardziej toksyczny jest amoniak w formie niezjonizowanej NH3 który może powstawać w nieco wyższym ph od 8, wyższej temperaturze i przy niskim stężeniu rozpuszczonego tlenu z NH4. Stężenie azotu amonowego w formie NH4 w wodzie do picia nie może przekraczać 0,5 mg N/l, jego wyższe stężenie obniża skuteczność dezynfekcji wody, po za tym może sprzyjać rozwojowi bakterii i glonów w sieci wodociągowej. Na azot ogólny składa się również azot azotanowy którego także trzeba uważnie pilnować ponieważ obecny w wodzie pitnej może być przyczyną choroby groźnej dla niemowląt i dzieci powodującej zanik zdolności hemoglobiny do przenoszenia tlenu (zamiast hemoglobiny powstaje methemoglobina), choroba ta zwana jest methemoglobinemią.
Do wskaźników nieorganicznych zaliczamy twardość wody, chlorki, siarczany, sód, potas, substancje rozpuszczone, żelazo. Twardość wody nie ma dużego wpływu na wody powierzchniowe i życie organiczne w nich. Jednak zawartość chlorków w zbyt dużym stężeniu powoduje zanik życia mikroorganizmów i większych organizmów w słodkowodnych wodach powierzchniowych w tym w rzekach będących najczęściej odbiornikami oczyszczonych ścieków z oczyszczalni. Zawartość chlorków w wodzie do picia nie może przekraczać 250 mg Cl/l.
Następny parametr - siarczany, ich wartość w wodzie pitnej nie może przekraczać 250 mg SO4/l, wyższe wartości powodują gorzki smak wody i ponadto mogą mieć właściwości przeczyszczające. Sód, potas i substancje rozpuszczone zwykle występują w niewielkich ilościach w wodach powierzchniowych i nie stanowi też większego problemu dla oczyszczalni odprowadzających ścieki do odbiorników.
To najliczniejsza grupa wskaźników niebezpiecznych do której należą metale ciężkie i siarczki. Zaliczymy tu takie silnie toksyczne pierwiastki jak: arsen (dopuszczalna wartość w wodach kategorii A3 nie może przekroczyć 0,05 mg As/l), bor (dopuszczalna wartość 1 mg B/l), cynk w wodach powierzchniowych podobnie jak bor w większości pochodzi ze ścieków, w wodach kategorii A3 jego stężenie nie może przekroczyć 5 mg Zn/l, przy tym pierwiastku warto wspomnieć, że jego szkodliwość jest dużo większa dla ryb niż dla człowieka.
Przeczytaj także: Opinie o ozonowaniu w Mysiadle
Chrom to kolejny pierwiastek objęty normą dopuszczalnego stężenia w wodach kategorii A3, dla chromu ogólnego wartość ta nie może przekroczyć 0,05 m Cr/l, jednak w przypadku tego pierwiastka jego toksyczność jest zależna od twardości wody szczególnie w stosunku do organizmów wodnych. Kadm trafia do odbiorników ze ścieków przemysłowych i może stanowić duże zagrożenie zarówno dla człowieka jak i dla organizmów wodnych, jego bezpieczna wartość w wodach powierzchniowych nie powinna przekraczać 0,005 mg Cd/l. Miedź w wodach naturalnych występuje bardzo rzadko, jej źródłem jest więc przemysł - głównie metalurgiczny, największe stężenie miedzi w wodach kategorii A3 może wynosić 0,5 mg Cu/l. Nikiel podobnie jak miedź pochodzi z przemysłu metalurgicznego a jego dopuszczalna wartość zależna jest od twardości wody i sięga 0,2 i 0,5 mg Ni/l. Ołów jest silnie toksycznym metalem ciężkim dla ludzi i zwierząt, gromadzi się w układzie nerwowym, wątrobie, nerkach i kościach, hamuje samooczyszczanie się wód już przy bardzo niskich stężeniach. Dopuszczalne stężenie ołowiu w wodzie pitnej nie może przekroczyć 0,01 mg Pb/l.
Stężenie rtęci dla wód powierzchniowych kategorii A3 nie może przekroczyć 0,001 mg Hg/l, jej silnie toksyczne działanie hamuje wszelkie procesy biochemiczne, zawartość rtęci w wodach powierzchniowych pochodzi z przemysłu farmaceutycznego, petrochemicznego, z produkcji tworzyw sztucznych, może też pochodzić z zanieczyszczeń atmosferycznych. Cyjanki - silne trucizny, występują w dwóch grupach: proste/wolne i złożone. Ich dopuszczalna wartość w wodach kategorii A3 nie może przekraczać 0,5 mg Cn/l, natomiast stężenie cyjanków prostych/wolnych w wodzie pitnej nie może przekraczać 0,05 mg Cn/l.
Siarkowodór i siarczki są obecne w ściekach komunalnych i przemysłowych. Wiele siarczków ulega hydrolizie z czego powstaje siarkowodór w warunkach niedotlenionych z kolei w warunkach tlenowych związki siarki utleniane są do siarczanów. Substancje ekstrahujące się eterem naftowym czyli tłuszcze organiczne i oleje mineralne. W sytuacjach awaryjnych i w przypadku niekontrolowanych wycieków do wód powierzchniowych są śmiertelnym zagrożeniem dla ptactwa wodnego i innych organizmów przez tworzenie się warstwy błony - filmu uniemożliwiającego pobieranie tlenu z atmosfery. Dopuszczalne stężenia dla ścieków odprowadzanych z oczyszczalni zależne jest od rodzaju ścieków przemysłowych.
Substancje powierzchniowo-czynne dzielimy na trzy rodzaje: anionowe, kationowe i niejonowe. Stosowane są w zasadzie w każdym domu jako detergenty i środki piorące, w dużych stężeniach mogą się przyczynić do podtruwania mikroorganizmów w oczyszczalniach ścieków i powodować problemy eksploatacyjne. W wodach kategorii A3 stężenie substancji powierzchniowo-czynnych anionowych wynosi 0,5 mg/l, niejonowych 2,0 mg/l. W ściekach oczyszczonych wartości te wynoszą odpowiednio: 5 mg/l i 10 mg/l.
Aldehyd mrówkowy (formaldehyd) pochodzi z przemysłu z produkcji lakierów, żywic syntetycznych używany w postaci formaliny (36% roztworu wodnego), środka biobójczego mającego negatywny wpływ na mikrobiologię w biologicznych oczyszczalniach ścieków i w procesach samooczyszczania wód powierzchniowych. Maksymalna wartość dopuszczalna dla ścieków oczyszczonych to 2,0 mg/l. Fenole jako związki organiczne obecne w ściekach ulegają biodegradacji, pochodzą przede wszystkim z koksowni, produkcji syntetyków, środków chemicznych, w wodzie kategorii A3 nie powinny przekraczać stężenia 0,1 mg/l.
Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne pochodzą głównie z przemysłu petrochemicznego, farmaceutycznego, gumowego, powstają także przy spalaniu węgla, gazu, ropy, drewna i odpadów a więc jako składnik smogu/powietrza trafiają również do wód. Są to związki silnie toksyczne dla organizmów wodnych, bardzo wolno ulegają rozkładowi i tylko w warunkach tlenowych, dla ludzi długotrwałe narażenie na WWA może powodować rozwój chorób nowotworowych płuc i skóry.
Wracając do informacji z raportu Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z początku artykułu zgodnie z posiadanymi pozwoleniami z 427 skontrolowanych oczyszczalni: 388 (90,9 %) odprowadza ścieki do wód a pozostałe 39 (9,1 %) do ziemi. Zdecydowana większość komunalnych oczyszczalni biorących udział w kontrolach pod kątem oceny spełnienia warunków w zakresie jakości i ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi określonych w pozwoleniach wodnoprawnych wykazywała prawidłowości w funkcjonowaniu układów oczyszczania oraz dotrzymywała dopuszczalnych wartości w ściekach oczyszczonych. Niemniej jednak najczęstsze przekroczenia wartości granicznej jeśli już miały miejsce, stwierdzono dla wskaźnika podstawowego BZT5 oraz wskaźników eutroficznych tj. azotu ogólnego i fosforu ogólnego.
Badano zastosowanie ozonu do podczyszczania odcieków składowiskowych pochodzących z ustabilizowanego składowiska odpadów stałych. Odcieki pochodziły ze składowiska zlokalizowanego w pobliżu Bielska Podlaskiego. Wartości głównych badanych wskaźników kształtowały się na poziomie: pH 8,32; ChZT 870 mgO2/dm3; BZT5 90 mgO2/dm3; NH4+. 136,2 mgN/dm3; absorbancja UV254 0,312, mętność 14 NTU. Zastosowano dawki ozonu od 115,5 do 808,5 mgO3/dm3. Największą efektywność usuwania ChZT, barwy i absorbancji UV254 wynosiła odpowiednio 37,3%; 81,6% and 59,2% przy zastosowaniu najwyższej dawki ozonu 808,5 mgO3/dm3.
Mikrozanieczyszczenia w Oczyszczalniach
Oczyszczalnie ścieków odgrywają kluczową rolę w ochronie środowiska naturalnego oraz zdrowia ludzkiego. Współczesne technologie umożliwiają skuteczne oczyszczanie ścieków komunalnych i przemysłowych, jednak coraz większym wyzwaniem stają się mikrozanieczyszczenia, takie jak farmaceutyki, mikroplastiki, pestycydy czy pozostałości kosmetyków. Te substancje, mimo ich niewielkich stężeń, mają znaczący wpływ na ekosystemy wodne oraz zdrowie ludzi i zwierząt.
Mikrozanieczyszczenia to substancje występujące w środowisku wodnym w bardzo małych stężeniach (zwykle mikrogramy na litr), ale o potencjalnie dużym oddziaływaniu na organizmy żywe. Ich obecność w wodzie nie tylko negatywnie wpływa na organizmy wodne, ale również na jakość wody pitnej.
Tradycyjne procesy oczyszczania ścieków, takie jak osad czynny czy sedymentacja, są skuteczne w usuwaniu makrozanieczyszczeń, jednak nie radzą sobie w pełni z mikrozanieczyszczeniami. Problemy te wynikają głównie z: Małego stężenia mikrozanieczyszczeń w ściekach, Różnorodności chemicznej tych substancji, Trudności w monitorowaniu ich obecności, Potencjalnej toksyczności metabolitów powstałych w procesach oczyszczania.
Innowacyjne Technologie w Oczyszczalniach Ścieków
Zaawansowane utlenianie (AOP) Metody AOP wykorzystują silnie reaktywne rodniki hydroksylowe (), które rozkładają złożone związki organiczne na prostsze i mniej szkodliwe substancje. Przykładowe techniki obejmują: Ozonowanie (O): skuteczne w usuwaniu farmaceutyków i pestycydów, Fotokataliza: wykorzystuje promieniowanie UV oraz tlenki metali (np. TiO) do degradacji mikrozanieczyszczeń, Elektrochemiczne utlenianie: wykorzystuje elektrody do generowania rodników .
Technologie membranowe, takie jak nanofiltracja (NF) i odwrócona osmoza (RO), pozwalają na usuwanie cząsteczek mikrozanieczyszczeń na poziomie molekularnym. Adsorpcja to proces polegający na wiązaniu substancji zanieczyszczających na powierzchni materiałów adsorpcyjnych, takich jak: Węgiel aktywny: szeroko stosowany w usuwaniu zanieczyszczeń organicznych, Zeolity i biowęgiel: bardziej ekologiczne alternatywy.
Metody mechaniczne, takie jak flotacja czy filtracja, oraz technologie elektrokoagulacji umożliwiają skuteczne usuwanie mikroplastików. Oczyszczalnie ścieków muszą integrować różne technologie, aby przeciwdziałać skutkom obecności mikroplastików w środowisku wodnym.
Biologiczne metody usuwania mikrozanieczyszczeń obejmują wykorzystanie mikroorganizmów, takich jak bakterie i grzyby, zdolnych do biodegradacji związków organicznych. Biofilmy i bioreaktory membranowe (MBR): umożliwiają skuteczne oczyszczanie i redukcję mikrozanieczyszczeń. Genetycznie modyfikowane mikroorganizmy: mają zdolność rozkładu trudno usuwalnych substancji.
Korzyści dla Środowiska i Społeczeństwa
Innowacyjne technologie usuwania mikrozanieczyszczeń przynoszą wiele korzyści, w tym: Poprawę jakości wód powierzchniowych i gruntowych, Redukcję negatywnego wpływu na ekosystemy wodne, Zwiększenie możliwości ponownego wykorzystania wody, Redukcję ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt.
CHZT jako Wskaźnik Jakości Wody i Ścieków
CHZT, czyli chemiczne zapotrzebowanie tlenu, to jeden z najważniejszych wskaźników jakości wody i ścieków. Parametr ten określa ilość tlenu potrzebną do całkowitego utlenienia związków organicznych i niektórych nieorganicznych obecnych w próbce wodnej. Z punktu widzenia ochrony środowiska, CHZT informuje nas o poziomie zanieczyszczenia chemicznego, który może negatywnie wpływać na życie wodne i ogólną równowagę ekosystemu. W praktyce CHZT stanowi standardowy wskaźnik monitorowania jakości wód powierzchniowych, podziemnych i ścieków przemysłowych oraz komunalnych.
Ocena jakości wody opiera się na wielu wskaźnikach, ale CHZT należy do tych najważniejszych, ponieważ daje szeroki obraz ogólnego obciążenia tlenowego, jakie dana próbka może wywołać w naturalnym środowisku. Oznaczenie CHZT to nie tylko rutynowy pomiar w laboratoriach - to także narzędzie analityczne i kontrolne, które ma realne znaczenie w wielu dziedzinach życia.
Najczęściej stosowaną metodą jest tzw. metoda dwuchromianowa, w której próbkę wody lub ścieków poddaje się działaniu dwuchromianu potasu (K₂Cr₂O₇) w obecności kwasu siarkowego i srebra jako katalizatora. Alternatywą dla metody klasycznej jest metoda spektrofotometryczna, która polega na oznaczeniu absorbancji próbki po reakcji chemicznej, wykorzystując spektrofotometr do analizy stężenia barwionego kompleksu.
Wysoki poziom CHZT w wodach powierzchniowych i ściekach to sygnał obecności dużej ilości zanieczyszczeń organicznych i nieorganicznych, które mogą poważnie zakłócić funkcjonowanie ekosystemów wodnych. Konsekwencje wysokiego CHZT w środowisku: spadek zawartości tlenu w wodzie - prowadzący do przyduchy i śmierci ryb, rozpad łańcuchów pokarmowych, ponieważ wiele gatunków nie może się rozwijać bez odpowiednich warunków tlenowych, przewaga bakterii beztlenowych, które wytwarzają gazy toksyczne (np. Chemiczne zapotrzebowanie tlenu to jeden z podstawowych wskaźników, na podstawie którego projektuje się oczyszczalnie ścieków.
Regularne pomiary CHZT w ściekach wlotowych i wylotowych pozwalają kontrolować pracę oczyszczalni, optymalizować zużycie energii, dobór osadu czynnego i zapobiegać przeciążeniom systemu. Dla oczyszczalni przemysłowych, np. Wartość CHZT musi być uwzględniona w wielu dokumentach związanych z gospodarką wodno-ściekową i planowaniem przestrzennym. Dzięki CHZT można ocenić, jak planowana inwestycja wpłynie na jakość lokalnych wód oraz czy planowane technologie oczyszczania będą skuteczne. Obniżenie CHZT to jeden z głównych celów oczyszczania ścieków.
Metody Redukcji CHZT
Do redukcji CHZT stosuje się m.in. metody biologiczne (np. osad czynny), chemiczne (np. koagulacja, utlenianie) oraz zaawansowane metody utleniania (AOP). Najbardziej rozpowszechnioną i najtańszą metodą redukcji CHZT są procesy biologiczne, polegające na utlenianiu substancji organicznych przez mikroorganizmy. W klasycznych oczyszczalniach ścieków stosuje się tzw. złoża biologiczne (np. W zależności od typu ścieku i dostępnej przestrzeni można dobrać odpowiedni system biologiczny, który pozwoli zredukować CHZT nawet o 90-95%.
W przypadku ścieków zawierających trudnorozkładalne substancje organiczne (np. fenole, rozpuszczalniki, barwniki syntetyczne), biologiczne oczyszczanie może być niewystarczające. AOP to najnowocześniejsza grupa technologii do redukcji CHZT, która polega na generowaniu reaktywnych rodników hydroksylowych (•OH) o bardzo silnym potencjale utleniającym. Ich największą zaletą jest pełna mineralizacja zanieczyszczeń - czyli rozkład do CO₂ i H₂O - oraz brak wtórnego zanieczyszczenia.
Nowym kierunkiem rozwoju technologii są systemy cyfrowe do monitoringu CHZT w czasie rzeczywistym. W przyszłości sztuczna inteligencja może pozwolić na prognozowanie CHZT nie tylko w pojedynczych próbkach, ale całych zlewniach czy sieciach kanalizacyjnych.
Wiele firm objętych obowiązkiem raportowania środowiskowego (np. CSRD, GRI, EMAS) musi uwzględniać dane o emisjach zanieczyszczeń, w tym o poziomie CHZT, jako część swojej strategii odpowiedzialności środowiskowej. Agenda 2030 i cele zrównoważonego rozwoju ONZ (SDGs) jednoznacznie wskazują na potrzebę ochrony zasobów wodnych i ograniczania zanieczyszczeń organicznych.
Jednym z najciekawszych i najbardziej perspektywicznych kierunków rozwoju jest wykorzystanie CHZT jako wskaźnika potencjału odzysku energii i surowców z wody. W ten sposób ściek staje się nie tyle odpadem, co zasobem surowcowym, a pomiar CHZT pozwala określić jego wartość energetyczną i gospodarczą. W nowoczesnych koncepcjach tzw.
Tabela: Przykładowe Wartości CHZT w Różnych Ściekach
| Rodzaj Ścieku | Wartość CHZT (mg O₂/l) |
|---|---|
| Czysta woda | 0-10 |
| Ścieki komunalne | 200-600 |
| Ścieki przemysłu spożywczego | 1000-10000 |
| Ścieki przemysłu farmaceutycznego | 500-5000 |
tags: #ozonowanie #ścieków #BZT #co #to #jest
