Oczyszczalnia Ścieków Łódź - Innowacyjne Rozwiązania i Ochrona Środowiska
- Szczegóły
Oczyszczalnia ścieków może być mała lub duża, prosta lub złożona. Może być przewidziana na jeden rodzaj ścieków lub na kilka. Jedno co łączy je wszystkie to układ sterowania, który jest elementem decydującym.
Układy Sterowania Oczyszczalniami Ścieków
Nasze układy sterowania oczyszczalniami ścieków tworzymy w ścisłej współpracy technologów - chemików i automatyków. Proponowanym przez nas rozwiązaniem jest układ automatyki, oparty o sterownik programowalny PLC. Zaletą zastosowania sterownika są praktycznie nieograniczone możliwości znajdującego się w nim oprogramowania. Skrupulatnie dbamy, aby nasze zaawansowane algorytmy minimalizowały zużycia dodatków chemicznych w trakcie obróbki.
Wizualizacja Procesu Technologicznego
Nieodłącznym elementem układu sterowania jest wizualizacja procesu technologicznego. Bez względu na to, czy do jej realizacji użyjemy panelu dotykowego LCD czy komputera PC zawsze stanowi idealne odwzorowanie istniejącego układu oczyszczalni. Ma to tę zaletę, że obsługa patrząc na ekran komputera jest w stanie szybko zlokalizować poszczególne elementy oczyszczalni. Jedno spojrzenie wystarczy by sprawdzić które urządzenia aktualnie pracują, jakie są stany dozowania, jaki jest stan zużycia dodatków. Wizualizacja zapewnia także archiwizację danych. Sprawdzenie wartości pH wczoraj, miesiąc temu lub rok temu nie stanowi żadnego problemu.
Na podstawie historii działania oczyszczalni łatwo można zoptymalizować proces usuwając ewentualne „wąskie gardła”. Cały system nadzoru jest zabezpieczony przed ingerencją osób niepowołanych poprzez zastosowanie funkcji nadawania uprawnień dostępowych. Opcjonalnie do dyspozycji Klienta jest funkcja nadzoru zdalnego poprzez sieć Internet. Moduł komunikacji GSM zapewnia komunikację SMS w sytuacjach awaryjnych.
Zdajemy sobie sprawę, że nawet najlepsze systemy czasami ulegają awarii. Dlatego standardem naszym jest zapewnienie pełnego serwisu układu sterowania poprzez sieć Internetową. Ciągle poszukujemy innowacyjnych rozwiązań. W tej dziedzinie jest jeszcze szczególnie wiele dobrego do zrobienia, aby ścieki były najczystsze, a kontrola ich jakości - najdoskonalsza. Mamy już gotowe rozwiązania, które wyprzedzają nasz czas, na przykład automatyczną, rentgenowską analizę jonów w ściekach. Niestety to kosztowne i nieco wyprzeda nasz czas.
Przeczytaj także: Przydomowe oczyszczalnie ścieków Zawiercie
Problem Farmaceutyków w Ściekach
Farmaceutyki, które przyjmujemy, ostatecznie - w postaci niezmienionej lub jako aktywne metabolity - trafiają do kanalizacji. Miejskie oczyszczalnie ścieków powinny je neutralizować, zanim woda wróci do środowiska. Naukowcy przeanalizowali próbki pochodzące z sześciu dużych oczyszczalni ścieków w Polsce (Warszawa, Poznań, Łódź, Częstochowa, Katowice i Kraków), stosujących tę samą, standardową technologię oczyszczania mechaniczno-biologicznego. Wyniki są niepokojące.
Niektóre leki - jak popularne przeciwbólowe naproksen i ketoprofen - oraz kwas salicylowy, udaje się skutecznie usuwać. W przypadku innych medykamentów proces ten jest nieefektywny. Jak to możliwe? Zjawisko to nazywane jest ujemną wydajnością usuwania. Leki wydalane z moczem i kałem często występują w formie nieaktywnych metabolitów.
Skala problemu jest znacząca. Roczna emisja farmaceutyków z badanych oczyszczalni do polskich rzek wynosi co najmniej 40 ton. Składają się na nią przede wszystkim: ketoprofen (do 56 proc. łącznej masy badanych leków), sulfametoksazol (antybiotyk, do 31 proc.), karbamazepina (do 38 proc.) i fluoksetyna (do 27 proc.). Uwolnione do środowiska wodnego zachowują swoją aktywność biologiczną nawet przy bardzo niskich stężeniach i mogą stanowić zagrożenie dla ekosystemów.
Problem ten nie dotyczy tylko Polski. Podobne obserwacje niskiej skuteczności usuwania farmaceutyków w konwencjonalnych oczyszczalniach odnotowano w wielu innych krajach, m.in. Hiszpanii, Włoszech, Kanadzie, Korei, Chinach czy Algierii. Pokazuje to, że stosowana powszechnie technologia (tzw. Naukowcy wskazują przy tym na pewne ograniczenia swoich analiz. Podkreślają, że pobieranie próbek odbywało się co tydzień w lipcu przez trzy lata, co może nie odzwierciedlać w pełni sezonowej zmienności stężeń niektórych leków. Zwracają również uwagę, że duże oczyszczalnie rzadko pracują w stabilnych warunkach z powodu dobowych wahań w ilości i składzie ścieków, co utrudnia precyzyjną ocenę skuteczności usuwania farmaceutyków.
Systemy Wodociągowe w Łodzi
Wydział eksploatuje dwa duże, odrębnie pracujące, ale połączone ze sobą poprzez miejską sieć wodociągową, systemy wodociągowe - system „Łódź” i system „Sulejów”. Obydwa te systemy pozyskują wodę ze studni głębinowych. Studnie w systemie „Łódź" są zlokalizowanych na terenie m.
Przeczytaj także: Oczyszczalnia oksydacyjna: zasady działania
Wszystko wymyślił ponad 100 lat temu angielski inżynier William Heerlein Lindley, który - opracowując projekt miejskiej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej - zaproponował zaopatrywanie Łodzi w wodę m.in. ze studni głębinowych, położonych w południowo-wschodniej części miasta i jego okolicach. Do budowy systemu wodociągowego i wiercenia studni przystąpiono jednak dopiero w 1934 roku - szczegółowy projekt Wodociągu „Dąbrowa" przygotował wybitny polski uczony prof. dr inż. Do wybuchu II wojny światowej wybudowano trzy dolnokredowe studnie głębinowe: na Chojnach, w Starych Górkach i na Dąbrowie, o łącznej wydajności 18 tys.
W tym samym czasie - w połowie lat 30. ubiegłego stulecia - rozpoczęto budowę miejskiej sieci wodociągowej, Stacji Uzdatniana Wody na Dąbrowie z odżelaziaczami i pompownią, połączonej rurociągiem ze studniami i powstającymi także wtedy dwoma pierwszymi zbiornikami wody czystej na Stokach (o łącznej pojemności 30 tys. m3). Stąd woda miała być rozprowadzana po mieście grawitacyjnie, trzema magistralami połączonymi z siecią rozdzielczą.
Niemcy kontynuowali budowę wodociągu tylko w zakresie związanym bezpośrednio z potrzebami wojennymi. W 1943 roku ukończono stację wodociągową na Dąbrowie o zdolności produkcyjnej 18 tys. m3 na dobę, wtedy też włączono do eksploatacji wodociąg. W styczniu 1945 roku do wodociągu miejskiego były przyłączone 153 posesje zamieszkane przez ok. 15 tys. osób - dobowe zużycie wody w Łodzi nie przekraczało wtedy 6 tys.
Lata powojenne to ciągła rozbudowa i modernizacja Wodociągu „Dąbrowa". Wiercono kolejne studnie głębinowe, wybudowano nowe rurociągi przesyłowe, zamontowano dodatkowe odżelaziacze, wymieniono pompy, wybudowano chlorownię i wyposażano elementy dąbrowskiego wodociągu w nowoczesną automatykę. Przystąpienie zaś Polski do Unii Europejskiej pozwoliło na pozyskanie dodatkowych funduszy na dalsze unowocześnianie tego systemu wodociągowego. Obecnie Wodociąg „Dąbrowa” może dostarczać łodzianom 48 tys.
Stacja Uzdatniania Wody na Dąbrowie to dziś jeden z najnowocześniejszych obiektów tego typu w Polsce, ograniczoną do niezbędnego minimum obsługą. W maju 2005 roku zakończono, finansowaną przez miasto, kompleksową modernizację stacji - w ciągu dwóch lat wymieniono tu wszystkie urządzenia technologiczne i elektroenergetyczne (niektóre po ponad 50-letniej eksploatacji). Zmodernizowano cztery ciągi technologiczne uzdatniania wody, wymieniając na nowe 24 odżelaziacze, wyremontowano i unowocześniono budynek, w którym zamontowane są te urządzenia. Proces uzdatniania wody został całkowicie zautomatyzowany, opomiarowany, a stacja wyposażona w komputerowy system wizualizacji i monitorowania pracy obiektu.
Przeczytaj także: Jak ustawić napowietrzanie?
W latach 2008-2010 wyremontowano magistralę wodociągową doprowadzającą wodę z „Dąbrowy” do miejskich zbiorników na Stokach. W Pompowni Drugiego Stopnia wymieniono pompy starego typu na nowe, energooszczędne oraz wybudowano nowoczesny automatyczny system zabezpieczenia pompowni przed zjawiskiem uderzenia hydraulicznego.
W styczniu 2013 r. zakończono rozpoczętą na początku 2012 r. modernizację chlorowni, w ramach której wybudowano nowoczesną, w pełni zautomatyzowaną oraz wizualizowaną w systemie komputerowym, instalację wytwarzania (w chlorowni) podchlorynu sodu w drodze elektrolizy roztworu soli spożywczej i dozowania go do uzdatnionej wody. Instalacja ta zastąpiła dotychczasową, już wyeksploatowaną, instalację chloru gazowego. Nowy system dezynfekcji jest w pełni bezpieczny, przyjazny ludziom i środowisku.
W latach 2018-2019, na Dąbrowie wybudowano kolejną studnię dolnokredową, o głębokości ok. 600 m, która zastąpiła jedną z tych trzech pierwszych studni wierconych tuż przed wojną. Wykonana została w nowoczesnej technologii wiercenia i z materiałów gwarantujących jej wieloletnią pracę. Jej wydajność wynosi 290 m3/h. W grudniu 2019r. Na Chojnach i w Starych Górkach nadal pracują uruchomione przed wojną najstarsze łódzkie studnie głębinowe.
Nawet 12 tysięcy lat ma woda w jednej ze studni górnokredowych eksploatowanych w systemie łódzkim - tyle czasu potrzebowała woda, żeby z powierzchni ziemi dotrzeć do położonych głęboko pod ziemię warstw wodonośnych. Badania wieku wody, wykonane przez specjalistów z krakowskiej AGH, udowodniły, że nie ma związku między wiekiem wody, a głębokością studni, znaczy to, że woda z głębokich studni może być młodsza od tej z płytkich.
Wodociąg Sulejowski
O budowie zalewu na Pilicy w okolicach Sulejowa zaczęto myśleć w połowie lat 60-tych ubiegłego wieku. Istniejące ujęcia zlokalizowane w Łodzi i jej obrębie oraz w Tomaszowie Mazowieckim przestały zaspokajać potrzeby mieszkańców i przemysłu. Hasło: „Woda dla Łodzi” widniało na transparentach przy budowie tamy spiętrzającej Pilicę i przy karczowaniu terenów przewidzianych do zalania. Nowobudowane jezioro zaporowe połączono z Łodzią potężnym rurociągiem. Początkowy jego odcinek, prowadzący do stacji uzdatniania w Kalinko, to stalowa rura o długości 36,6km i średnicy 1,60 m. Jeszcze potężniejszy jest jego pozostały odcinek łączący Kalinko ze zbiornikami i przepompownią na Chojnach.
Zbiornik Sulejowski oddano do użytku w maju 1973 roku. Był wówczas największym akwenem w środkowej Polsce. Pół roku później z Zalewu Sulejowskiego popłynęła pierwsza dostawa wody. W 1977 roku Wodociąg Sulejowski osiągnął zdolność produkcyjną blisko 258 tys.m3 wody na dobę - była to największa zdolność produkcyjna jednego systemu wodociągowego w historii wodociągów łódzkich. Dla porównania, stanowiła ona niemalże 2,5-krotność obecnej produkcji ZWiK Sp. z o.o.
W tym samym czasie okazało się, że w pobliżu ujęcia wody w Bronisławowie występują duże zasoby wód podziemnych z pokładów górnokredowych o bardzo dobrej jakości. W 2004 roku Łódź zrezygnowała z ujmowania w Bronisławowie wody z Zalewu Sulejowskiego, ale nadal korzysta z rozpoczynającego się tam 45-kilometrowego rurociągu, którym obecnie płynie wyłącznie woda głębinowa. Wydobywana jest z pokładów pochodzących z epoki górnej kredy w oparciu o siedem studni głębinowych wywierconych tuż przy brzegu zalewu. Mogą one pracować z łączną wydajnością około 18 mln m3 wody rocznie (50 tys.
Stacja Uzdatnia Wody w Kalinku wyposażona jest w obiekty i instalacje budowane pod potrzeby uzdatniania wody powierzchniowej (ze Zbiornika Sulejowskiego). Infrastruktura ta została po części zaadaptowana pod potrzeby uzdatniania wody podziemnej - z ujęć głębinowych w Bronisławowie.
Końcowym elementem Wodociągu Sulejowskiego są zlokalizowane na Chojnach: 4 zbiorniki wody pitnej (każdy o pojemności ponad 7 tys. W latach 2009-2010, przy wykorzystaniu środków unijnych, zmniejszona została średnica rurociągu tranzytowego Kalinko-Chojny. W czasie powyższych prac, z wnętrza rurociągu Ø2200 mm rdzę i osady usuwał traktor ze specjalnie półokrągło wyprofilowanym pługiem.
Czystość chemiczna wody podawanej przez Wodociąg Sulejowski jest jedną z najpilniej strzeżonych spośród wszystkich systemów wodociągowych w Polsce.
Łódź Przestała Być "Gorącym Punktem" HELCOM
Łódź przestała być jednym z „gorących punktów” listy HELCOM - obszarów kluczowych dla zanieczyszczenia Morza Bałtyckiego - poinformował w poniedziałek łódzki magistrat. hot spot w cyklicznym raporcie HELCOM, czyli Komisji Helsińskiej (Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku). Gorące punkty HELCOM to obszary kluczowe dla zanieczyszczenia Morza Bałtyckiego.
Urząd Miasta Łodzi ocenił w komunikacie, że "to ogromny sukces miasta w dziedzinie ochrony środowiska i gospodarki wodno-ściekowej, będący efektem wieloletnich inwestycji miasta w nowoczesną infrastrukturę kanalizacyjną i oczyszczalnie ścieków".
Łódź leży na granicy dorzeczy Odry i Wisły. Prowadząca z północnej Łodzi swoje wody Bzura wpada do Wisły, a pozostałe rzeki należą do zlewni Odry, do której płyną Nerem i Wartą.
"Jeszcze pod koniec XX wieku wszystkie ścieki fabryczne i bytowe z Łodzi trafiały bezpośrednio do Neru, a stamtąd - przez Wartę i Odrę - wprost do Bałtyku. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Modernizacja oczyszczalni ścieków, rozbudowa sieci kanalizacyjnej i uszczelnienie systemu odprowadzania ścieków do oczyszczalni oraz edukacja mieszkańców zwiększyły świadomość ekologiczną i przyniosły efekty" - poinformowała Joanna Łucka z Urzędu Miasta Łodzi.
Dodała, że wykreślenie Łodzi z listy trucicieli Bałtyku jest dowodem na skuteczność działań podjętych przez miasto i znaczącym krokiem w realizacji zobowiązań międzynarodowych Polski w zakresie ochrony Morza Bałtyckiego.
Według łódzkiego magistratu największą rolę w poprawie czystości wody odprowadzanej do Bałtyku z Aglomeracji Łódzkiej odegrał projekt budowy Grupowej Oczyszczalni Ścieków Łódzkiej Aglomeracji Miejskiej (GOŚ ŁAM), która odbiera ścieki z Łodzi, Pabianic, Konstantynowa oraz z gmin Ksawerów i Nowosolna. Od 2004 roku GOŚ była systematycznie modernizowana, a nowe technologie pozwoliły na dalszą poprawę jakości oczyszczonych ścieków odprowadzanych do Neru.
"Usunięcie Łodzi z listy trucicieli Bałtyku to impuls do kontynuowania inwestycji i działań proekologicznych, bo konsekwentna modernizacja infrastruktury przynosi efekty nie tylko lokalne, ale wpływające także na kondycję całego ekosystemu Morza Bałtyckiego" - dodała Joanna Łucka.
Lista trucicieli Bałtyku powstała w 1992 r. Z informacji umieszczonych na stronie internetowej Komisji Helsińskiej wynika, że międzynarodowa grupa naukowców, inżynierów, menedżerów ds. ochrony środowiska, bankierów i przedstawicieli krajów - członków Komisji Helsińskiej, wyznaczyła 132 pierwotne punkty krytyczne dotyczące środowiska. Później dodano kolejne, co dało w sumie 162 "hot spoty".
"Punktami zapalnymi są źródła zanieczyszczeń, takie jak obiekty komunalne i zakłady przemysłowe. Program obejmuje również zanieczyszczenia z obszarów rolniczych i osiedli wiejskich oraz obszarów wrażliwych, takich jak przybrzeżne laguny i tereny podmokłe, gdzie potrzebne są specjalne środki ochrony środowiska" - informuje na swojej stronie internetowej HELCOM.
Od pierwszej listy HELCOM w 1992 r. jakość wody w wielu wodach przybrzeżnych Morza Bałtyckiego uległa znacznej poprawie, co odzwierciedla postęp w oczyszczaniu ścieków komunalnych i przemysłowych. Na liście znajduje się obecnie 35 aktywnych punktów zagrożenia, z czego 6 w Polsce. Cztery z nich obejmują zagrożenia przemysłowe i są związane z działalnością zakładów przemysłowych w Jaworznie, Czechowicach-Dziedzicach, Dąbrowie Górniczej i Krakowie.
Punkty, które zostały wykreślone z listy HELCOM to tzw. municypalne punkty zapalne. Na specjalnej mapie na stronie internetowej HELCOM jako wykreślone w 2025 r. oprócz Łodzi figurują także Wrocław oraz Katowice z Mysłowicami, Siemianowicami i Bytomiem.
Według zapisów na stronie internetowej organizacji Komisja Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku, znana również jako Komisja Helsińska, jest instytucją międzyrządową w obszarze Morza Bałtyckiego. Została utworzona w 1974 r. w celu ochrony środowiska morskiego Morza Bałtyckiego przed wszystkimi źródłami zanieczyszczeń, a sygnatariuszami Konwencji Helsińskiej są Dania, Estonia, Unia Europejska, Finlandia, Niemcy, Łotwa, Litwa, Polska, Rosja i Szwecja.
Dofinansowanie do Przydomowych Oczyszczalni Ścieków
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi otwiera dla mieszkańców województwa łódzkiego nabór wniosków ma wykonanie przydomowych oczyszczalni ścieków. Wnioski można składać do 31 marca 2025 r. lub do wyczerpania środków.
Wydrukować wypełniony formularz wniosku wraz z załącznikami, podpisać i dostarczyć: w formie papierowej do siedziby Wojewódzkiego Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi, ul.
Więcej informacji na stronie Funduszu: www.wfosigw.lodz.pl Zachęcamy do kontaktu z Funduszem za pomocą poczty elektronicznej: www.wfosigw.lodz.pl lub pod numerem telefonu 42 207 14 80. Informacja telefoniczna dostępna również w Zakładzie Gospodarki Wodno- Kanalizacyjnej w Tomaszowie Mazowieckim Sp. z o. o. pod numerem telefonu 44 724 22 92 wew. 105,103.
tags: #oczyszczalnia #ścieków #Łódź #Lodowa #informacje
