Przydomowe oczyszczalnie ścieków: Napowietrzanie, rodzaje i instalacja
- Szczegóły
Oczyszczalnie ścieków EKO-SBR przeznaczone są do oczyszczania ścieków bytowo-gospodarczych w każdych możliwych warunkach gruntowo-wodnych. Stanowią one reaktory, do których ścieki surowe dopływają w sposób ciągły, a odpływają okresowo. Oczyszczalnie EKO-SBR służą do biologicznego oczyszczenia ścieków i spełniają wszystkie wymagane przepisami ochrony środowiska normy, jeżeli podczas montażu i użytkowania, spełnione są warunki stawiane przez producenta.
Technologia SBR w oczyszczalniach ścieków
Technologia SBR oparta jest na sekwencyjnych reaktorach, gdzie proces oczyszczania zachodzi cyklicznie. Zaletą tego typu oczyszczalni jest bardzo duża odporność na zmienne ilości dopływających ścieków w porównaniu z klasycznym układem oczyszczalni z osadem czynnym. Oczyszczalnia odporna jest na przeciążenia, wahania temperatury i chwilowy brak dopływu ścieków. Oczyszczalnia EKO-SBR może do 2 tygodni pracować bez dopływu ścieków w trybie oszczędnościowym.
Komponenty i działanie oczyszczalni EKO-SBR
- Komora pierwsza: spełnia rolę osadnika wstępnego i zbiornika buforowego, w którym następuje wstępne mechaniczne oczyszczanie ścieków poprzez sedymentację zawiesiny łatwo opadającej, jak również wyrównywanie obciążeń spowodowanych nierównomiernym dopływem ścieków.
- Komora reaktora SBR: będąca jednocześnie reaktorem i osadnikiem wtórnym, gdzie następuje rozkład biologiczny zanieczyszczeń organicznych i sedymentacja zawiesiny.
- Podnośnik ze sprężonym powietrzem (pompa mamutowa): doprowadza ścieki z osadnika wstępnego do komory reakcji SBR. Pompa jest optymalnie ustawiona tak, aby pompowała tylko wodę bez cząsteczek stałych i bez zawiesiny unoszącej się w osadniku wstępnym.
- Dyfuzory z systemem membran: napowietrzanie ma za zadanie zaopatrywanie mikroorganizmów w tlen potrzebny do przemiany materii i rozkładu zanieczyszczeń.
Proces oczyszczania ścieków w technologii SBR
Faza napowietrzania ścieków odbywa się za pomocą dyfuzorów z systemem membran. Po fazie napowietrzania ścieków następuje kolejny cykl pracy oczyszczalni - uspokojenia substancji i osadzania w komorze reakcji SBR. Nagromadzony osad czynny ulega procesowi sedymentacji tworząc na dnie zbiornika warstwę osadu. W kolejnym etapie pracy oczyszczalni czysta woda nagromadzona w górnej części zbiornika SBR zostaje odprowadzona do odbiornika (drenaż lub tunele rozsączające, studnia chłonna, szczelny zbiornik bezodpływowy). Pompowanie odbywa się za pomocą podnośnika ze sprężonym powietrzem (pompy mamutowej).
Oczyszczony ściek usuwany jest w podobny sposób jak w cyklu napełniania. Pompa jest umieszczona w miejscu pozwalającym na odprowadzanie tylko czystej wody, bez możliwości zaciągania cząsteczek stałych, zachowując tym samym minimalny poziom warstwy osadu czynnego. Po odprowadzeniu czystej wody do odbiornika następuje proces przeniesienia osadu czynnego nagromadzonego na dnie reaktora SBR do osadnika wstępnego.
Moduł sterowniczy SBR+P
Moduł sterowniczy SBR+P posiada kabel zasilający oczyszczalnie ścieków 3 x 1,5 mm2. Podłączenie wtyczki sterownika oraz zasilania pompy następuje w gniazdo potrójne. W przypadku niskiego poziomu ścieków w osadniku wstępnym (poniżej 100 cm) spowodowanym brakiem dopływu nowej partii ścieków do oczyszczalni sterownik automatycznie przechodzi w tryb oszczędzania energii. Program oczyszczania pracuje nadal, ale skrócona zostaje faza napowietrzania, co zmniejsza ilość wymaganej energii.
Przeczytaj także: Przydomowe oczyszczalnie ścieków Zawiercie
Lokalizacja przydomowej oczyszczalni ścieków
Ponadto odległość osadnika, z którego składa się przydomowa oczyszczalnia ścieków (przy zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej, rekreacji indywidualnej) od granicy działki i drogi publicznej powinna wynosić minimum 2 m. Od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi odległość powinna być nie mniejsza niż 5 m (w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych). Odległość lokalizacji rowów filtracyjnych i pól drenażowych powinna wynosić 30 m od studni, 2 m od granicy sąsiedniej działki, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego.
Oczyszczalnię przydomową można zbudować w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych, pod warunkiem wyprowadzenia jej odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną co najmniej 0,6 m powyżej górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych w tych budynkach. Istotnym kryterium decydującym o usytuowaniu przydomowej oczyszczalni ścieków jest odległość od ujęć wody. Zbiornika oczyszczalni nie należy montować w odległości mniejszej niż 15 m od najbliższej studni.
Odległość drenażu rozsączającego od ujęć wody powinna wynosić co najmniej 30 m, a poziom wód gruntowych musi się znajdować na głębokości 1,5 m poniżej systemu odprowadzania oczyszczonej wody. Zachowanie takich odległości jest uwarunkowane możliwością przedostania się mikroorganizmów chorobotwórczych do ujęć wody. Co ważne, powyższe odległości dotyczą wszystkich studni wody przeznaczonych do spożycia przez ludzi - zarówno na działce, na której ma być zlokalizowana przydomowa oczyszczalnia ścieków, jak i na sąsiednich działkach.
Istotnym warunkiem zastosowania drenażu rozsączajacego jest posiadanie gruntu o odpowiedniej przepuszczalności i występowanie wody gruntowej co najmniej 1,5 m poniżej przewidywanego położenia drenażu rozsączającego ścieki. W innym wypadku konieczny może okazać się montaż przepompowni ścieków i wykonanie drenażu w formie nasypu.
Montaż oczyszczalni ścieków
Przed rozpoczęciem montażu należy sprawdzić, czy zbiornik nie został uszkodzony w czasie transportu. Aby zachować dobry stan urządzenia i jego działanie należy przestrzegać instrukcji obsługi wraz z załącznikami. Nieprawidłowy montaż może mieć wpływ na nieprawidłową pracę oczyszczalni.
Przeczytaj także: Oczyszczalnia oksydacyjna: zasady działania
Wykonujemy wykop pod osadnik o wymiarach w rzucie 0,5 - 1,0 m większy od gabarytów osadnika. Wykonujemy podsypkę piaskową o grubości min. Opuszczamy zbiornik do wykopu, poziomujemy oraz wykonujemy pierwszą warstwę 30 cm obsypki piaskowej celem jego stabilizacji i zagęszczamy do min. Należy sprawdzić położenie dyfuzorów napowietrzających.
Po wypoziomowaniu i ustabilizowaniu zbiornika wykonujemy obsypkę warstwami co 30 cm z równoczesnym jej zagęszczeniem do poziomu króćca odpływowego wg proporcji i stopnia zagęszczenia jak wyżej. W każdej warstwie wypełnienia osadnik należy napełniać wodą do poziomu obsypki. Montujemy nadstawkę DN 650 dostosowując wysokość do przewidywanego poziomu gruntu (terenu) i kończymy wykonywanie zasypki z zagęszczeniem.
Podczas montażu nadstawki należy bezwzględnie uszczelnić miejsce łączenia ze zbiornikiem specjalnym przeznaczonym do tego klejem (np. Wurth klej + szczeliwo) lub innym odpowiednim środkiem uszczelniającym i następnie przykręcić wkrętami (np.typu Farmer). Po instalacji urządzenia oraz jego uruchomieniu bardzo ważnym jest sprawdzenie poprawnego ułożenia dyfuzorów znajdujących się w strefie biologicznego oczyszczania.
Przestrzeganie wytycznych producenta zapewni stabilność i funkcjonalność zbiornika oczyszczalni i jego prawidłowe zachowanie w wykopie. Niewielkie odkształcenia zbiornika wynikają z właściwości zastosowanego materiału i nie mają wpływu na prawidłowe działanie oczyszczalni. Drenaż rozsączający powinien być wentylowany za pomocą wywiewki na końcu każdej nitki drenażowej - tzw. wentylacja niska.
Wentylacja instalacji kanalizacyjnej
Instalacja kanalizacyjna w budynkach najczęściej jest projektowana jako grawitacyjna. Prawidłowa praca całego takiego systemu w bardzo dużym stopniu zależy od jego napowietrzania, czyli utrzymania w określonych granicach nadciśnienia i podciśnienia występującego w przewodach. Podczas wykonywania podejść kanalizacyjnych, jak wiemy, należy brać pod uwagę odległość przyboru sanitarnego od pionu kanalizacyjnego. Jednocześnie samo podejście powinno mieć jak najmniej zmian kierunku prowadzenia przewodów.
Przeczytaj także: Jak ustawić napowietrzanie?
I tak: pojedyncze podejście nie powinno być dłuższe niż 3 m i mieć więcej niż trzy zmiany kierunku trasy przewodów. Ważny jest również rodzaj przyboru sanitarnego. Warto też pamiętać, aby podczas wykonywania podejść nie stosować kolan i trójników 90°. Przewody kanalizacyjne łączące urządzenia sanitarne z pionami powinny być włączane pod kątem większym niż 45° i prowadzone ze spadkiem minimum 2-3%. Należy je mocować tuż pod kielichem w sposób wykluczający powstawanie w rurociągu naprężeń oraz pozwalający na kompensację wydłużeń na kielichach (po wsunięciu rury do oporu w kielichu należy ją następnie wysunąć na kilka milimetrów).
Do zmiany średnicy przewodów należy stosować mimośrodowe złączki redukcyjne, montując je w taki sposób, aby możliwy był przepływ powietrza w podejściu w kierunku przyboru sanitarnego - kielich o mniejszej średnicy powinien być zainstalowany u góry (rys. 1). Rura wywiewna, czy inaczej wywiewka, wyprowadzona ponad konstrukcję budynku to przedłużenie pionu kanalizacyjnego ponad najwyżej położone podejście kanalizacyjne. Zapewnia instalacji „połączenie” z atmosferą, ograniczając wahania ciśnienia w pionie kanalizacyjnym, do którego jest podłączona.
Podczas odprowadzania ścieków automatycznie zasysa powietrze atmosferyczne, dzięki czemu kanalizacja może działać bez zakłóceń (oczywiście pod warunkiem, że cały układ jest prawidłowo zaprojektowany i wykonany). Należy także pamiętać, że układ instalacji kanalizacyjnej jest często wykorzystywany do wentylacji zewnętrznego systemu kanalizacji, w którym gromadzi się znaczna ilość gazów.
Zawory napowietrzające
Zawory napowietrzające montuje się nieco powyżej ostatniego przyboru sanitarnego. Zbędne jest wtedy wyprowadzanie wywiewki przez dach. Przy podłączaniu pojedynczych przyborów, np. Do umywalki lub wanny. Polskie normy wymagają wówczas wykonania specjalnego, mało estetycznego obejścia pod sufitem albo dodatkowego pionu wentylacyjnego - w celu zabezpieczenia zamknięć wodnych w syfonach przed ich wysysaniem i przedostawaniem się gazów kanałowych do pomieszczenia.
Zastosowanie bocznego podłączenia zaworu napowietrzającego to z kolei dobry sposób na pozbycie się „bulgotania” w zamknięciu wodnym (syfonie) podczas odprowadzania wody z umywalki lub urządzeń piorąco-myjących. W domach jednorodzinnych pralki często lokowane są w piwnicy, w oddzielnym pomieszczeniu gospodarczym, daleko od pionu kanalizacyjnego. Przy tak dużym przepływie pod ciśnieniem wskazane jest dodatkowe napowietrzanie podejścia podczas zrzutu wody. Końcówka podejścia powinna mieć zasyfonowanie, aby zapobiec przedostawaniu się gazów kanałowych do wnętrza pralki, w szczególności po oczyszczeniu filtra lub podczas dłuższego nieużywania urządzenia.
Uruchomienie i eksploatacja oczyszczalni
Po zamontowaniu oczyszczalni należy zalać komorę reaktora do poziomu pompy. Podłączyć i sprawdzić działanie dmuchaw, na powierzchni komory reaktora powinny pojawić się drobne pęcherzyki. Dmuchawy i pompy można sprawdzić poprzez sterownik pracujący w trybie ręcznym. Po sprawdzeniu pracy urządzeń bezwzględnie należy przestawić sterownik do trybu normalnego. Następnie należy zaszczepić mikroorganizmy.
W tym celu należy zaaplikować do komory reaktora biologicznego dobrze pracujący osad czynny z pobliskiej oczyszczalni lub zastosować biopreparat Eco9 OXY Start. Sterowanie sekwencyjnym biologicznym reaktorem odbywa się za pomocą sterownika. Sterownik w swojej budowie posiada klawiaturę membranową oraz wyświetlacz, na którym pokazywane są wszystkie komunikaty informujące o bieżącej pracy oczyszczalni. Użytkownik oczyszczalni zobowiązany jest do zapewnienia ciągłości w dostawie zasilania.
tags: #oczyszczalnia #ścieków #kabel #napowietrzający #rodzaje #instalacji
