Prawidłowa Wilgotność Miodu - Norma i Znaczenie
- Szczegóły
Miód pszczeli jest naturalną substancją produkowaną przez pszczoły, bez ingerencji człowieka. Pod nazwą „miód” powinny występować tylko produkty nieprzetworzone spełniające wymagania definicji. Znakowanie środków spożywczych, które nie spełniają definicji miodu nie może wprowadzać w błąd, ani sugerować, że mamy do czynienia z miodem.
Regulacje Prawne Dotyczące Miodu
Miód pszczeli jest jednym z artykułów rolno-spożywczych, którego nazwa została określona w przepisach. Znakując miody należy zatem stosować przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 23 grudnia 2014 roku w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz.U. 2015 r. poz. 29, ze zm.). Zgodnie z § 15 ust. Miód nie może zawierać żadnych dodatkowych składników (np. Miód należy do produktów, które posiadają szczegółowe przepisy regulujące wymagania w zakresie jakości handlowej, tj. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu (Dz.U. Nr 181, poz.
Rozporządzenie określa rodzaje miodu oraz zakres parametrów fizykochemicznych jakie powinien spełniać miód, w tym m.in.:
- zawartość wody,
- zawartość fruktozy i glukozy,
- zawartość sacharozy,
- zawartość substancji nierozpuszczalnych w wodzie,
- przewodność właściwą,
- wolne kwasy,
- wartość liczby diastazowej (wg skali Schade),
- zawartość 5-hydroksymetylofurfuralu (HMF).
Normy Wilgotności Miodu
Miód należy do produktów trwałych zachowujących swoje właściwości pod warunkiem odpowiedniego przechowywania. Zgodnie z nieobligatoryjną Polską Normą PN-88/A-77626 Miód pszczeli magazyny do przechowywania miodu powinny być suche (wilgotność względna powietrza 65-75%) czyste, dostatecznie przewiewne, wolne od obcych zapachów, wolne od szkodników, zabezpieczone przed dostępem owadów (pszczół, os, much itp.). Temperatura przechowywania nie większa niż 18 ⁰ C.
Zgodnie z Polską Normą zawartość wody w dojrzałym miodzie nie może przekraczać 20%. Wyjątkiem jest miód wrzosowy, w którym dopuszcza się 23% wody. Większość miodów zawiera wodę w granicach 17-18%. Spotykane są także miody o zawartości 13-15% wody (niektóre miody nektarowe wielokwiatowe i spadziowe). Zatem nasz polski miodzik jest lepszy , z tego co wiem ( a poprawcie mnie jeśli się mylę) to za duża ilość wody też nie wskazana bo może ulec miód fermentacji.
Przeczytaj także: Jak rozpoznać twardą wodę?
Proces Dojrzewania Miodu i Kontrola Wilgotności
Nie rozumiem ostatniego zdania, wody nie powinno być już pod zasklepem. Jak już robotnice przerobią miód i wypełnią komórkę to wachlują skrzydełkami, wytwarzają strumień powietrza, takiej bryzy, po czym woda zostaje odparowana. Następnie dopiero pszczoły zakrywają komórki woskowym wieczkiem. Więc skąd miała by się wziąć duża ilość wody w miodzie? Chyba, że ktoś odwirowywał niedojrzały miód, to wtedy rozumiem.
Wiosną w czasie dużego pożytku i gdy jest za mało słońca, pszczoły przynoszą dużo nektaru i za szybko go zamykają. W tym roku było właśnie tak jak pisze. I dlatego nie spieszcie się z wyciąganiem miodu, ponieważ przy zamkniętych już dekelkach jeszcze woda dyfunduje. Sposobem zmniejszenia zawartości wody jest odsklepienie dekielków i danie korpusu na górę. Pszczoły będą do niego nosić świeży miód i zamykać dekelki.
Miód pszczeli może powstać tylko z nektaru kwiatów i ze spadzi. Pszczoły zbierają nektar lub spadź do wola, przy pomocy języczka o długości 6 do 7 mm, które ma pojemność około 54 mm3, a więc spora kropla, i przynoszą do ula przekazując "wziątek" innej pszczole lub składając na najniższym poziomie plastra. Do wyprodukowania 1 kg miodu nektarowego pszczoły muszą odwiedzić 2 000 000 - 4 000 000 kwiatów drzew owocowych, przy robinii akacjowej nawet 8 500 000. Z jednego drzewa lipy mogą zebrać około 10kg miodu.
Robotnice zajmujące się przeróbką tych surowców wpompowują w siebie i wypompowują ponownie surowiec (nektar, spadź) wielokrotnie, tym sposobem wzbogacają go w enzymy oraz odparowują nadmiar wody. Nektar zawiera nawet około 70%, a spadź 50% wody. Miód gdy już dojrzeje zawiera 20%, a nawet mniej wody, zostaje zamknięty w komórkach plastrach zasklepem.
Przechowywanie Miodu i Krystalizacja
Miód pszczeli jest higroskopijny, a więc bardzo łatwo wchłania wilgoć i również obce zapachy. Powinien więc być przechowywany w suchych, pozbawionych ostrych, przykrych zapachów pomieszczeniach i szczelnych naczyniach, najlepiej w szklanych słoikach. Optymalna temperatura przechowywania to +80C, nie szkodzi mu również temperatura pokojowa 180C - 250C, ale jest niebezpieczeństwo, że gdy ilość wody w miodzie jest większa jak 17% i zawiera sporą ilość drożdżaków to może sfermentować. Zdarza się to czasem przy miodzie rzepakowym. Miód pszczeli nie powinien być również narażony na działanie promieni słonecznych.
Przeczytaj także: Poradnik: Lokalizacja i wymiana filtra powietrza Dacia 1.4
Polska Norma pozwala przechowywać miód maksymalnie 3 lata od roku miodobrania. Dobry miód pszczeli wcześniej czy później krystalizuje, zjawisko to często niesłusznie nazywa się scukrzaniem. Krystalizacja przebiega w miodach wiosennych (m. rzepakowy,m. z sadów, m. mniszkowy, m. malinowy) szybko bo już w kilkanaście dni po miodobraniu. Sprawia to większa zawartość glukozy.
Dłużej nie krystalizują miody z większą zawartością fruktozy, jak np. miód akacjowy kilka miesięcy, a nawet do roku. Krystalizacja miodu nie zmienia jego wartości odżywczo-leczniczych, lecz tylko konsystencje. Miód krystalizując jaśnieje, np. płynna ciemna spadź robi się jasno-szaro-zielona. Kryształy również mogą być różnej wielkości od bardzo drobnych do średnicy kilku milimetrów.
Miód skrystalizowany (krupiec) można doprowadzić z powrotem do płynności (patoki)bez straty jego wartości, podgrzewając go na łaźni wodnej lub w komorze cieplnej w temperaturze nie większej jak 400C. Będzie on jednak na powrót krystalizował, chociaż już dużo wolniej i nierówno (wygląd mało apetyczny).
Przeczytaj także: Woda destylowana: charakterystyka
tags: #prawidlowa #wilgotnosc #miodu #norma
