Optymalna wilgotność trawy do sianokiszonki – klucz do wysokiej jakości paszy
- Szczegóły
Przygotowanie idealnej sianokiszonki dla krów to proces wymagający uwagi na każdym etapie i jest kluczowy dla zdrowia i produkcyjności Twojego stada. Przygotowanie wysokiej jakości sianokiszonki zaczyna się już na etapie koszenia i suszenia zielonki.
Wybór odpowiedniej rośliny i terminu zbioru
Rośliny: Najczęściej wykorzystuje się trawy (różne gatunki), motylkowe (lucerna, koniczyna), zboża (żyto, owies, jęczmień) lub ich mieszanki. Każda z nich ma swoje zalety i wady pod względem wartości odżywczej i podatności na zakiszanie.
Termin zbioru: To absolutnie krytyczny moment. Należy kosić rośliny w optymalnej fazie wzrostu, gdy zawierają najwięcej składników odżywczych i odpowiednią ilość cukrów potrzebnych do fermentacji, a jednocześnie mają wystarczająco niską zawartość wilgoci.
- Trawy: Najlepiej kosić w fazie kłoszenia lub na początku kwitnienia.
- Motylkowe: Idealny moment to faza pąkowania do początku kwitnienia.
- Zboża: Najczęściej w fazie mleczno-woskowej do woskowo-pełnej.
Optymalna wilgotność runi na sianokiszonkę
Optymalna wilgotność runi przeznaczonej na sianokiszonkę to zazwyczaj 30-40% suchej masy (60-70% wilgotności). Optymalna zawartość suchej masy w sianokiszonce powinna wynosić ok. 35-45%. Zbyt wilgotna masa może doprowadzić do gnicia balotów i spadku jakości kiszonki, natomiast przesuszenie sprawia, że proces fermentacji nie przebiega prawidłowo.
Długość suszenia traw z I pokosu uzależniona jest od tego jaką zawartość suchej masy w pozyskiwanej paszy chcemy osiągnąć. Wartość paszowa sianokiszonki jest uzależniona od składu runi. Ale jej jakość to wypadkowa również innych czynników - suchej masy, białka oraz białka ogólnego. Wszystkie te czynniki wpływają zarówno na wartość energetyczną, jak i smakowitość paszy. Nie bez znaczenie są również kwestie przechowania sianokiszonki.
Przeczytaj także: PE a bezpieczeństwo wód mineralnych
Jej udział powinien mieścić się w przedziale 30 - 45% w przypadku kiszonki, sianokiszonki to de facto 40 - 60%. Dla porównania np. siano powinno mieć aż 85% suchej masy. Różnice pomiędzy optymalną wartością są też uzależnione od technologii przygotowania paszy. W przypadku zbioru w pryzmę zawartość suchej masy powinna wynosić około 30 - 35%, z kolei w przypadku owijania balotów parametr ten to 40 do nawet 50%. Generalnie maksymalną wartością graniczną w przypadku sianokiszonki jest zawartość suchej masy na poziomie 60%. Powyżej tego mam już tak naprawdę siano (choć, jak wspominaliśmy, za optimum w przypadku siana uznaje się 85% SM).
Sianokiszonka stawowi pewną wartość pośrednią pomiędzy kiszonką a sianem, tak więc i czas suszenia jest minimalnie dłuższy. Aczkolwiek jeśli chodzi o wilgotność oraz udział suchej masy bliżej jej do kiszonki niż do siana. Po dwóch dobach od skoszenia i jednocześnie dwukrotnym przetrząśnięciu materiału zawartość wody w materiale wynosi około 40% - przy tym muszą występować sprzyjające warunki pogodowe, czyli dobre nasłonecznienie oraz temperatura.
W praktyce kiszonka z pierwszego pokosu może być zbierana, w dobrych warunkach, zazwyczaj po 24 - 48 godzinach dniach od skoszenia. Sianokiszonka w tych samych warunkach to przynajmniej 48 godzin, ale często - w przypadku zbioru traw o dużej objętości - suszenie powinno być dłuższe.
Czynniki wpływające na czas suszenia
Nie ma jednej, uniwersalnej odpowiedzi na pytanie, jak długo należy suszyć trawę przed belowaniem. Długość suszenia traw zależy od:
- gatunku trawy - trawy liściaste schną szybciej niż te z większym udziałem łodyg.
- pogody
Każdy doświadczony rolnik wie, że najlepsze efekty daje obserwacja. Najprostszą metodą jest sprawdzenie zielonki w dłoni - jeśli jest elastyczna, ale nie mokra, to znak, że osiągnęła właściwy poziom wilgotności. Warto też sięgnąć po ręczny wilgotnościomierz, który daje szybki i dość dokładny wynik. Pamiętaj, że nie warto spieszyć się z belowaniem - kilka godzin dłuższego suszenia może mieć duże znaczenie dla jakości kiszonki.
Przeczytaj także: Optymalna wilgotność powietrza
Co, jeśli pogoda nie sprzyja?
Nie zawsze sezon pozwala na idealne warunki do suszenia traw. W takiej sytuacji kluczowe jest dobre planowanie oraz maksymalne wykorzystanie dostępnego czasu. Koszenie najlepiej przeprowadzać po sprawdzeniu prognoz na kilka kolejnych dni - stabilna pogoda przez 48 godzin może wystarczyć, by uzyskać odpowiednią wilgotność. Warto też pamiętać o równomiernym rozrzuceniu pokosu, co przyspiesza odparowywanie wody, oraz o przetrząsaniu co kilka godzin, by masa schła równomiernie. W przypadku trudnych warunków dobrze sprawdzą się maszyny o dużej szerokości roboczej, które pozwalają na szybkie przetwarzanie dużej ilości materiału.
Zabezpieczenie balotów
Nawet najlepiej podsuszona masa straci swoje właściwości, jeśli baloty będą źle zabezpieczone. Dlatego warto zainwestować w wysokiej jakości folię, która chroni przed wilgocią, powietrzem i promieniowaniem UV. Jeśli chcesz mieć pewność, że Twoje baloty przetrwają cały sezon bez strat jakościowych, postaw na najlepszą folię do sianokiszonki na rynku - ULTRAX, produkowaną w naszym zakładzie w Świebodzicach. To produkt zaprojektowany z myślą o rolnikach, którzy oczekują trwałości, wydajności i realnych oszczędności. Zastosowana technologia pozwala na wzmocnienie siły klejenia, co gwarantuje szczelność nawet w trudnych warunkach pogodowych.
Wpływ warunków pogodowych na tempo oddawania wody przez trawy
Generalnie trawa już bezpośrednio po ścięciu rozpoczyna oddawanie wody. W ciągu tylko kilku godzin naturalnie oddaje pewien procent zgromadzonej wcześniej wody. Dzieje się to nawet w przypadku nieco gorszych warunków pogodowych, a więc np. w przypadku mniejszego nasłonecznienia. Oczywiście same warunki pogodowe mają wręcz fundamentalne znaczenie dla tempa oddawania wody. Im więcej słońca, im wyższa temperatura, czy wreszcie wiatr - tym szybciej zachodzi cały proces. Bez odpowiednich warunków, czyli tych wymienionych wcześniej, pokos traci jedynie kilka, maksymalnie kilkanaście procent wody. De facto to warunki pogodowe są naturalną suszarnią dla traw.
Niemniej samo tempo oddawania wody, a tym samym zwiększania udziału suchej masy, jest uzależnione właśnie od tych czynników, jak: poziom nasłonecznienia, temperatura, wiatr, ale też jakość traw. Generalnie oczywiste jest, że łąki na stanowiskach zasobnych, a przy tym bujne, potrzebują więcej czasu na uzyskanie odpowiedniej zawartości suchej masy. I tak trawy zbierane w pierwszym pokosie również różnią się w tym względzie. Mniejszą zawartość wody posiadają przed skoszeniem te, które zbierane są stosunkowo późno.
Proces suszenia i przetrząsanie pokosu
Roztrzęsienie zebranego pokosu jak najszybciej jest zdecydowanie pożądane. Jeśli pokos pozostaje po skoszeniu nieruszony, to w istocie odpowiednie dosychanie dotyczy tylko górnej warstwy. I tak przy wąskich pokosach (np. po wąskich kosiarkach rotacyjnych) jedynie kilkanaście procent pokosu dosycha, reszta jest odcięta od słońca i wiatru (spodnia warstwa). W przypadku bardzo dobrego nasłonecznienia i równomiernego roztrzęsienia pokosu (a przy tym odpowiedniej temperatury) już po nieco ponad 24 godzinach wilgotność materiału może spaść do 60 proc, a po dwóch dobach do 40 proc. Tyle że mowa tu o warunkach sprzyjających dosychaniu.
Przeczytaj także: Mierniki wilgotności owsa – przegląd i zastosowanie
Pierwsze dwa dni w sprzyjających warunkach wiążą się z najwyższą dynamiką oddawania wody, później proces ten zwalnia i maksymalnie trawy tracą 10 - 15 proc. W przypadku siana wilgotność powinna być najniższa. Zakłada się, że siano powinno zawierać przynajmniej 85 proc. suchej masy. Zasadniczo o sianie mówi się czasem już w przypadku, gdy zawartość suchej masy przekracza 60 - 70 proc., niemniej za optimum przyjmuje się owe 85 proc. Z kolei wspomniana sianokiszonka to około 40 - 60 proc. zawartości suchej masy - w przypadku materiału zbieranego w baloty a następnie owijanego zawartość suchej masy uznawana za optymalną to 40 - 50 proc.
Jak przygotować pierwszy pokos na wartościową paszę objętościową?
Na wartość surowca pozyskanego z użytków zielonych wpływa kilka czynników, w tym m.in. sposób i termin zbioru czy skład gatunkowy runi. Optymalnym terminem na pierwszy pokos użytków zielonych z przeznaczeniem na pasze objętościowe jest początkowy okres kłoszenia traw. Można spotkać się również z zaleceniami mówiącymi, że optymalny czas koszenia, jaki przypada na pierwszy pokos to moment wykłoszenia się 50% pędów generatywnych traw dominujących w runi łąkowej. W tym okresie surowiec zawiera dużą ilość pożądanych cukrów i małą ilość włókna. Na termin koszenia użytków zielonych ma wpływ także czynnik niezależny od nas, czyli pogoda. W zależności od stanowiska i wysianych mieszanek znajdziemy w runi łąkowej wiele gatunków traw i roślin motylkowatych.
Dla lucerny oraz mieszanek traw z dominującym udziałem koniczyn najlepszym momentem na koszenie jest początek pąkowania gatunków motylkowatych. Ważną kwestią w przypadku zbioru pasz objętościowych z użytków zielonych i lucerniaków jest wysokość cięcia. Często popełnianym błędem jest zbyt niskie koszenie, co negatywnie wpływa na kondycję darni oraz szybkość następnego odrostu. Przyjmuje się, że optymalna wysokość cięcia dla mieszanek trawiastych to 5-6 centymetrów. Zbyt niskie koszenie powoduje opóźnienie kolejnego pokosu. Ponadto cięcie traw poniżej 5 cm i lucerny poniżej 7 cm pozbawia rośliny substancji zapasowych, które są zgromadzone w dolnych pędach.
Pierwszy pokos zwykle charakteryzuje się wysoką zawartością wody- przeciętnie 75-85% wody (tj. 15-25% suchej masy). W przypadku przygotowanej kiszonki udział SM powinien wynosić 30-45%, a sianokiszonki - 40-60%. Dobrej jakości siano powinno mieć natomiast aż 85% SM. Różnice pomiędzy optymalną wartością SM są też uzależnione od technologii przygotowania paszy. W przypadku zbioru w pryzmę zawartość SM powinna wynosić około 30-35%, z kolei w przypadku owijania surowca w baloty od 40 do nawet 50%.
Proces zakiszania
Podstawą udanej produkcji sianokiszonki jest dobór zielonki o wysokiej wartość odżywcza i odpowiedniej strukturze. Najczęściej wykorzystuje się trawy motylkowe, lucernę, koniczynę oraz mieszanki trawowo-bobowate. Zielonka powinna być zbierana w fazie optymalnego rozwoju, kiedy zawartość białka i cukrów jest największa, a włókno jeszcze nie zdrewniało. Zbyt dojrzałe rośliny mogą obniżyć strawność i zmniejszyć zawartość składników pokarmowych. Przed przystąpieniem do procesu ukiszania należy sprawdzić poziom wilgotność zielonki. Zbyt mokra masa (ponad 70%) może prowadzić do wycieku soku i rozwoju bakterii gnilnych, natomiast zbyt sucha (poniżej 50%) ogranicza proces fermentacji. Zalecany zakres wilgotności to 60-65%.
Cięcie roślin na kawałki długości 2-4 cm sprzyja lepszemu ubicie i szybszemu odcięciu dostępu powietrza. W praktyce stosuje się sieczkarnie lub noże bijakowe, które gwarantują równomierne rozdrobnienie masy. Efektywne zakiszanie bazuje na szybko przebiegającej fermentacja mlekowej, prowadzonej przez korzystne bakterie kwasu mlekowego. Po ubicie zielonki w warunkach beztlenowych bakterie te przekształcają cukry w kwas mlekowy, obniżając pH do poziomu około 4,0-4,2. Szybki spadek pH hamuje rozwój mikroorganizmów gnilnych i pleśni. Warto zatem zadbać o czystość narzędzi i urządzeń oraz o równomierne ubijanie masy, aby maksymalnie ograniczyć dostęp tlenu.
Przechowywanie sianokiszonki
Prawidłowy dobór folia kiszonkowej decyduje o szczelności i ochronie przed powietrzem, światłem oraz opadami. Folie dwuwarstwowe lub trzywarstwowe o większej grubości (min. 150 μm) są bardziej odporne na uszkodzenia mechaniczne w trakcie eksploatacji pryzmy. Kluczowa jest także szczelność zakrycia - nawet niewielkie nieszczelności mogą prowadzić do rozwoju pleśni i strat wartości pokarmowej. Po rozłożeniu folii na pryzmie trzeba dokładnie położyć obciążenie, np. opony czy worki z piaskiem, aby zapobiec przemieszczaniu się i podwiewaniu przez wiatr.
Po zakończeniu procesu kiszenia sianokiszonka powinna dojrzewać przez minimum 4-6 tygodni. W tym czasie warto regularnie kontrolować temperaturę wnętrza pryzmy i oceniać stan przez otwory rewizyjne. Temperatura powinna utrzymywać się poniżej 30°C, co świadczy o stabilności fermentacji. W miejscu zacięcia folii lub przy spożywaniu paszy przez zwierzęta może dojść do rozwoju pleśni i niepożądanych fermentacji. Dlatego pasza powinna być pobierana równomiernie z całej powierzchni odciętego frontu.
Wartość pokarmowa sianokiszonki
Pierwsza kiszonka w sezonie to głównie trawy, które są zbierane w odpowiednim momencie, aby zachować jak najwyższą wartość pokarmową. Czasem w jej składzie znajdują się także inne rośliny białkowe, takie jak lucerna. Pierwszy pokos traw jest kluczowy dla uzyskania wysokiej jakości kiszonki, która stanowi podstawę diety krów mlecznych. Kiszonka z traw jest cennym źródłem błonnika, który wspomaga pracę żwacza i zapewnia zwierzętom odpowiednią ilość energii oraz białka.
Wartość pokarmowa kiszonki z traw zależy od wielu czynników, w tym składu botanicznego roślin, nawożenia oraz fazy rozwojowej trawy w czasie zbioru. Trawa zebrana w początkowej fazie kłoszenia zawiera wyższą ilość białka i energii. Z kolei późniejsze zbiory, mimo wyższego plonu, mają niższą wartość pokarmową. Aby zapewnić wysoką jakość kiszonki, warto zastosować preparaty biologiczne, takie jak zakiszacze Josilac od Josera. Produkt ten zawiera specjalistyczne bakterie kwasu mlekowego, które wspomagają fermentację i przyspieszają proces zakiszania. Josilac pomaga także w zachowaniu wartości pokarmowej trawy oraz zapobiega niepożądanym procesom, takim jak zagrzewanie się czy pleśnienie kiszonki.
Przechowywanie sianokiszonki
Po zebraniu trawy na kiszonkę, kluczowe jest odpowiednie jej przechowanie, aby zachować wysoką jakość paszy. Pryzma to najczęściej wybierana metoda przechowywania kiszonki z traw. Jest to stosunkowo prosta i efektywna opcja, która dobrze sprawdza się w większości gospodarstw. Trawa jest układana w stosy na ziemi, a następnie ubijana. Po ugnieceniu, pryzmę przykrywa się folią, aby odciąć dostęp tlenu i zapewnić optymalne warunki do fermentacji. Silosy betonowe to bardziej zaawansowana opcja przechowywania kiszonki. Charakteryzują się dobrą szczelnością i długowiecznością. Silos betonowy jest zwykle wykorzystywany w większych gospodarstwach, gdzie wymagana jest duża pojemność przechowywania.
Kontrola jakości sianokiszonki
Sianokiszonka to podstawowy składnik diety wielu gatunków zwierząt hodowlanych. Jej jakość ma bezpośredni wpływ na zdrowie i produktywność stada. Optymalna jakość sianokiszonki jest osiągana poprzez zrozumienie i monitorowanie tych wskaźników. Dzięki temu zapewnisz dobrą kondycję swoich zwierząt. Kontrolowanie wilgotności sianokiszonki jest kluczowe dla zapewnienia jej wysokiej jakości oraz wartości odżywczej. Wilgotność to jedno z najważniejszych kryteriów oceny sianokiszonki, ponieważ zbyt duża wilgotność może sprzyjać rozwojowi szkodliwych mikroorganizmów, co prowadzi do psucia paszy. Aby osiągnąć optymalną wilgotność paszy, należy monitorować wilgotność sianokiszonki regularnie. Zalecana wilgotność to zwykle od 45% do 60%, w zależności od rodzaju roślin. Pamiętaj, że wilgotność sianokiszonki nie powinna spadać poniżej 35%, ponieważ może to skutkować trudnościami w fermentacji i mniejszą wartością odżywczą paszy.
Odpowiedni wkład pH na sianokiszonkę jest kluczowy dla zapewnienia jej wysokiej jakości. W tym procesie niezwykle istotne jest, aby pH paszy zostało utrzymane w odpowiednim zakresie, co pozwala na zapobieganie rozwojowi niechcianych mikroorganizmów. Utrzymanie prawidłowego poziomu pH ma bezpośrednie przełożenie na jakość sianokiszonki.
Wartość odżywcza sianokiszonki jest kluczowa dla zapewnienia zdrowej diety zwierząt gospodarskich. Jednym z fundamentalnych kroków w utrzymaniu pożądanej wartości odżywczej sianokiszonki jest właściwe zbieranie i przechowywanie. Warto pamiętać, że sianokiszonki produkowane z młodych roślin mają wyższą zawartość protein i energii. Aby maksymalizować składniki odżywcze w paszy, ważne jest monitorowanie procesów fermentacyjnych. Przebieg tych procesów wpływa bezpośrednio na wartość odżywczą sianokiszonki. Kontrola tych parametrów pomoże w zachowaniu wysokiej jakości wartości odżywczej sianokiszonki. Zastosowanie dodatków do kiszonek, takich jak inokulanty, może również pomóc w utrzymaniu wartości odżywczej.
Zrozumienie parametrów jakości sianokiszonki i wskaźniki jakości paszy jest kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości paszy dla Twoich zwierząt. Kluczowe wskaźniki obejmują wilgotność, pH oraz wartości odżywcze. Wilgotność sianokiszonki powinna oscylować w granicach 55-65%, aby zapewnić optymalne warunki fermentacji. Drugim istotnym parametrem jest pH. Idealne pH dla sianokiszonki powinno wynosić od 4,0 do 4,5. Wartości odżywcze stanowią ostatni, ale nie mniej ważny komponent jakości. Bogactwo białka, odpowiedni poziom energii i minerałów są kluczowe dla zdrowia i produktywności zwierząt. Regularne badanie i analizowanie tych parametrów jest niezbędne.
Technologie zakiszania - baloty
Ze względu na duże ilości zużywanej folii kiszonkarskiej jest to technologia droga, która nie zapewnia jednorodnej paszy, jak ma to miejsce w pozostałych rozwiązaniach. Mimo tych wad możemy wyprodukować wysokiej jakości sianokiszonki. Kiszonka w balotach cieszy się coraz większym zainteresowaniem, przede wszystkim ze względu na wysokie wymagania dotyczące stawiania silosów przejazdowych oraz ostatnie suche lata. Oprócz korzyści związanych z wysoką jakością paszy i niskimi stratami, paszę tę łatwiej transportować oraz ewentualnie kupić/sprzedać w porównaniu do przygotowanej w silosie przejazdowym. Aby uzyskać naprawdę dobrą jakość tanim kosztem, konieczna jest optymalna produkcja.
Zasady produkcji kiszonki w balotach
- Jakość kiszonki w balotach jest tak dobra, jak jakość materiału wyjściowego. Ze względu na wysokie koszty procesu, najlepszy do zakiszenia w balotach byłby pierwszy pokos (najlepszy wzrost roślin), który jednak zazwyczaj jest konserwowany w silosach przejazdowych, a dopiero późniejsze są pakowane w baloty. Do produkcji kiszonki w balotach z punktu widzenia wydajności pracy, zwłaszcza przy większej odległości od gospodarstwa, stromych zboczach lub nadmiarze paszy, najlepiej nadają się późniejsze pokosy oraz te o niższej jakości.
- Dla balotów owiniętych folią najlepsza zawartość suchej masy to 35 do 45%. Wyższa zawartość suchej masy w sianokiszonkach - do 55% jest dopuszczalna, ale tylko w balotach. Jednak im wyższa zawartość suchej masy, tym mniejsza intensywność fermentacji. W przypadku wilgotnych sianokiszonek o zawartości suchej masy mniejszej niż 30%, może pojawić się problem z wyciekiem, stabilnością formy i przechowywaniem. W przypadku wilgotnego materiału do zbioru z dużą ilością materiału liściowego, zaleca się dłuższe cięcie. Im krócej, tym lepiej! Długość cięcia zależy od pras. Dlatego wcześniej należy się skontaktować z firmą wykonującą usługę. Na rynku dostępne są obecnie prasy z długością cięcia od 3,6 do 9 cm. Często standardem jest długość 4,5 cm.
- Najważniejsza zasada: Jak najszybsze owijanie balotów i wywożenie z pola, aby zapewnić szybkie hermetyczne zamknięcie i ochronę przed uszkodzeniami. W przypadku procesu rozłącznego (prasa i urządzenie do owijania oddzielnie), czas między prasowaniem a owijaniem powinien wynosić maksymalnie 2 do 4 godzin. Kombinacje prasowania i owijania są dobrym i szybkim rozwiązaniem. Po prasowaniu i owijaniu, baloty należy natychmiast przetransportować na miejsce składowania i przykryć na przykład siatką. Jeśli pozostaną na polu, można spodziewać się pierwszych uszkodzeń powstałych na skutek dziobania ptaków.
- Stosowanie dodatków kiszonkarskich zabezpiecza prawidłowy proces kiszenia. Przykładowo - zbyt wyrośnięta trawa często jest zanieczyszczona drobnoustrojami, takimi jak drożdże i pleśnie. Dla zawartości suchej masy poniżej 45% i krótkiego czasu leżenia na polu, zaleca się stosowanie biologicznych dodatków kiszonkarskich 1. poziomu działania (bakterii mlekowych homofermentacyjnych). Dla zawartości suchej masy poniżej 28%, wysokiej zawartości zanieczyszczeń lub niskiej zawartości cukru, zalecane są chemiczne dodatki na 1. Dla suchszej trawy (s.m. powyżej 55%), często tylko chemiczne dodatki na 2.
- Jakość folii rolnik powinien uzgodnić z firmą wykonującą usługę zbioru. Zazwyczaj standardem jest owijanie w 6-warstw folii (lub minimum tyle). W przypadku wyższej zawartości suchej masy, dłuższego czasu przechowywania (ponad pół roku) lub grubowłóknistego materiału do zbioru (np. lucerna), zaleca się stosowanie folii 8-warstwowych lub więcej. Folie powinny odpowiadać certyfikatowi jakości DLG, a grubość folii - najlepiej 25 µm. W przypadku cieńszych folii, konieczne są dodatkowe warstwy.
- Gdy baloty są owinięte, rozpoczyna się proces kiszenia. A więc każde dotknięcie lub uszkodzenie niesie ze sobą poważne ryzyko zaburzenia tego procesu i pogorszenia jakości paszy. Dlatego baloty należy dotykać jak najrzadziej! Na ostatecznym miejscu przechowywania powinny być one ustawione i posegregowane w sposób optymalny, umożliwiający dostęp do każdej warstwy bez konieczności ich przekładania. Obsługa powinna odbywać się ostrożnie i za pomocą odpowiednich technik (np.
- Baloty należy ustawiać na wprost i maksymalnie na dwa do trzech nad sobą (pod warunkiem, że są one stabilne w formie). Jeśli liczba balotów układanych na sobie jest większa, może wystąpić zbyt duży nacisk na dolny balot. Dodatkowe pokrycie siatkami lub plandekami chroni baloty przed ptakami. Jednak siatki/plandeki nie powinny sięgać do samego ziemi (szkodniki) i nie powinny leżeć bezpośrednio na folii (mrozoodporność). Podłoże powinno być utwardzone i odporne na szkodniki (folia, płyty z tworzywa sztucznego, piasek itp.). Sortowanie balotów według odmian trawy jest niezwykle pomocne dla planowania i codziennego karmienia! W tym celu można wykorzystać różne kolory folii lub oznaczyć granice między stosami. Można również podpisać baloty (np.
- Wymiary balotów muszą odpowiadać logistyce w gospodarstwie i technologii żywienia! Możliwe są zarówno baloty okrągłe, jak i kwadratowe. Baloty kwadratowe umożliwiają krótsze cięcie i większe ubicie, ale mają też większą masę.
- Pobieranie próbek z balotów owiniętych w folię i ich analiza składu jest trudne, ale konieczne! Liczba próbek zależy od rodzaju zakiszanego materiału.
- Sortowanie balotów według pokosów i pól oraz ich klasyfikacja pod względem jakości są najważniejszymi warunkami dla stabilnego żywienia. Dodatkowo, w zależności od sposobu skarmiania i wielkości stada, zaleca się rozdrobnienie jak największej liczby różnych pokosów. W przypadku problemów z ponownym nagrzewaniem, liczbę balotów należy zmniejszyć. Ideał to pozostawienie balotów zamkniętych przez pierwsze sześć do ośmiu tygodni po zbiorze. Dokumentacja zużycia sianokiszonek pozwala na oszacowanie czasu przechowywania (należy uwzględnić zapas).
Zastosowanie sianokiszonki
Sianokiszonka stosowana jest w żywieniu różnorodnych zwierząt gospodarskich. Karmione są nią małe i duże przeżuwacze, a więc owce, kozy oraz krowy, a także trzoda chlewna i drób. Sianokiszonka znajduje również zastosowanie w hodowli koni oraz zwierząt futerkowych. Karmione nią zwierzęta otrzymują odpowiednią ilość witamin i minerałów, co korzystnie wpływa na ich system immunologiczny. Tego typu pasza oddziałuje również pozytywnie na procesy trawienne inwentarza.
Wygląd dobrej sianokiszonki
Dobrze wykonana sianokiszonka ma wyraźny, przyjemnie kwaskowy zapach i lekko brązowy kolor, a znajdujące się w niej liście i łodygi są łatwo dostrzegalne. Trawę na sianokiszonkę należy skosić w momencie, gdy łąki dopiero zaczynają się kłosić. Siano na sianokiszonkę musi zostać odpowiednio wysuszone, by zapewnić właściwe warunki dla beztlenowego procesu kiszenia i osiągnąć optymalny poziom wilgotności paszy. Właściwie wysuszone siano musi zostać zbite w balot, a następnie szczelnie owinięte specjalnie do tego celu przeznaczoną folią. Pełni ona funkcję ochronną, a także zapewnia warunki beztlenowe i sprzyja procesowi fermentacji. Jej celem jest izolacja wnętrza balotu przed dostępem tlenu, którego obecność inicjuje niepożądane procesy gnilne.
tags: #jaka #wilgotność #trawy #do #sianokiszonki #optymalna
