Woda Bakteriologicznie Czysta i Jej Zastosowanie w Kontekście Odkryć Pasteura i Kocha
- Szczegóły
Pożywki dla bakterii to mikrobiologiczne podłoża składające się z różnych substancji odżywczych, które umożliwiają hodowlę drobnoustrojów in vitro. Nie tylko zresztą bakterii, ale także grzybów. Pożywki zawierają łatwo dostępne substancje biogenne, powinny też mieć określone pH, wartość ciśnienia ontycznego i wilgotność, a także oczywiście być sterylnymi na początku procesu inicjacji hodowli. Przejrzyste pożywki pozwalają na niezakłócaną obserwacją wzrastającej kolonii.
Pożyteczność pożywek dla bakterii znana jest już od końca XIX wieku, kiedy to bulion odżywczy został użyty po raz pierwszy przez Ludwika Pasteura. Robert Koch zaś użył pożywek z żelatyną i jako pierwszy dodał do nich agaru, słuchając rady pani Hesse, żony swojego współpracownika. Obecnie pożywki wykorzystywane są w wielu procesach biotechnologicznych. Dzięki nim można otrzymać biomasę oraz produkty metabolizmu mikroorganizmu.
Rodzaje Pożywek dla Bakterii
Wyróżnia się kilka rodzajów pożywek bakterii. Ze względu na stan skupienia dostępne są pożywki stałe, zestalone agarem lub żelatyną, pożywki półpłynne oraz płynne. Ze względu na pochodzenie wyróżnia się podłoża naturalne, sztuczne czy półsyntetyczne. Obecnie, naturalne pożywki, z jabłek, jajek, mleka, otrębów lub innych roślin, wykorzystywane są bardzo rzadko. Podłoża sztuczne tworzone są z mieszanki związków chemicznych. Jeśli chodzi o bogactwo substancji odżywczych oferowane są pożywki pełne, wzbogacone i minimalne.
Zależnie od składu i przeznaczenia podłoże mikrobiologiczne może przyjmować różne formy:
- Pożywki selekcyjne (wybiórczo-namnażające) - ich skład jest przystosowany do stymulowania wzrostu kolonii tylko niektórych bakterii, podczas gdy inne są hamowane. Przykładem jest selektywna pożywka Müllera-Kauffmana (KKTTn), zawierająca tiosiarczan sodu i jodek potasu, które w procesie reakcji chemicznej tworzą tetrationian sodu.
- Pożywki izolacyjne (wybiórczo-różnicujące) - umożliwiają hodowlę kolonii mikroorganizmów z wykorzystaniem ich charakterystycznych reakcji metabolicznych takich jak np. katalizowanie określonego enzymu. Przykładem jest pożywka bakterii (Chapmana) Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus czy Staphylococcus epidermidis, które rozwijają się w środowisku bogatym w chlorek sodu, podczas gdy inne bakterie w nim giną.
W warunkach laboratoryjnych prowadzi się nie tylko hodowle bakterii i wirusów. Równie często jest konieczne wyhodowanie kolonii grzybów. Ich przykładem jest pleśń, która posłużyła Pasteurowi do stworzenia szczepionki z penicyliny. Grzyby mają nieco inne wymagania pokarmowe niż większość bakterii, dlatego wymagają też odpowiednio dostosowanej pożywki. Jedną z częściej stosowanych jest podłoże Sabourauda. Aby hodowla była skuteczna, przed jej założeniem podłoże Sabourauda powinno zostać wyjałowione w autoklawie.
Przeczytaj także: Gdzie kupić wodę destylowaną?
Prowadzenie hodowli bakterii, wirusów czy grzybów w warunkach laboratoryjnych jest jednym z częściej wykonywanych zadań badawczych. Jednocześnie niezwykłe bogactwo i rozmaitość mikroorganizmów sprawiają, że stworzenie optymalnych warunków do hodowli nie jest łatwe.
Wkład Ludwika Pasteura i Roberta Kocha
Pierwszej pożywki bakterii (rosołu) w historii użył sam Ludwik Pasteur, który dokonał przełomu w dziedzinie mikrobiologii - między innymi wynalezieniem szczepionki przeciwko wściekliźnie. Jego następcą był Robert Koch - prowadzący intensywne badania nad prątkami gruźlicy. To on jako pierwszy zastosował agar do zestalania pożywek.
Odo Feliks Kazimierz Bujwid - Pionier Mikrobiologii w Polsce
Odo Feliks Kazimierz Bujwid (ur. 30 listopada 1857 roku w Wilnie, zm. Ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Jeszcze w czasie studiów dzięki pomocy Tytusa Chałubińskiego wyjechał na kurs bakteriologii do Berlina. Kurs prowadzony był przez samego Roberta Kocha i zapoznawał uczestników z najnowszymi osiągnięciami w dziedzinie bakteriologii (w tym metodami hodowli bakterii w warunkach laboratoryjnych).
Po powrocie z Berlina Odo Bujwid założył w swoim mieszkaniu przy ul. Wilczej w Warszawie laboratorium bakteriologiczne. Była to pierwsza tego typu pracownia w Polsce, w której prowadzone były badania oraz kursy, o które prosili Bujwida jego starsi i młodsi koledzy, chcąc poszerzyć swoją wiedzę z tej dziedziny. Niemal codziennie w swojej pracowni gościł także Chałubińskiego, z którym prowadził tzw. Drugą ważną podróżą zagraniczną, jaką odbył Odo Bujwid podczas studiów, była podróż do Instytutu Ludwika Pasteura w Paryżu. Tam Bujwid dowiedział się o szczepieniach przeciwko wściekliźnie.
Po powrocie z Paryża Odo Bujwid zamienił swoje laboratorium bakteriologiczne w pierwszą w Polsce stację szczepień przeciwko wściekliźnie. Było to miejsce, do którego zgłaszały się osoby z podejrzeniem wścieklizny (najczęściej po pogryzieniu przez psy). Pacjenci przebywali w ośrodku szczepień przez około 12 dni. W tym czasie wykonywano serię zastrzyków przeciwko wściekliźnie. Warszawska stacja szczepień Odona Bujwida była kopią stacji w Paryżu. Bujwid rozbudował pracownię bakteriologiczną, popularyzował także nową dziedzinę medycyny wśród lekarzy na kursach.
Przeczytaj także: Inwestycje w Jakość Wody w Proszówkach
Dzięki szkoleniu Bujwid mógł rozpocząć przygotowania do polskiego wydawnictwa poświęconego mikrobiologii - Pięć odczytów o bakteriach, gdzie w sposób przystępny zaprezentował najważniejsze informacje dotyczące bakterii, tj. systematykę drobnoustrojów, sposoby ich hodowli i identyfikacji oraz metody eliminacji mikroorganizmów patogennych. Podzielił się również wiedzą o sposobach otrzymywania szczepionek i surowic, a także ich zastosowaniu. Na początku 1886 roku Bujwid uzyskał dyplom lekarski Uniwersytetu Warszawskiego.
Na wiadomość o odkryciu przez Kocha szczepionki przeciw gruźlicy znalazł się ponownie w Berlinie. Koch przyjął go z rezerwą. Uzyskał nieco szczepionki Kocha, ale bez bliższych informacji o jego produkcji i składzie. Odo Bujwid przygotował więc własny preparat, nazwał go ,,tuberkuliną” i posłał do Kocha.
W 1914 roku prof. Bujwid został powołany przez wiedeńskie Ministerstwo Spraw Wojskowych na stanowisko pułkownika-lekarza, w celu utworzenia epidemicznego Laboratorium Twierdzy Kraków. W 1920 roku prof. Bujwid zdecydował o przejściu w stan spoczynku. Od tej pory skupił się na działalności w zakładach przez niego założonych. Stanowiły one pierwszą firmę produkującą biopreparaty w Polsce, pierwotnie przeznaczone do leczenia ludzi. Późniejsze lata badań doprowadziły jednak do opracowania surowicy przeciw różycy świń.
Rozwój firmy skutkował podziałem na dwie części. Jedna znajdowała się w Krakowie, a jej działalność obejmowała prowadzenie hodowli bakteryjnych, konfekcjonowania szczepionek i surowic oraz analizę czystości i miana biopreparatów. Druga natomiast mieściła się we wsi Czesław, gdzie zorganizowano stajnię, w której szczepiono konie uprzednio przygotowanymi kulturami. Cel działania stanowiła produkcja surowic. Dodatkowo obok „szczepiarni” wygospodarowano pracownię do sterylizacji narzędzi oraz magazynowania toksyn. Firma Bujwida była nadzorowana przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, później Ministerstwo Zdrowia Publicznego. Kontrola dokonywana przez te instytucje obejmowała badanie jałowości oraz miana przeciwciał po szczepieniu.
W 1887 roku wydał pierwszy podręcznik bakteriologii lekarskiej - Pięć odczytów o bakteryjach. W 1891 roku otworzył Stację Miejską do Badania Żywności i Artykułów Codziennego Użytku w Warszawie, bazując na wzorcach zachodnich. Ponadto zajął się badaniem zanieczyszczeń wód Wisły pod względem bakteriologicznym. W 1894 roku rozpoczął produkcję pierwszej w Polsce surowicy przeciwbłoniczej, co spowodowało istotny spadek śmiertelności u dzieci chorych na błonicę.
Przeczytaj także: Woda mineralna Józef: Zalety
Odo Bujwid jest autorem aż 386 publikacji, które starał się jak najszerzej propagować. Odo Bujwid podejmował także badania nad surowicą przeciwtężcową oraz zajmował się tematyką związaną z profilaktycznymi działaniami zapobiegającymi dżumie. Jego prace dotyczyły również promienicy, gronkowca złocistego, malarii, grypy, rzeżączki, wąglika.
Odo Bujwid w liście do żony wspominał jej spotkanie z Marią Skłodowską-Curie, używając następujących słów: „Pamiętam, jak ją żegnałaś przed jej wyjazdem do Paryża, gdy nie mogła otrzymać miejsca asystentki przy Katedrze Fizyki u Witkowskiego. Stoi zapłakana przy naszym stole jadalnym na Studenckiej. Obie użalacie się na głupi los, który nie pozwala kobiecie na pracę na uniwersytecie […]. Mówisz do niej: Niech Pani, panno Mario, będzie spokojna i jedzie tam, gdzie lepiej potrafią ocenić Pani zdolności i naukę.
Ludwik Pasteur stanowił ogromny autorytet dla prof. Bujwida, którego to w swoich pamiętnikach opisywał w ten sposób: „Ale trzeba przecież wiedzieć i zrozumieć, że zrobiło się to wszystko w ciągu lat nieco więcej niż 60, tyle bowiem czasu upłynęło od pierwszych prac Pasteur’a.
Prof. Odo Bujwid nawoływał do edukacji seksualnej, szczególnie lekarzy, aby mogli zdobyte informacje przekazywać na swoich wykładach. Uważał, że brak wiedzy dotyczącej seksuologii oraz zapobiegania ciąży jest niezwykle szkodliwy i świadczy o obojętności lub obawach związanych z poruszaniem tej wrażliwej tematyki.
Odo Bujwid w XX w. zainteresował się działalnością związaną z językiem esperanto - był redaktorem miesięcznika „Pola Esperantista”, a także prezesem Federacji Stowarzyszeń Esperanckich w Polsce oraz prezesem Międzynarodowego Stowarzyszenia Naukowców Esperantystów.
W Krakowie na ul. Lubicz 34 znajduje się Muzeum im. Odona Bujwida. Jest to muzeum biograficzne, utworzone w 1964 roku przez wnuków państwa Bujwidów. Aż do 1951 roku znajdowały się tam zakłady wyrobu szczepionek i surowic.
Oferta Argenta
Argenta ma w swojej ofercie ponad 1600 pożywek, w tym zarówno gotowe produkty, jak i pożywki sypkie, dla bakterii oraz grzybów - to tzw. podłoże Sabourauda. Argenta jest wiodącym na rynku dostawcą odczynników mikrobiologicznych - nie tylko wszelkiego rodzaju pożywki dla bakterii i grzybów, ale też testy immunologiczne, krążki antybiotykowe, testy mikrorozcieńczeniowe, generatory atmosfer, testy kontroli sterylizacji, testy identyfikacyjne.
Dlaczego warto wybrać Argentę? Argenta jest obecna na rynku diagnostyki i mikrobiologii od ponad 30 lat. W tym czasie zbudowała globalną sieć partnerów dostarczających wysokiej klasy, spełniających normy produktów.
Prowadzenie badań mikrobiologicznych nad różnymi organizmami wymaga dużej ilości materiału badawczego. W przypadku drobnoustrojów takich jak bakterie, wirusy czy grzyby możliwe jest jego wyhodowanie w laboratorium. Dzięki temu uzyskuje się czysty materiał genetyczny - niezbędny np. Wyhodowanie odpowiedniej ilości osobników w kolonii wymaga czasu, który w laboratoriach badawczych bywa bezcenny. Wynika to z faktu, że zazwyczaj poszukiwanie odpowiedzi na konkretne pytanie wymaga wykonania setek, a nawet tysięcy nieudanych prób. Im szybciej one przebiegają, tym szybciej można też uzyskać konkretny efekt.
Podobnie jak każdy żywy organizm, również bakterie i wirusy do rozwoju i namnażania się potrzebują pożywienia. W warunkach laboratoryjnych nie wystarczy jednak zaaplikowanie im odpowiednich substancji odżywczych. Trzeba też stworzyć optymalne warunki, w których kolonia będzie się rozwijać najintensywniej. Prostym porównaniem jest narastanie pleśni na starym chlebie. W codziennym świecie chleb jest rodzajem pożywki mikrobiologicznej.
Przykłady produktów Argenta
- BD Reinforced clostridial medium, butelka syrop 125 ml, op.
- BD MicroSart Sabouraud Dextrose Agar (SDA), zestaw do FM (pożywka z filtrem Sartorius), podwójnie pakowane, op. 100 szt.
- BD Fluid Thoglycollate Medium, butelka infuzyjna 1000 ml, op.
- BD Fluid Thioglycollate Medium, fiolki 28 ml, op.
- BD Legionella MWY Agar, gotowa pożywka na płytkach, op. 120 szt.
- BD Fluid D, butelka infuzyjna 500 ml, op.
- BD Mac Conkey Broth, butelka syrop 150 ml, op.
- BD Tryptone-Azetolin-Tween (TAT), probówki, op. 100 szt.
- BD Columbia Agar without Blood, gotowa pożywka na płytkach, op. 20 szt.
tags: #woda #bakteriologicznie #czysta #zastosowanie #pasteur #koch
