Wilgotność Zrębki Drzewnej: Normy, Właściwości i Zastosowanie

Szczegóły: Opublikowano: 28. November 2025

Zrębka drzewna to rozdrobnione drewno w postaci ścinków o nieregularnych kształtach. Jest to paliwo niskoprzetworzone, przez co charakteryzuje się małą stabilnością w sensie geometrycznym, zmiennym składem fizycznym i chemicznym, zmiennymi parametrami technicznymi, wysoką zawartością zanieczyszczeń.

Zrębka drzewna należy do grupy biopaliw stałych pochodzenia drzewnego. Biomasą, czyli materiałem wyjściowym do jej wytworzenia, może być drewno naturalne lub drewno z modyfikowanych roślin w postaci wierzby energetycznej.

Źródła i Produkcja Zrębki Drzewnej

Na rynku znajduje się zrębka wytwarzana z odpadów leśnych przy pozyskiwaniu drewna do celów przetwórczych, wiatrołomów, z wycinki drzew przy drogach, z wierzby energetycznej. Produkowane są podczas trzebienia drzewostanów, obrabiana kłód w tartakach, z odpadów drzewnych w zakładach przetwarzających drewno. Pozostałości z drewna konstrukcyjnego, odpady z produkcji przycinanych na wymiar półwyrobów, materiały nie spełniające norm półwyrobów. Odpady,10% drewna przerabianego w tartakach, a także produkt uboczny skrawania, frezowania.

Do przygotowania zrębki wykorzystuje się drewno sezonowane, zwierające mniejszą ilość wilgoci od drewna w stanie świeżo ściętym. Do rozdrobnienia drewna wykorzystuje się specjalne urządzenia, zwane rębakami, posiadające zintegrowany napęd w postaci silnika elektrycznego lub spalinowego. Mogą to być urządzenia stacjonarne lub mające możliwość przemieszczania za pomocą ciągników.

Podstawowe etapy produkcji to suszenie surowca drzewnego np. przez sezonowanie na otwartej, przewiewnej, zadaszonej przestrzeni magazynowej. Kolejny etap to rozdrobnienie za pomocą rębaka oraz klasyfikacja za pomocą sit. Tak wytworzona zrębka podlega dalszemu suszeniu i magazynowaniu z dostępem powietrza zewnętrznego.

Przeczytaj także: Poradnik: walka z wilgocią w mieszkaniu

Normy i Klasyfikacja Zrębki Drzewnej

Geometrię oraz pozostałe parametry fizyczne określają normy przedmiotowe, np. norma austriacka ONORM M-7133 lub polska norma PN-91/D-95009. Polska norma PN- -91/D-95009 klasyfikuje tylko zrębkę leśną pod kątem wykorzystania przemysłowego, nieenergetycznego, np. jako paliwo do kotłów na biomasę. W praktyce do klasyfikacji zrębki do celów energetycznych pozostaj e norma austriacka ONORM M-7133. W Europie brak jednej wspólnej normy dla jednoznacznej klasyfikacji zrębki pochodzenia drzewnego w zakresie cech fizycznych oraz energetycznych.

Dla określenia wartości opałowej należy się oprzeć na normie niemieckiej DIN 51900. Ze względu na brak jednej spójnej normy, można ogólnie określić parametry modelowe i cechy zrębki.

Zrębka drzewna to drobne ścinki drewna o wymiarze liniowym 0,5-5,5 cm (mierzone po kierunku włókna), o przekroju poprzecznym do 3 cm². Wśród nich dopuszcza się nieduży odsetek, do 10%, ścinek o większych wymiarach będących nadfrakcją, jednak nie dłuższych niż 8,5 cm i przekroju nie przekraczającym 5 cm².

Jakość zrębków zależy od procesu produkcji i przede wszystkim od jakości surowca. Jakość w sensie geometrycznym związana jest z procesem produkcji przy wykorzystaniu rębaka, czyli z ostrością noży tnących, skuteczności przesiewania, trwałości urządzenia.

Wilgotność Zrębki Drzewnej

Zrębki i ścinki, będące przetworzonym odpadem z przemysłu tartacznego, z uwagi na występującą czasami wysoką zawartość wilgoci (40 do 50%), mogą być spalane przy niskiej efektywności jedynie w kotłach o dużej mocy. Dla poprawienia walorów energetycznych winny być poddane suszeniu i dalszemu rozdrobnieniu. Zrębki pochodzenia leśnego, z drobnych kawałków drewna, mogą mieć niższą zawartość wilgoci na poziomie ok. W praktyce, ze względu na brak możliwości ścisłej kontroli wilgotności surowca oraz jakości w procesie wytwarzania, trudno jest zagwarantować wysoką oraz stabilną jakość paliwa.

Przeczytaj także: Wakacje w Bodrum

Do ciekawych wniosków doprowadziło mnie ostatnie porównanie kosztów ogrzewania dla poszczególnych paliw i nośników energii. Czołówka stawki może wielu zaskoczyć. Przy obecnej cenie gazu propan - butan koszt pozyskania z niego ciepła jest równy kosztowi energii elektrycznej w jednej taryfie(niższa stawka uwzględnia zwiększone zużycie prądu przy ogrzewaniu). Przy takich relacjach cenowych osoby, które z niego korzystają sporo zaoszczędzą grzejąc dom prądem w II taryfie. Nawet argument gotowania na gazie jest bezzasadny skoro energia elektryczna kosztuje praktycznie tyle samo a nową kuchenkę elektryczną można kupić z oszczędności na wynajmie zbiornika na gaz. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku ogrzewania olejowego. Przy obecnych wysokich cenach ropy lepiej, wygodniej, taniej i łatwiej ogrzewać prądem. W obecnych warunkach cenowych osoby, budujące dom i które decydują się na propan buran lub olej opałowy nie umieją liczyć! Polityka cenowa PGNiG także, wkrótce doprowadzi do braku zasadności ekonomicznej stosowania gazu ziemnego do ogrzewania. Już obecnie przy domach bardzo energooszczędnych zasadność wykorzystania gazu stoi pod znakiem zapytania.

Należy mieć na uwadze, że wyliczone powyżej koszty odnoszą się do kosztów pozyskania energii w źródle ciepła. Chcąc na podstawie powyższych tabel wyliczyć koszty ogrzewania należy uwzględnić szereg strat w systemie ogrzewania.

Drewno jest materiałem higroskopijnym, co oznacza, że pochłania i oddaje wilgoć z otoczenia. Z tego powodu właściwa wilgotność drewna konstrukcyjnego i budowlanego jest podstawą trwałości każdego projektu. O wilgotności drewna słyszał każdy, kto kiedykolwiek je malował, kupował czy obrabiał. Na puszce każdego lakieru, preparatu gruntującego czy farby jest informacja na temat pożądanej wilgotności drewna.

Dlaczego odpowiednia wilgotność jest taka ważna?

Drewno charakteryzują dwie cechy wpływające na jego wilgotność. Po pierwsze, higroskopijność, czyli zdolność do wchłaniania wilgotności z powietrza. Drewno, jako materiał organiczny, naturalnie reaguje na zmiany wilgotności w otoczeniu, co prowadzi do jego pęcznienia (gdy wilgoć jest wchłaniana) lub kurczenia się (gdy wilgoć jest oddawana). Co więcej, zdolność drewna do pochłaniania wilgoci oznacza, że w niewłaściwych warunkach może ono zbyt łatwo pochłaniać wodę. Prowadzi to do degradacji, pleśni, gnicia, czy nawet uszkodzenia całej struktury. Kontrolowanie higroskopijności pomaga w zapobieganiu takim problemom.

Druga ważna cecha drwna to nasiąkliwość, czyli zdolność do wchłaniania wody (lub innych cieczy) przez drewno, które jest w tej cieczy zanurzone. Stopień nasiąkliwości zależy od porowatości drewna, która z kolei ma związek z jego gęstością. Dlatego też drewno o dużej gęstości wolniej wchłania wodę, ponieważ ma mniej porów od drewna o małej gęstości. Drewno, które ma wysoką nasiąkliwość, wchłania więcej wody, co zwiększa ryzyko rozwoju grzybów, pleśni i gnicia. Drewno nasycone wodą traci część swoich właściwości wytrzymałościowych.

Przeczytaj także: Poradnik pomiaru wilgotności

Wilgotność drewna wpływa, a właściwie decyduje o jego właściwościach. Zbyt wilgotne drewno jest podatne na rozwój grzybów, ale przede wszystkim kurczy się podczas suszenia, a podczas nasiąkania wodą pęcznieje. Najczęściej skutkuje to uszkodzeniami powierzchni, np. Drewno o zbyt wysokiej wilgotności ma słabsze właściwości izolacyjne, co wpływa na energooszczędność budynku. Zmiany wilgotności prowadzą także do tworzenia szczelin, co z kolei obniża efektywność cieplną.

Idealna wilgotność drewna jest różna i zależy od rodzaju drewna oraz jego przeznaczenia. Pożądana wilgotność drewna dla elementów montowanych wewnątrz pomieszczeń, które nie będą miały kontaktu z powietrzem zewnętrznym, czyli wilgotność drewna na schody, wilgotność drewna na meble oraz wilgotność drewna na podłogę wynosi od 6 do 10 %. Dla elementów drewnianych, mających stały kontakt z powietrzem zewnętrznym, czyli np.

Istnieje kilka sposobów pomiary wilgotności drewna. Metoda suszarkowo-wagowa polega na pobraniu próbki o wymiarach 2x2x2 cm ze środka badanej deski czy elementu w odległości 15-25 cm od czoła, zważeniu jej i umieszczeniu w suszarce elektrycznej-laboratoryjnej, wyposażonej w termoregulację (która utrzymuje temperaturę na żądanym poziomie z dokładnością do +/- 5 °C). Proces suszenia próbek odbywa się w granicach 100 °C i do chwili kiedy próbki osiągną stały ciężar, tj. jaki był między przedostatnim a ostatnim ważeniem i nie przekracza 0,3%.

Metoda elektrometryczna nie wymaga pobrania próbek drewna i polega na pomiarze oporu elektrycznego, który jest zmienny w zależności od poziomu wilgotności drewna. Do pomiarów wilgotności metodą elektromagnetyczną służą wilgotnościomierze. Wśród nich najczęściej spotykany typ wilgotnościomierza do drewna to model oporowy. Działa na zasadzie pomiaru oporu elektrycznego między dwoma metalowymi elektrodami (igłami) wbitymi w drewno. Drewno, które zawiera więcej wilgoci, przewodzi prąd elektryczny lepiej niż drewno suche. Ten rodzaj pomiaru wilgotności drewna jest bardzo dokładny.

Alternatywą jest wilgotnościomierz pojemnościowy. Ten typ wilgotnościomierza działa bez konieczności wbijania elektrod w drewno. Zamiast tego mierzy zmianę pojemności elektrycznej na powierzchni drewna. Urządzenie emituje pole elektromagnetyczne. Zawartość wilgoci w drewnie wpływa na zmianę pojemności elektrycznej tego pola. Jego wadą jest to, że urządzenie jest mniej dokładne niż wilgotnościomierz oporowy, szczególnie w głębszych warstwach materiału.

Skutecznym sposobem jest impregnacja drewna. W przypadku drewna przed jego wykorzystaniem bardzo ważne jest też jego prawidłowe przechowywanie.

Magazynowanie i Transport Zrębki Drzewnej

Zrębka, ze względu na stosunkowo niską gęstość nasypową, transportowana jest luzem bez konfekcjonowania, na uchylnych, samowyładowczych przyczepach, platformach naczep ciągników siodłowych lub przyczepach rolniczych z przenośnikiem taśmowym do transportu materiałów włóknistych o małej gęstości. Załadunek odbywa się za pomocą podajników taśmowych do materiałów sypkich lub elewatorów do materiałów włóknistych.

Zrębka zwykle magazynowana jest luzem, w pomieszczeniach przeznaczonych wyłącznie jako magazyn zrębki. Odporna jest na samozapłon, dlatego nie stwarza problemów przy magazynowaniu. Wysokość składowania może wynosić do 6 m. Jest także odporna na procesy gnilne, pod warunkiem magazynowania w suchym i wentylowanym naturalnie magazynie.

Zrębka jako Paliwo Ekologiczne

Zrębka drzewna jest paliwem od-nawialnym, ekologicznym. Podstawowymi produktami jego spalania są dwutlenek węgla (CO₂) i woda (H₂O). Spalanie zrębki nie powoduje zachwiania bilansu CO₂ w powietrzu, ponieważ wcześniej CO₂ z powietrza zostało pobrane do wzrostu drewna w procesie fotosyntezy 6CO₂ + 6H₂O- ->CóH₁₂0ó+60₂.

W wyniku spalania uzyskuje się większą ilość popiołu w stosunku do pelletu, który jest odprowadzany z palnika kotła do zbiornika magazynowego. Część jego unoszona ze spalinami osadza się w komorach osadczych kotła.

Ze względu na małą gęstość nasypową spalanie zrębki jest ekono-micznie uzasadnione lokalnie, ze względu na kosztowny transport. Jest to ważny aspekt ekonomiczny, lokalnie odbywa się produkcja i konsumpcja, co pobudza lokalny rynek pracy.

Przeliczniki i Wartości Energetyczne Zrębki

Poniżej przedstawiono przeliczniki i wartości energetyczne zrębki drzewnej:

1 mpl zrębków = ok. 0,35 m³ litego drewna
1 tona zrębków = około 4 m³
1 tona zrębków = zawiera ok. 1,4 m³ litego drewna
1 mp drewna = 2 mpl zrębków
1 m³ drewna litego = 2,8 mpl luźno upakowanych zrębków
1 mpl zrębków waży 250 - 300 kg
1 m³ litego waży około 730kg
1 mpl zrębków = ok. 65 - 75 litrów oleju opałowego
1 mpl zrębków = 4 GJ
1 m³ litego drewna =11,2 GJ
1 tona zrębków = 13,2 GJ
1 kg zrębek = ok. 4,4 kWh
1 kg zrębek = 0,24 - 0,42 kg oleju opałowego = 0,27 - 0,51 m³ gazu ziemnego = 0,45 - 0,81 kg węgla kamiennego

gdzie: m³ - metr sześcienny;

Podsumowując 1m3 zrębki może w zależności od warunków i gatunku drewna ważyć od 500-1000kg.

Tabela: Zestawienie parametrów zrębki

Parametr	Wartość	Jednostka
Wymiar liniowy zrębki	0,5-5,5	cm
Przekrój poprzeczny zrębki	do 3	cm²
Wilgotność (odpady tartaczne)	40-50	%

Podczas kilkunastu lat stosowania biomasy w polskiej energetyce, w instalacjach spalających przetestowano jej wiele rodzajów. Obecnie lista gatunków biomasy na cele energetyczne zawiera około 10 pozycji, ale wciąż pojawiają się nowe.

Biomasa leśna trafia do jednostek wytwórczych energii w postaci: zrębki drzewnej, kory, trocin lub pelletu drzewnego. najczęściej stosowany jest dzisiaj: pellet ze słomy i siana (w różnych wariantach i miksach), pellet z łuski słonecznika, zrębka z upraw energetycznych (wierzba, topola), łupina z pestki palmy olejowej (Palm Kernel Shells), zrębka z pozostałość z produkcji rolnej i sadowniczej, pozostałości z przetwórstwa rolno-spożywczego (susz owocowy, łuska ze zbóż).

Ze względu na zakres właściwości opisywanych rodzajów biomas, najczęściej stosowana jest Część 1. Parametry opisujące poszczególne właściwości biomasy podawane są w przedziałach wartości. Dla biomasy w postaci zrębki ważne są parametry wielkości, zarówno minimalnych jak i maksymalnych. Dotyczy to zarówno zrębki drzewnej, leśnej oraz z wierzby energetycznej, jak i z pozostałości z produkcji rolnej i sadowniczej.

Fizyko-chemiczne parametry biomasy w każdym przypadku zakładowych wymagań dotyczących kupowanej biomasy określona jest maksymalna wilgotność oraz minimalna i maksymalna kaloryczność dla danego rodzaju biomasy. Niektóre z grup energetycznych podają również w swoich wymaganiach dopuszczalną temperaturę dla dostarczanej biomasy (np.: do 55ºC). Biomasa na cele energetyczne musi spełnić również wymagania jakościowe określone w krajowych przepisach prawnych.

Zrębki drewniane to surowiec o szerokim zastosowaniu, zyskujący coraz szersze znaczenie gospodarcze. odpadów drzewnych i tartacznych przez maszyny zrębkujące na elementy o wielkości od 5 - 100 mm. w ogrodnictwie - jako zabezpieczenie przed chwastami i naturalny sposób na zatrzymanie wilgoci i napowietrzenie gleby. Stanowią także czynnik izolujący, chroniąc przed nadmiernym nagrzewaniem podłoża latem i przemarzaniem zimą. Mają też walor dekoracyjny, szczególnie po zabarwieniu.

Różnorodność materiałów z jakich produkowane są zrębki wpływa na ich jakość i przeznaczenie. Zrębki wytwarzane z odpadów leśnych, na marginesie pielęgnacji drzewostanu, likwidacji wiatrołomów, wycinki drzew przy drogach, karpowania, zazwyczaj zawierają dużo zanieczyszczeń - korę, igliwie, drobiny pyłu, ziemi, piasku.

Wzrost znaczenia gospodarczego zrębek oraz popytu na ten materiał wiąże się z koniecznością implementacji dyrektywy 2001/77/WE w sprawie wsparcia dla zielonej energii elektrycznej oraz wprowadzeniem szeregu regulacji w prawie polskim mających na celu zmniejszenie emisji CO2, tlenków azotu, związków siarki i zwiększenie udziału Odnawialnych Źródeł Energii w przemyśle ciepłowniczym i energetycznym (Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne Dz. U. z 2006r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm.; Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2006 roku Dz. U. 2006, Nr 16, poz. 124; Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 14 sierpnia 2008, Dz. U. 2008, Nr 156, poz. 969; Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 roku, Dz. U. 2011r. Nr 95, poz.
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 14 sierpnia 2008 w sprawie szczegółowego zakresu obowiązków uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, uiszczenia opłaty zastępczej, zakupu energii elektrycznej i ciepła wytworzonych w odnawialnych źródłach energii oraz obowiązku potwierdzania danych dotyczących ilościenergii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle energii, Dz. U. 2008, Nr 156, poz.
W myśl tej definicji zrębki i produkty powstałe na ich bazie (pellet, brykiet) kategoryzowane są jako biomasa.
W raportach odnośnie produkcji i wykorzystania biomasy, w tym zrębek i ich pochodnych funkcjonuje podział na biomasę leśną - czyli drewno i pochodne z produkcji leśnej oraz biomasę rolną, czyli produkty i odpady powstałe w ramach produkcji roślinnej, do której zaliczane są również uprawy na gruntach rolnych roślin energetycznych, wykorzystywane jako paliwo do ogrzewania lub wytworzenia energii.
Biomasa, jako odnawialne źródło energii, zaliczana jest do tzw. surowców zero emisyjnych, bowiem rośliny energetyczne rosnąc wchłaniają taką samą ilość CO2, jaka później wydziela się przy ich spalaniu.
Jej znaczenie wzrasta z roku na rok zgodnie z obowiązującymi wymogami zwiększania udziału Odnawialnych Źródeł Energii.
Od 2006 roku, gdy zaczęły obowiązywać regulacje zachęcające do stosowania OZE, udział biomasy w produkcji energii elektrycznej i cieplnej stale rośnie.
Jak wskazuje raport Ministerstwa, prezentujący stan na rok 2011 i prognozy na lata następne, udział biomasy stałej w produkcji energii będzie rósł.
Warto zaznaczyć, że przytoczone powyżej dane nie odzwierciedlają w pełni udziału zrębek, ponieważ do każdej z tych grup wliczane są zrębki lub materiały wytwarzane na ich bazie stąd trudno określić jaki dokładnie udział w tej wielkości mają same zrębki.
Wzrost zainteresowania zrębkami jako paliwem wynikał z sytuacji prawnej po wprowadzeniu regulacji odnośnie zwiększenia udziału Odnawialnych Źródeł Energii.
Duże elektrownie zaczęły stosować zrębki, głównie w technologii współspalania, ze względu na łatwość przystosowania pieców węglowych do spalania biomasy oraz brak barier formalnych w przyłączaniu takich instalacji do sieci.
Dodatkowym czynnikiem przemawiającym za popularnością takiego rozwiązania, szczególnie w początkowej fazie, tzn. do 2008 roku, był także stosunkowo łatwy dostęp do biomasy leśnej i odpadów z przemysłu rolnego.
Nie bez znaczenia był także sprzyjający technologiom współspalania system wsparcia dla OZE w Polsce.
W efekcie, jak wskazują dane Agencji Rynku Energii (ARE) w latach 2006-2010 zużycie biomasy w procesach współspalania wzrosło niemal trzykrotnie - z 1 650 tys. ton do 4 536.
Także indywidualne gospodarstwa chętnie wykorzystują technologię spalania zrębków ze względu na preferencje administracyjne przysługujące tej łatwej we wdrożeniu technologii ekologicznej.
Z drugiej strony, mimo iż same zrębki są paliwem o niskiej wartości opałowej i niskiej stabilności składu fizycznego, chemicznego oraz zanieczyszczeń, jako materiał nisko przetworzony, są tańsze niż np.
Przytoczone powyżej czynniki zadecydowały o dużej popularności zrębek, która doprowadziła do wzrostu cen zrębek oraz deficytu biomasy drzewnej oraz zachwiania równowagi rynku przetwórstwa drzewnego, spowodowanego wysokim zapotrzebowaniem zarówno na drewno okrągłe jak i odpady leśne.
Źródło: Min.
Dane za rok 2011 obejmują zaledwie trzy kwartały, natomiast zakładając utrzymanie dotychczasowych tendencji prognozowana wielkość importu drewna i drewna odpadowego za rok 2011 wyniosłaby ponad 900 tys.
Do znaczącego wzrostu importu prawdopodobnie przyczyniła się decyzja Komisji Europejskiej z 2009 roku zniosła dopłaty do upraw energetycznych za skuteczniejszy sposób promocji energii odnawialnej uważając wsparcie inwestycyjne, ulgi podatkowe lub dopłaty do ekologicznie wytworzonej energii.
W Polsce uprawy energetyczne wprowadzane były jednak powoli ze względu na wysokie koszty początkowe założenia plantacji, brak doświadczenia w tej dziedzinie, długi okres zwrotu inwestycji.
Z kolei duże zakłady wolały sprowadzić większe ilości surowca, zapewniając sobie ciągłość i bezpieczeństwo dostaw, niż kontraktować indywidualne umowy z wieloma małymi producentami.
Koszty transportu importowanego surowca oraz zawyżanie ceny rynkowej rodzimego surowca skłoniły potentatów do podjęcia kroków w kierunku wspierania inwestycji w plantacje tworzone z myślą o energetyce i przemyśle.
Inicjatywy takie wiążą się zazwyczaj z dzierżawą, kontraktacją lub dofinansowaniem plantacji.
Eliminuje to konieczność transportu, który oprócz kosztów pozostawia tzw. „ślad węglowy”, niwelujący korzyści ze stosowania czystych źródeł energii.
Model ten w odniesieniu do upraw drzew m.
in.
PGNIG Termika (350 ha wierzby energetycznej), Vattenfall New Energy (400 ha, topola), czy International Paper Kwidzyn, który na potrzeby produkcji papieru rozpoczął inwestycję o docelowej powierzchni 25000 ha uprawy topoli energetycznej.
Z pewnością ta sytuacja na rynku zrębek zmieni się po wejściu w życie nowej ustawy OZE, której projekt opublikowano 27.
lipca 2012 roku.
Projekt przewiduje stopniowe wygaszanie wsparcia dla technologii współspalania, która dotąd była wiodącą technologią zapewniającą spełnienie unijnych wymogów odnośnie zwiększenia udziału OZE w produkcji energii, głównie ze względów ekonomicznych, aż do jego całkowitej likwidacji w roku 2020.
Projekt przewiduje również zakaz produkcji zrębków z pełnowartościowego drewna oraz ograniczenia dla stosowania biomasy leśnej na rzecz biomasy rolnej.
W tej sytuacji popyt na zrębki zależeć będzie głównie od kierunku obranego przez elektrownie i elektrociepłownie - czy będzie to przestawienie się całkowicie na biomasę, co nie wyklucza utrzymania dotychczasowego trendu, a nawet wzrostu zapotrzebowania na zrębki drzewne, zmieni się wówczas sposób ich pozyskiwania - bowiem nowe regulacje preferują surowiec pochodzący z upraw.
Nowa ustawa może także skutkować powrotem do węgla lub postawieniem na inne technologie - energię słoneczną lub wiatrową, która wszak wymaga znacznie większych nakładów inwestycyjnych…
Obecnie projekt został skierowany do konsultacji międzyresortowych, na przełomie sierpnia i września trafi on do Komitetu Stałego Rady Ministrów, a po zatwierdzeniu - do parlamentu.
Projekt jednak budzi wiele kontrowersji, mimo że to już kolejna wersja, w której uwzględniono 2,5 tys.
uwag zgłaszanych podczas konsultacji społecznych.

tags: #wilgotność #zrębki #drzewnej #normy