Wilgotność drewna po suszeniu: Normy i znaczenie

Szczegóły: Opublikowano: 09. March 2026

O wilgotności drewna słyszał każdy, kto kiedykolwiek je malował, kupował czy obrabiał. Na puszce każdego lakieru, preparatu gruntującego czy farby jest informacja na temat pożądanej wilgotności drewna. Drewno jest materiałem higroskopijnym, co oznacza, że pochłania i oddaje wilgoć z otoczenia. Z tego powodu właściwa wilgotność drewna konstrukcyjnego i budowlanego jest podstawą trwałości każdego projektu. Jak sprawdzić wilgotność drewna? Dlaczego odpowiednia wilgotność jest taka ważna?

Dlaczego drewno jest wilgotne?

Drewno charakteryzują dwie cechy wpływające na jego wilgotność. Po pierwsze, higroskopijność, czyli zdolność do wchłaniania wilgotności z powietrza. Drewno, jako materiał organiczny, naturalnie reaguje na zmiany wilgotności w otoczeniu, co prowadzi do jego pęcznienia (gdy wilgoć jest wchłaniana) lub kurczenia się (gdy wilgoć jest oddawana). Drewno, które absorbuje wilgoć, zwiększa swoją objętość (pęcznieje), natomiast gdy traci wilgoć, kurczy się.

Druga ważna cecha drwna to nasiąkliwość, czyli zdolność do wchłaniania wody (lub innych cieczy) przez drewno, które jest w tej cieczy zanurzone. Stopień nasiąkliwości zależy od porowatości drewna, która z kolei ma związek z jego gęstością. Dlatego też drewno o dużej gęstości wolniej wchłania wodę, ponieważ ma mniej porów od drewna o małej gęstości.

Jak określa się wilgotność drewna?

Wyróżniamy:

Wilgotność techniczną - której poziom zależy od wymagań związanych z obróbką drewna.
Wilgotność użytkową - której zakres zależy od zastosowania i warunków użytkowania drewna.

Dlaczego właściwa wilgotność drewna jest taka ważna?

Wilgotność drewna wpływa, a właściwie decyduje o jego właściwościach. Zbyt wilgotne drewno jest podatne na rozwój grzybów, ale przede wszystkim kurczy się podczas suszenia, a podczas nasiąkania wodą pęcznieje. Najczęściej skutkuje to uszkodzeniami powierzchni, np. Drewno o zbyt wysokiej wilgotności ma słabsze właściwości izolacyjne, co wpływa na energooszczędność budynku. Zmiany wilgotności prowadzą także do tworzenia szczelin, co z kolei obniża efektywność cieplną.

Przeczytaj także: Poradnik: walka z wilgocią w mieszkaniu

Co więcej, zdolność drewna do pochłaniania wilgoci oznacza, że w niewłaściwych warunkach może ono zbyt łatwo pochłaniać wodę. Prowadzi to do degradacji, pleśni, gnicia, czy nawet uszkodzenia całej struktury. Kontrolowanie higroskopijności pomaga w zapobieganiu takim problemom. Drewno o stabilnej wilgotności zachowuje swoje właściwości mechaniczne, co jest kluczowe w budownictwie. Nadmierne zmiany wilgotności mogą obniżyć jego wytrzymałość.

Idealna wilgotność drewna jest różna i zależy od rodzaju drewna oraz jego przeznaczenia. Pożądana wilgotność drewna dla elementów montowanych wewnątrz pomieszczeń, które nie będą miały kontaktu z powietrzem zewnętrznym, czyli wilgotność drewna na schody, wilgotność drewna na meble oraz wilgotność drewna na podłogę wynosi od 6 do 10 %. Dla elementów drewnianych, mających stały kontakt z powietrzem zewnętrznym, czyli np. Drewno o stabilnej wilgotności zachowuje swoje właściwości mechaniczne, co jest kluczowe w budownictwie.

Jak zmierzyć wilgotność drewna?

Istnieje kilka sposobów pomiary wilgotności drewna.

Metody pomiaru wilgotności drewna:

Metoda suszarkowo-wagowa: Polega na pobraniu próbki o wymiarach 2x2x2 cm ze środka badanej deski czy elementu w odległości 15-25 cm od czoła, zważeniu jej i umieszczeniu w suszarce elektrycznej-laboratoryjnej, wyposażonej w termoregulację (która utrzymuje temperaturę na żądanym poziomie z dokładnością do +/- 5 °C). Proces suszenia próbek odbywa się w granicach 100 °C i do chwili kiedy próbki osiągną stały ciężar, tj. jaki był między przedostatnim a ostatnim ważeniem i nie przekracza 0,3%.
Metoda elektrometryczna: Nie wymaga pobrania próbek drewna i polega na pomiarze oporu elektrycznego, który jest zmienny w zależności od poziomu wilgotności drewna. Do pomiarów wilgotności metodą elektromagnetyczną służą wilgotnościomierze.

Rodzaje wilgotnościomierzy:

Wilgotnościomierz oporowy: Działa na zasadzie pomiaru oporu elektrycznego między dwoma metalowymi elektrodami (igłami) wbitymi w drewno. Drewno, które zawiera więcej wilgoci, przewodzi prąd elektryczny lepiej niż drewno suche. Ten rodzaj pomiaru wilgotności drewna jest bardzo dokładny.
Wilgotnościomierz pojemnościowy: Działa bez konieczności wbijania elektrod w drewno. Zamiast tego mierzy zmianę pojemności elektrycznej na powierzchni drewna. Urządzenie emituje pole elektromagnetyczne. Zawartość wilgoci w drewnie wpływa na zmianę pojemności elektrycznej tego pola. Jego wadą jest to, że urządzenie jest mniej dokładne niż wilgotnościomierz oporowy, szczególnie w głębszych warstwach materiału.

Jak utrzymać odpowiednią wilgotność drewna?

Jeśli potrzebujemy zmierzyć wilgotność posiadanego drewna, nie musimy od razu kupować wilgotnościomierza czy oddawać próbek do laboratorium. Wiesz już, czym zmierzyć wilgotność drewna. Jak jednak sprawić, by drewno utrzymało właściwą i pożądaną wilgotność? Skutecznym sposobem jest impregnacja drewna. W przypadku drewna przed jego wykorzystaniem bardzo ważne jest też jego prawidłowe przechowywanie.

Suszenie drewna konstrukcyjnego

Suszenie drewna konstrukcyjnego to proces kluczowy dla uzyskania odpowiednich parametrów materiału, szczególnie pod kątem wilgotności. Wilgotność drewna wpływa na jego stabilność, odporność na czynniki zewnętrzne oraz podatność na zniekształcenia, dlatego tak ważne jest, aby dokładnie wiedzieć, jak odpowiednio wysuszyć drewno. Aby drewno mogło spełniać normy konstrukcyjne, wilgotność drewna nie powinna przekraczać 20%. Zbyt wysoka wilgotność powoduje problemy z impregnacją oraz może przyczynić się do deformacji drewna podczas użytkowania. Aby tego uniknąć, musisz zdecydować się na odpowiednią metodę suszenia, która zapewni optymalny poziom wilgotności.

Przeczytaj także: Wakacje w Bodrum

Metody suszenia drewna konstrukcyjnego:

Naturalne suszenie drewna: Drewno jest wystawione na działanie świeżego powietrza i słońca. Kluczowe jest odpowiednie ułożenie materiału. Drewno musi być uniesione nad ziemią, a między deskami należy zachować odstępy, które zapewnią dobrą cyrkulację powietrza. Wybór miejsca suszenia ma znaczenie - nasłonecznione i przewiewne lokalizacje przyspieszają proces, a ochrona przed deszczem (np. w postaci daszku) zapobiega nawodnieniu drewna. Ta metoda jest najbardziej ekologiczna i tania, ale może trwać od kilku miesięcy do nawet roku, w zależności od warunków atmosferycznych i grubości drewna.
Suszenie komorowe drewna: Odbywa się ono w specjalnie zaprojektowanych suszarniach, które pozwalają na precyzyjne sterowanie wilgotnością i temperaturą. W tym przypadku drewno jest suszone w zamkniętej przestrzeni, gdzie masz możliwość monitorowania każdego etapu. Proces ten nie tylko przyspiesza usuwanie wilgoci, ale również zapewnia równomierne suszenie całego materiału. Ciekawą opcją w suszeniu komorowym jest zastosowanie komór próżniowych. Suszenie w próżni opiera się na zasadzie obniżenia ciśnienia, co przyspiesza parowanie wilgoci z wnętrza drewna. Technika ta pozwala na uzyskanie niskiej wilgotności w stosunkowo krótkim czasie, co jest niezwykle ważne w produkcji wysokiej jakości drewna konstrukcyjnego.

Czas suszenia drewna konstrukcyjnego

Czas suszenia drewna konstrukcyjnego zależy przede wszystkim od wybranej metody oraz początkowej wilgotności materiału. Jeśli zdecydujesz się na suszenie naturalne, musisz liczyć się z tym, że proces ten może trwać od 1 do nawet 1,5 roku. W tym czasie drewno stopniowo traci wilgoć, korzystając z naturalnych warunków atmosferycznych. Bardzo ważne jest prawidłowe ułożenie drewna - deski muszą być oddzielone od siebie, a stosy uniesione nad ziemią - w ten sposób zapewnia się swobodny przepływ powietrza. Tak długi czas jest jednak wynagrodzony stabilnością drewna, które dzięki powolnemu suszeniu osiąga odpowiednie właściwości.

Jeżeli zależy Ci na szybszym efekcie, tartaki oferują suszenie komorowe. W tym przypadku czas suszenia zostaje skrócony do kilkunastu godzin. Drewno jest umieszczane w suszarni, gdzie panuje kontrolowana temperatura, która wynosi od 35 do 75 stopni Celsjusza. Dzięki temu możliwe jest szybkie i równomierne usunięcie wilgoci z materiału. Czas suszenia w komorze zależy od kilku czynników, takich jak rodzaj drewna, jego początkowa wilgotność oraz technologia suszarki.

Sezonowanie drewna konstrukcyjnego

Sezonowanie drewna konstrukcyjnego to proces, który pozwala na stopniowe dostosowanie materiału do warunków atmosferycznych i osiągnięcie odpowiedniego poziomu wilgotności. Sezonowanie najczęściej odbywa się na świeżym powietrzu, ale może także mieć miejsce w specjalnych halach. Ważne jest, aby drewno nie leżało bezpośrednio na ziemi - musisz umieścić je na legarach.

Optymalne warunki sezonowania wymagają, aby drewno było ustawione pod zadaszeniem. Dzięki temu unikniesz ryzyka, że deszcz lub śnieg zwiększą jego wilgotność. W przypadku braku odpowiedniego zadaszenia, możesz zastosować plandekę lub inne osłony, jednak pamiętaj, aby nie blokować całkowicie dostępu powietrza. Przewiewy między elementami są kluczowe dla równomiernego odparowywania wilgoci.

Sezonowanie ma na celu stopniowe osuszanie drewna, co zapobiega jego wypaczaniu i kurczliwości. Zbyt duża wilgotność osłabiłaby drewno, a to może prowadzić do deformacji lub zmniejszenia wytrzymałości konstrukcyjnej. Proces sezonowania może trwać kilka miesięcy - w zależności od warunków pogodowych i rodzaju drewna, które wybierzesz. Regularnie monitoruj stan drewna, aby upewnić się, że zachowuje ono odpowiednią formę i wilgotność.

Przeczytaj także: Poradnik pomiaru wilgotności

Składowanie drewna konstrukcyjnego

Składowanie drewna konstrukcyjnego to kluczowy etap, który wpływa na jego jakość i trwałość. Drewno możesz przechowywać na zewnątrz, ale nigdy bezpośrednio na ziemi. Niezbędne jest uniesienie go na betonowych słupkach oraz legarach, które mogą być drewniane lub metalowe. Dzięki temu drewno jest zabezpieczone przed wilgocią z gruntu, co minimalizuje ryzyko uszkodzeń.

Miejsce składowania powinno być starannie wyrównane i wypoziomowane. Umożliwi to stabilne ułożenie materiału oraz zapobiegnie jego deformacji. Deski układaj w stosy, zwane sztaplami. Między kolejnymi warstwami drewna musisz wprowadzić przekładki, najlepiej z drewna iglastego lub liściastego, o grubości około 25 mm.

Drewno konstrukcyjne - normy i klasyfikacja

Elementy konstrukcji budynku wykonuje się z drewna iglastego - sosny, jodły, świerka lub modrzewia. Na konstrukcję stosuje się drewno konstrukcyjne sklasyfikowane wytrzymałościowo sposobem wizualnym lub maszynowym, odpowiednio do zasad podanych w normie PN-EN 14081-1:2016-03. W Polsce sortowanie wytrzymałościowe metodą wizualną przeprowadza się według normy PN-D-94021:2013-10 do klas KW, KS i KG. Na konstrukcję stosuje się drewno konstrukcyjne pozbawione śladów kory, śladów po owadach, sinizny i zgnilizny. Wskazane jest stosowanie drewna suszonego do wilgotności (15 +/- 3)%, czterostronnie struganego, z fazowaniem krawędzi.

Zgodnie z normą PN-EN 14081-1:2016-03 drewno odpowiada klasie reakcji na ogień D-s2,d0. Wyższą klasę reakcji na ogień można osiągnąć, stosując odpowiednią technologię zabezpieczenia.

Drewno łączone na złącza klinowe popularnie określane jest jako KVH (z języka niemieckiego - skrót od Konstruktionsvollholz) lub Finger-joined lumber (z języka angielskiego). Drewno poddawane jest wcześniejszej obróbce mechanicznej polegającej na suszeniu tarcicy do wilgotności 12 (+/- 4)%, pozbawione wad obniżających wytrzymałość i wad anatomicznych, np. dużych sęków czy pęcherzy żywicznych, a także zakorków. Może być stosowane do konstrukcji ścian, stropów i dachów.

Drewno klejone warstwowo, określane potocznie jako BSH (skrót z języka niemieckiego - Brettschichtholz) lub Glulam (z języka angielskiego) wykonywane jest z desek świerkowych lub sosnowych suszonych komorowo. Deski powinny być pozbawione wad obniżających wytrzymałość, np. po grzybach i owadach, pozbawione wad anatomicznych, np. Panele CLT mogą być stosowane zarówno na ściany zewnętrzne, jak i wewnętrzne, a także na stropy i dachy. CLT oferuje niemal dowolną swobodę w projektowaniu architektonicznym. Drewno klejone krzyżowo jest materiałem konstrukcyjnym składającym się z desek drewnianych klejonych pod kątem 45˚ w stosunku do kolejnych warstw.

Wilgotność drewna a produkcja mebli

Surowiec, przeznaczony do produkcji mebli nie powinien mieć więcej niż 12% wilgotności. Stolarze i rzemieślnicy, zajmujący się wyrobem mebli do użytku wewnętrznego, wybierają drewno o wilgotności na poziomie 7-10% (ostateczna wartość ma ścisły związek z gatunkiem drzewa oraz jego zdolnością do wchłaniania wody). W przypadku płyt drewnopochodnych dopuszczalne wskaźniki wilgotności określa polsko-europejska norma PN-EN 322:1999 i kształtują się one w przedziale od 4 do 11% dla płyt MDF.

Wilgotność drewna ma ścisły związek z jego higroskopijnością. Pojęcie to oznacza chłonność surowca, to znaczy jego zdolność do pochłaniania wilgoci z zewnątrz. Wysuszone drewno absorbuje parę wodną z otoczenia, a gdy jest mokre - samo ją uwalnia, by dopasować się do panujących warunków. Gatunki drewna, stosowane do wyrobu mebli, na przykład: dąb, sosna lub buk, na swój sposób chłoną wilgoć z otoczenia. Nawet po wysuszeniu zachowują tę wyjątkową zdolność, co może powodować ich puchnięcie i paczenie w pomieszczeniach o bardzo wysokiej wilgotności.

Do mierzenia wilgotności drewna służą manualne mierniki elektroniczne, nazywane wilgotnościomierzami lub higrometrami. Są to niewielkie urządzenia, zasilane bateriami, z wyświetlaczem cyfrowym LCD lub skalowym, które w ciągu kilku sekund wskazują procentową zawartość wody na wybranym odcinku tarcicy. Mierniki mają w pakiecie szczegółową instrukcję, zawierającą tabele oraz normy wilgotności dla różnych materiałów. Wilgotnościomierze różnią się zakresem funkcji oraz precyzją pomiarów. Na polskim rynku dostępne są mierniki dla majsterkowiczów i profesjonalistów, kalibrowane według popularnych rodzajów drewna i ich twardości.

Drewno używane w budownictwie lub do produkcji mebli powinno posiadać wilgotność techniczną w granicach 15-8 %. Zanim drewno osiągnie taką wilgotność musi być suszone na wolnym powietrzu lub sztucznie w komorach suszarnianych. Tarcica zakupiona w tartaku posiada na ogół wilgotność w granicach 20-100 % i dlatego w takim stanie nie może być przechowywana byle jak, ale w warunkach gdzie następuje proces jej suszenia i konserwacji.

Przechowywanie tarcicy

Tarcicę przechowywać na wolnym powietrzu można jedynie w sztaplach, w których panują korzystne warunki jej suszenia i konserwacji. Sztapel tarcicy należy kształtować w zależności od długości desek na słupkach podporowych, betonowych o wysokości o.5 m, a na mokrych gruntach nawet 0,75 m. Wysokość podstawy liczy się od poziomu składowiska do dolnego rzędu desek. W praktyce stosuje się najczęściej sztaple jednoczołowe lub dwuczołowe lub sztaple blokowe dla tarcicy o grubości powyżej 45 mm.

Budowę sztapla rozpoczyna się zawsze od układania legarów na słupkach a następnie pierwszej warstwy desek na przekładkach o wymiarach 25 x 40 mm lub z tych samych desek, które oddzielają poszczególne ich warstwy dając możliwości swobodnego przepływu powietrza. Układanie desek następuje zawsze od czoła sztapla, tak by deski były zlicowane z przekładkami lub cofnięte, co zapobiega przed znacznym pękaniem ich czół. Legary w sztaplu powinny być ułożone w jednym poziomie, a ich odległość powinna wynosić między osiami 1.3-2.1 m w zależności od grubości tarcicy. Im grubsza tarcica tym większe odległości. Deski układa się zawsze w pionie na przekładkach z odpowiednimi odstępami bocznymi w zależności od strefy klimatycznej sztapla. Jak wynika z badań naukowych przestrzeganie wszystkich zasad jest ważne, ponieważ decydują one o intensywności przebiegu procesu suszenia. W czasie suszenia w sztaplu panuje swoisty mikroklimat, który nie jest jednakowy w całej wewnętrznej przestrzeni sztapla. Dlatego tarcica wysycha szybciej w górnej części i w pobliżu jego zewnętrznych ścian niż w dolnej i środkowej części. W celu poprawy tej sytuacji można w środku sztapla tworzyć pionowe komory wentylacyjne, które przyspieszają suszenie w tych partiach. Badania wykazały również, że przy zmianie zewnętrznych warunków temperaturowych sztapel tarcicy zatrzymuje właściwa sobie określoną intercję cieplną. Np. przy podwyższeniu się temperatury powietrza w pierwszej połowie dnia, w sztaplu można zaobserwować niższą temperaturę, natomiast przy obniżeniu się temperatury powietrza na zewnątrz w sztaplu pozostaje temperatura wyższa.

Zwykle buduje się dachy jednospadowe z nachyleniem 12 stopni do poziomu składowiska. Wymiary dachu na strony powinny być większe od sztapla o 75-100 cm, by skutecznie chronić deski przed ich zalewaniem lub promieniami słonecznymi.

Tarcicę suchą i powietrznosuchą (8-15%) należy przechowywać w magazynach zamkniętych o konstrukcji lekkiej, parterowej. Jednym z warunków jakie te magazyny muszą odpowiadać jest zapewnienie odpowiedniej wentylacji, przewiewności, dobrego naturalnego oświetlenia oraz zachowania wymogów bezpieczeństwa pracy i bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Tarcicę układa się w zależności od wielkości magazynu i można ją układać w sztaple krzyżowe, bez odstępów pomiędzy poszczególnymi deskami jednej warstwy. Taki sposób umożliwia stykanie się desek z powietrzem, które może jeszcze wpływać na zmianę ich wilgotności. Natomiast tarcicę suchą należy układać szczelnie w sztaplu bez przekładek (tzw. składowanie na głucho). Deski w każdej warstwie układa się ściśle obok siebie, przy czym w każdej następnej warstwie układa się prostopadle do warstw sąsiednich.

Klasa drewna C24 - norma i właściwości

Klasa drewna C24 to jeden z najczęściej wybieranych standardów w budownictwie. Wynika to z wielu powodów, w tym bardzo atrakcyjnego stosunku ceny do jakości surowca. Aby materiał mógł zostać zakwalifikowany do tej klasy, musi spełniać określone wymagania wytrzymałościowe, a także dotyczące sprężystości i gęstości. Nie bez znaczenia jest też wilgotność drewna konstrukcyjnego. W tym artykule wyjaśniamy, co dokładnie oznacza klasa drewna C24 i jakie normy musi spełniać tak oznaczony surowiec.

Klasy drewna konstrukcyjnego to oznaczenia, które pozwalają precyzyjnie określić parametry techniczne materiału. Ułatwiają dobór surowca do konkretnych obciążeń i zastosowań, gwarantując trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji. W przypadku drewna iglastego stosuje się oznaczenia literą „C”, a dla liściastego „D” - po których następuje liczba odpowiadająca wytrzymałości na zginanie w MPa. Dokładną wytrzymałość drewna o danym oznaczeniu określa tabela zawarta w normie PN-EN 338, która opisuje również wymagania dotyczące sprężystości i gęstości. Im wyższa wartość liczbowego oznaczenia, tym lepsze właściwości mechaniczne materiału.

Klasa drewna C24 to jedna z najczęściej stosowanych klas wytrzymałości drewna iglastego, szczegółowo opisana w europejskiej normie PN-EN 338. Dokument ten określa precyzyjne wymagania, jakie musi spełniać drewno, aby zostać zakwalifikowane do tej kategorii. Jeśli chodzi o drewno C24, norma określa też inne istotne parametry. Należy do nich wilgotność drewna konstrukcyjnego, która dla klasy C24 nie może przekraczać 18% (+/-2%). Surowiec musi być strugany i suszony komorowo do tego poziomu. Wymienione parametry, w tym wytrzymałość drewna, którą określa tabela z normy PN-EN 338, mają ogromne znaczenie dla konstruktorów i projektantów, którzy muszą dobrać materiał odpowiedni do rodzaju obciążeń i specyfiki projektu.

Drewno konstrukcyjne C24 to materiał o wysokiej wytrzymałości na obciążenia i warunki atmosferyczne. Dzięki suszeniu komorowemu wykazuje odporność na grzyby i insekty. Z kolei proces strugania przekłada się na minimalną i fizyczną ochronę przed ogniem. Jest to surowiec o uniwersalnym zastosowaniu, który łączy bardzo dobre parametry z racjonalną ceną. Drewno C24 spełnia wymagania wielu projektów budowlanych, zapewniając trwałość i bezpieczeństwo przez długie lata. Może być z powodzeniem stosowane w budowie altan, domów, dachów, skrytek narzędziowych i wszelkiej architektury ogrodowej.

Drewno C24 spełnia wymagania wielu projektów budowlanych, zapewniając trwałość i bezpieczeństwo przez długie lata. Może być z powodzeniem stosowane w budowie altan, domów, dachów, skrytek narzędziowych i wszelkiej architektury ogrodowej. Klasa drewna C24 to połączenie doskonałych właściwości fizycznych, estetycznych i użytkowych. Dzięki precyzyjnie określonym wymaganiom, zawartym w normie PN-EN 33, inwestorzy i wykonawcy mają pewność co do jakości i zastosowania surowca. Istotna jest nie tylko wytrzymałość czy sprężystość, ale też wilgotność drewna konstrukcyjnego, stabilność wymiarowa i odporność na warunki zewnętrzne. To wszystko sprawia, że klasa drewna C24 jest niezastąpionym wyborem w nowoczesnym budownictwie - trwałym, estetycznym i funkcjonalnym, a przy tym ekologicznym.

Przechowywanie drewna opałowego

Wiele osób chce układać, suszyć i przechowywać kłody drewna, aby przygotować się na zimną porę roku. Po wyschnięciu można przechowywać drewno w pomieszczeniach zamkniętych np. Samodzielne cięcie drewna opałowego pozwala zaoszczędzić pieniądze.

Zawartość wody w świeżym drewnie opałowym wynosi od 40 do 50 procent, ale nie wolno go spalać od razu, aby ograniczyć szkodliwy dym i cząstki stałe. Należy pozostawić wystarczająco dużo czasu, aby drewno opałowe dokładnie wyschło. Nawet jeśli przechowujesz kłody w optymalnych warunkach, będą one musiały spędzić kilka miesięcy na suszeniu - zalecamy minimum 250 dni. Jeśli to możliwe, dla bezpieczeństwa powinieneś zaplanować suszenie drewna opałowego przez około dwa lata. Wysuszone drewno jest łatwe do zidentyfikowania, ponieważ utraciło swój kolor, jest twarde i wydaje głuchy dźwięk podczas układania w stosy.

Właściwe przechowywanie drewna opałowego znacząco przyczynia się do tego, że drewno nie gnije i nie pleśnieje. Suszenie twardego drewna wymaga więcej cierpliwości niż suszenie miękkiego drewna - ale drewno liściaste jest również mniej wrażliwe na warunki atmosferyczne. Nie należy jednak przechowywać drewna opałowego zbyt długo.

Większe ilości drewna opałowego najlepiej przechowywać na zewnątrz, wzdłuż południowej ściany budynku. Dzięki temu do drewna dociera wystarczająca ilość powietrza, stos drewna znajduje się z dala od strony nawietrznej, dzięki czemu ryzyko gnicia i pleśni jest znacznie mniejsze. Jeśli pociąłeś własne drewno opałowe, nie jest dobrym pomysłem przechowywanie go w lesie. Jeśli chcesz przechowywać drewno opałowe w swoim ogrodzie musisz przestrzegać przepisów. Jeśli chcesz układać drewno opałowe w taki sposób, aby spełniało funkcję osłony prywatności, podczas składowania drewna należy zachować określoną odległość od granicy posesji. Ponadto wielu ustawodawców w UE zabrania spalania drewna o wilgotności większej niż 25 procent. Zalecana wilgotność resztkowa wynosi około 15 procent.

Następnie ułóż kłody luźno jedna na drugiej, tak aby podczas suszenia mogła przepływać między nimi wystarczająca ilość powietrza. Jeśli przechowujesz drewno opałowe w ogrodzie, możesz ułożyć kłody w okrągły stos, jeśli masz wystarczająco dużo miejsca. Zaletą tego rozwiązania jest to, że można w nim przechowywać duże ilości drewna opałowego. Po ułożeniu drewna w stos na wysokość około jednego metra, przed kontynuowaniem układania dodaj warstwę desek, aby stos był wystarczająco stabilny.

Stos drewna opałowego nie musi tylko zajmować miejsca - może być wręcz stylowy, jeśli zostanie odpowiednio wykonany. Przy odrobinie umiejętności możesz nawet samodzielnie wykonać wewnętrzny regał do przechowywania drewna - praktyczny, ponadczasowo piękny przedmiot, którego można używać do przechowywania drewna opałowego obok pieca lub kominka.

tags: #wilgotność #drewna #po #suszeniu #normy