Wilgotność Drewna na Meble Ogrodowe: Normy i Znaczenie

Szczegóły: Opublikowano: 04. April 2026

Drewno to jeden z najstarszych i najbardziej wszechstronnych materiałów, które używamy w budownictwie oraz rzemiośle. Choć z pozoru może wydawać się zwyczajnym surowcem, jego wytrzymałość i trwałość są kluczowe w kontekście projektowania i wykonawstwa obiektów budowlanych. Kiedy zastanawiamy się nad wyborem drewna do konkretnego projektu, wiedza o jego klasie wytrzymałości może okazać się kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz trwałości konstrukcji.

Klasy Wytrzymałości Drewna - Wprowadzenie do Normy PN-EN 338

Klasy wytrzymałości drewna to kluczowy element, który determinuje zastosowanie tego materiału w różnych projektach budowlanych i inżynieryjnych. Zgodność z normą PN-EN 338 pozwala na jednoznaczną klasyfikację drewna, co ułatwia dobór odpowiednich gatunków do konkretnych zastosowań. Norma ta definiuje osiem klas wytrzymałości, które różnią się między sobą parametrami mechanicznymi takimi jak naprężenie, moduł sprężystości czy gęstość.

Każda klasa wytrzymałości jest przypisana do określonych gatunków drewna, co pomaga w precyzyjnym dopasowaniu materiału do wymagań projektowych. Warto zwrócić uwagę na kilka najważniejszych klas wytrzymałości:

Klasa C16 - najczęściej stosowana w budownictwie, odpowiednia do konstrukcji nośnych.
Klasa C24 - wyższa wytrzymałość, idealna do bardziej wymagających projektów.
Klasa C30 - stosowana w konstrukcjach o dużych obciążeniach, takich jak mosty czy hale magazynowe.

W przypadku drewna stosowanego w zastosowaniach konstrukcyjnych, niezwykle ważne jest, aby spełniało wszelkie wymagania normy PN-EN 338. Dzięki temu można uniknąć wielu problemów, które mogą wyniknąć z niewłaściwego doboru materiałów, takich jak:

Zmniejszona trwałość konstrukcji
Podwyższone ryzyko uszkodzeń w wyniku obciążeń
Przeciąganie czasu realizacji projektu z powodu konieczności wymiany materiałów.

Ogólnie rzecz biorąc, norma PN-EN 338 stanowi fundament dla wszystkich, którzy chcą w pełni wykorzystać potęgę drewna jako materiału budowlanego. Dzięki niej inżynierowie i architekci mogą działać z większą pewnością, co przekłada się na jakość i bezpieczeństwo realizowanych projektów.

Przeczytaj także: Poradnik: walka z wilgocią w mieszkaniu

Tabela: Przykładowe klasy wytrzymałości drewna

Klasa Wytrzymałości	Wytrzymałość na Rozciąganie (N/mm²)	Moduł Sprężystości (N/mm²)
C16	16	7000
C24	24	11000
C30	30	15000

Znaczenie Klasyfikacji Drewna w Budownictwie

Klasyfikacja drewna w budownictwie odgrywa kluczową rolę nie tylko w zapewnieniu odpowiedniej jakości materiałów, ale także w bezpieczeństwie i trwałości konstrukcji. Drewno, jako surowiec naturalny, jest wykorzystywane w różnych zastosowaniach budowlanych, od elementów nośnych po wykończenia wnętrz. Aby odpowiednio ocenić i wykorzystać drewno, wprowadzono system klasyfikacji, który uwzględnia jego właściwości wytrzymałościowe oraz użytkowe.

Jednym z najważniejszych elementów klasyfikacji jest norma PN-EN 338, która określa klasy wytrzymałości drewna. Architekci i inżynierowie muszą mieć świadomość, że drewno różni się właściwościami w zależności od gatunku oraz warunków, w jakich zostało wyhodowane i przetworzone. Dlatego tak ważne jest, aby korzystać z drewna zgodnego z normami, co z kolei podnosi jakość i bezpieczeństwo realizowanych inwestycji.

W kontekście nowoczesnego budownictwa, klasyfikacja drewna zyskuje na znaczeniu, szczególnie w dobie rosnącego zainteresowania bardziej zrównoważonymi i ekologicznymi materiałami budowlanymi. Drewno, jako surowiec odnawialny, ma potencjał, by stać się jednym z kluczowych elementów współczesnej architektury, o ile będzie odpowiednio klasyfikowane i wykorzystywane. Obserwacja zmian w podejściu do drewna w budownictwie pozwala spodziewać się, że normy takie jak PN-EN 338 będą ewoluować, dostosowując się do potrzeb rynku i nowoczesnych technologii budowlanych.

Jak Określa Się Klasy Wytrzymałości Drewna?

Klasy wytrzymałości drewna określają jego zdolność do przenoszenia obciążeń oraz odporność na różne czynniki zewnętrzne. W systemie klasyfikacji, najbardziej powszechnie stosowanym w Europie, istnieje kilka parametrów, które wpływają na przypisanie drewna do konkretnej klasy. Według normy PN-EN 338 drewno klasyfikuje się w oparciu o następujące cechy:

Przeczytaj także: Wakacje w Bodrum

Wytrzymałość na zginanie - zdolność drewna do wytrzymywania obciążeń bez łamania.
Wytrzymałość na ściskanie - odporność na obciążenia w kierunku osiowym.
Moduł sprężystości - określa, jak elastyczne jest drewno przy poddawaniu go obciążeniu.
Obciążenie durowe - graniczne obciążenie, które nie powoduje trwałych deformacji.

Podział na klasy wytrzymałościowe obejmuje przecież istotne różnice pomiędzy gatunkami drewna. Na przykład, drewno sosnowe często kwalifikuje się do klasy C25, co oznacza, że jego maksymalne obciążenie na zginanie wynosi 25 MPa. W porównaniu, drewno dębowe może osiągnąć klasę C30, co czyni je bardziej wytrzymałym w zastosowaniach budowlanych.

Klasyfikacja drewna nie tylko usprawnia proces produkcji, ale również wpływa na bezpieczeństwo konstrukcji. Obliczenia inżynierskie oparte na tych klasach pozwalają na optymalne wykorzystanie materiału i poprawiają ogólną jakość budowli. Warto również zauważyć, że normy te są dostosowane do różnych zastosowań, co pozwala na lepsze dopasowanie do warunków panujących w miejscu montażu. Drewno o większej klasie wytrzymałości powinno być wybierane do konstrukcji narażonych na większe obciążenia, jak na przykład w przypadku konstrukcji mostów czy budynków wielorodzinnych.

Tabela: Przykładowe klasy wytrzymałości drewna i ich parametry

Klasa	Wytrzymałość na Zginanie (MPa)	Moduł Sprężystości (MPa)
C14	14	12,000
C24	24	15,000
C30	30	18,000

Norma PN-EN 338 - Co Warto Wiedzieć?

Norma PN-EN 338 odnosi się do klasyfikacji wytrzymałości drewna, szczególnie w kontekście zastosowań budowlanych i przemysłowych. Warto poznać jej główne założenia, ponieważ odpowiednia klasyfikacja drewna wpływa na bezpieczeństwo oraz efektywność konstrukcji.

Klasy wytrzymałości drewna w normie PN-EN 338 określane są w oparciu o różne parametry mechaniczne, takie jak:

Przeczytaj także: Poradnik pomiaru wilgotności

Wytrzymałość na ściskanie - zdolność drewna do znoszenia sił ściskających.
Wytrzymałość na zginanie - jak drewno reaguje na obciążenia zginające.
Moduł sprężystości - mierzy elastyczność materiału podczas obciążeń.

Podział na klasy wytrzymałościowych dokonywany jest na podstawie ściśle określonych procedur badań. Drewno jest klasyfikowane na podstawie wyników uzyskanych w testach, co zapewnia jednolitość i niezawodność materiału. Normy te są istotne nie tylko dla producentów, ale również dla architektów oraz inżynierów, którzy projektują obiekty budowlane.

Tabela: Klasy wytrzymałości drewna wg PN-EN 338

Klasa Wytrzymałości	Wytrzymałość na Zginanie (MPa)	Moduł Sprężystości (GPa)
C30	30	10,5
C24	24	11,0
C18	18	9,9

Wybór odpowiedniej klasy drewna ma również wpływ na aspekty ekologiczne i ekonomiczne. Odpowiednio dobrany materiał pozwala na optymalizację kosztów budowy oraz zmniejszenie wpływu na środowisko, co jest obecnie niezwykle ważne w kontekście zrównoważonego rozwoju. Zastosowanie normy PN-EN 338 staje się zatem kluczowe w branży budowlanej.

Rola Drewna w Nowoczesnym Budownictwie

Drewno, jako jeden z najstarszych materiałów budowlanych, zyskuje na znaczeniu w nowoczesnym budownictwie. Dzięki swoim unikalnym właściwościom, takim jak niska przewodność cieplna, łatwość w obróbce oraz ekologiczność, drewniane konstrukcje stają się atrakcyjną alternatywą dla bardziej tradycyjnych materiałów, takich jak stal czy beton.

Zgodność z normą PN-EN 338 odgrywa kluczową rolę w ocenie i klasyfikacji drewna. Normy te precyzują, jakie wymagania muszą być spełnione, aby drewno mogło zostać zaklasyfikowane do odpowiedniej klasy wytrzymałości. System klasyfikacji oparty jest na właściwościach mechanicznych i fizycznych drewna, takich jak:

Wytrzymałość na rozciąganie
Wytrzymałość na zginanie
Moduł sprężystości

W praktyce, drewno klasowane zgodnie z PN-EN 338 oznacza, że spełnia konkretne normy, co zwiększa jego użyteczność w konstrukcjach nośnych. Przykłady klas wytrzymałości, jakie wyróżnia ta norma, to:

Klasa Wytrzymałości	Przykłady Gatunków Drewna
GL 24h	Sosna, świerk
GL 28h	Dąb, buk
GL 32h	Modrzew, jodła

Kiedy mówimy o nowoczesnym budownictwie, warto podkreślić rosnące znaczenie drewna w projektach ekologicznych. Oprócz swoich właściwości technicznych, drewno ma również doskonałe walory estetyczne, które przyciągają architektów i inwestorów. Coraz częściej można zobaczyć budynki, które w pełni wykorzystują potencjał drewna, co podkreśla ich przyjazny dla środowiska charakter.

Podsumowując, drewno w nowoczesnym budownictwie staje się nie tylko materiałem nośnym, ale także symbolem ekologicznych i estetycznych wartości, które współczesne budownictwo powinno promować. Stosowanie standardów takich jak PN-EN 338 jest kluczem do zapewnienia, że drewno będzie mogło świadczyć o swojej wytrzymałości i trwałości przez długie lata.

Dlaczego Zgodność z Normą PN-EN 338 Jest Kluczowa?

Zgodność z normą PN-EN 338 ma fundamentalne znaczenie dla producentów oraz użytkowników drewna, ponieważ wpływa na jakość i bezpieczeństwo konstrukcji budowlanych i innych produktów drewnianych. Oto najważniejsze powody, dla których warto zwrócić uwagę na tę normę:

Standaryzacja właściwości drewna: Norma PN-EN 338 wprowadza jasne kryteria dotyczące klasyfikacji drewna według jego wytrzymałości. Dzięki temu zarówno producenci, jak i konsumenci mogą mieć pewność, że materiał spełnia określone wymagania jakościowe.
Bezpieczeństwo konstrukcji: Używając drewna, które jest zgodne z PN-EN 338, redukujemy ryzyko wystąpienia awarii. Wytrzymałość materiału jest kluczowym czynnikiem w konstrukcjach, które muszą wytrzymać obciążenia i różnorodne warunki atmosferyczne.
Trwałość materiału: Drewno klasyfikowane zgodnie z normą PN-EN 338 jest poddawane rygorystycznym testom, które sprawdzają jego odporność na czynniki biologiczne, uszkodzenia mechaniczne czy działanie wody. Dzięki temu materiały są bardziej trwałe i mniej podatne na degradację.
Ułatwienie współpracy: Normy przyspieszają proces współpracy między różnymi podmiotami w branży, od producentów po architektów i inżynierów. Zrozumienie i stosowanie tych samych standardów pozwala na łatwiejsze planowanie i realizację projektów.
Oszczędności kosztów: Inwestowanie w drewno spełniające normy PN-EN 338 może przynieść znaczne oszczędności w dłuższej perspektywie czasu. Dzięki mniejszej awaryjności i wyższej trwałości, koszty związane z konserwacją i naprawami są znacznie obniżone.

Przemysł drzewny w Polsce oraz w Europie coraz bardziej kładzie nacisk na zgodność z normami. Warto zatem inwestować w drewno, które spełnia wymagania PN-EN 338, aby zapewnić sobie oraz przyszłym pokoleniom trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji.

Klasa Wytrzymałości	Minimalne Wartości Wytrzymałości	Przykłady Zastosowania
GL 24	24 MPa	Budynki mieszkalne, mosty
GL 28	28 MPa	Konstrukcje nośne, stropy
GL 32	32 MPa	Wysokie budynki, obiekty przemysłowe

Rodzaje Klasyfikacji Wytrzymałości Drewna

Wytrzymałość drewna jest kluczowym elementem w jego klasyfikacji, a normy takie jak PN-EN 338 określają sposoby, w jakie różne gatunki drewna mogą być klasyfikowane w zależności od ich właściwości mechanicznych. Obowiązujące klasyfikacje opierają się na testach, które mają na celu określenie zdolności drewna do przenoszenia obciążeń oraz jego trwałości. W ramach tej normy wyróżnia się kilka podstawowych klas wytrzymałości drewna, w tym:

Klasa C - drewno o niskiej wytrzymałości, które może być stosowane w konstrukcjach o małych obciążeniach.
Klasa D - drewno o umiarkowanej wytrzymałości, odpowiednie do zastosowań, gdzie warunki obciążenia są średnie.
Klasa E - drewno o wysokiej wytrzymałości, które znajduje zastosowanie w konstrukcjach narażonych na duże obciążenia.

W kontekście projektów budowlanych, szczególnie istotne jest, aby wybrać odpowiednią klasę drewna, co ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo oraz trwałość konstrukcji. Zapewnienie zgodności z normą PN-EN 338 daje pewność, że materiały są jakościowe i dostosowane do przewidywanych warunków eksploatacji.

Klasa	Wytrzymałość na Zginanie (MPa)	Moduł Sprężystości (GPa)
C7 - 13	5 - 8
D13 - 21	8 - 11
E21 - 40	11 - 14

Kolejnym aspektem, który warto brać pod uwagę przy klasyfikacji, jest różnorodność gatunków drewna. Każdy z nich może różnić się pod względem swoich właściwości, co może wpływać na wybór klasy wytrzymałości. W Polsce najczęściej wykorzystywane są:

Drewno sosnowe - popularne w budownictwie ze względu na dobrą wytrzymałość i niską cenę.
Drewno dębowe - charakteryzuje się wysoką twardością i wytrzymałością, idealne do mebli oraz elementów konstrukcyjnych.
Drewno bukowe - stosowane głównie w meblarstwie, posiada dobrą odporność na ściskanie.

Znajomość rodzajów klasyfikacji wytrzymałości drewna oraz ich właściwości jest nieodłącznym elementem pracy architektów i inżynierów budowlanych. Dzięki zastosowaniu normy PN-EN 338 możliwe jest stworzenie bezpieczniejszej i bardziej efektywnej przestrzeni do życia i pracy.

W Jaki Sposób Drewno Trafia do Odpowiedniej Klasy Wytrzymałości?

Drewno, jako materiał naturalny, podlega różnym normom i klasy... To, jakie drewno konstrukcyjne zakupimy, będzie miało wpływ na jakość i wytrzymałość całej konstrukcji. Mimo że solidny materiał nie należy do najtańszych, nie opłaca się na nim oszczędzać. Od rodzaju drewna zależeć będzie m.in. trwałość i bezpieczeństwo wykonanej z niego konstrukcji. wytrzymałościowymi, dostosowanymi do wykonywanej konstrukcji. elementów drewnianych i klasy drewna. zwrócić szczególną uwagę m.in. materiału.

Wpływ Wilgotności na Właściwości Drewna

Drewno jest materiałem higroskopijnym, co oznacza, że pochłania i oddaje wilgoć z otoczenia. Z tego powodu właściwa wilgotność drewna konstrukcyjnego i budowlanego jest podstawą trwałości każdego projektu. Po pierwsze, higroskopijność, czyli zdolność do wchłaniania wilgotności z powietrza. Drewno, jako materiał organiczny, naturalnie reaguje na zmiany wilgotności w otoczeniu, co prowadzi do jego pęcznienia (gdy wilgoć jest wchłaniana) lub kurczenia się (gdy wilgoć jest oddawana). Drewno, które absorbuje wilgoć, zwiększa swoją objętość (pęcznieje), natomiast gdy traci wilgoć, kurczy się.

Co więcej, zdolność drewna do pochłaniania wilgoci oznacza, że w niewłaściwych warunkach może ono zbyt łatwo pochłaniać wodę. Prowadzi to do degradacji, pleśni, gnicia, czy nawet uszkodzenia całej struktury. Kontrolowanie higroskopijności pomaga w zapobieganiu takim problemom. Drewno o stabilnej wilgotności zachowuje swoje właściwości mechaniczne, co jest kluczowe w budownictwie. Druga ważna cecha drewna to nasiąkliwość, czyli zdolność do wchłaniania wody (lub innych cieczy) przez drewno, które jest w tej cieczy zanurzone. Stopień nasiąkliwości zależy od porowatości drewna, która z kolei ma związek z jego gęstością. Dlatego też drewno o dużej gęstości wolniej wchłania wodę, ponieważ ma mniej porów od drewna o małej gęstości.

Drewno, które ma wysoką nasiąkliwość, wchłania więcej wody, co zwiększa ryzyko rozwoju grzybów, pleśni i gnicia. Drewno nasycone wodą traci część swoich właściwości wytrzymałościowych. Wilgotność techniczną - której poziom zależy od wymagań związanych z obróbką drewna. Wilgotność użytkową - której zakres zależy od zastosowania i warunków użytkowania drewna. Wilgotność drewna wpływa, a właściwie decyduje o jego właściwościach. Zbyt wilgotne drewno jest podatne na rozwój grzybów, ale przede wszystkim kurczy się podczas suszenia, a podczas nasiąkania wodą pęcznieje. Najczęściej skutkuje to uszkodzeniami powierzchni, np. Drewno o zbyt wysokiej wilgotności ma słabsze właściwości izolacyjne, co wpływa na energooszczędność budynku. Zmiany wilgotności prowadzą także do tworzenia szczelin, co z kolei obniża efektywność cieplną.

Idealna wilgotność drewna jest różna i zależy od rodzaju drewna oraz jego przeznaczenia. Pożądana wilgotność drewna dla elementów montowanych wewnątrz pomieszczeń, które nie będą miały kontaktu z powietrzem zewnętrznym, czyli wilgotność drewna na schody, wilgotność drewna na meble oraz wilgotność drewna na podłogę wynosi od 6 do 10 %. Dla elementów drewnianych, mających stały kontakt z powietrzem zewnętrznym, czyli np. Drewno o stabilnej wilgotności zachowuje swoje właściwości mechaniczne, co jest kluczowe w budownictwie. Nadmierne zmiany wilgotności mogą obniżyć jego wytrzymałość.

Jak Zmierzyć Wilgotność Drewna?

Istnieje kilka sposobów pomiary wilgotności drewna. Metoda suszarkowo-wagowa polega na pobraniu próbki o wymiarach 2x2x2 cm ze środka badanej deski czy elementu w odległości 15-25 cm od czoła, zważeniu jej i umieszczeniu w suszarce elektrycznej-laboratoryjnej, wyposażonej w termoregulację (która utrzymuje temperaturę na żądanym poziomie z dokładnością do +/- 5 °C). Proces suszenia próbek odbywa się w granicach 100 °C i do chwili kiedy próbki osiągną stały ciężar, tj. jaki był między przedostatnim a ostatnim ważeniem i nie przekracza 0,3%. Metoda elektrometryczna nie wymaga pobrania próbek drewna i polega na pomiarze oporu elektrycznego, który jest zmienny w zależności od poziomu wilgotności drewna. Do pomiarów wilgotności metodą elektromagnetyczną służą wilgotnościomierze. Wśród nich najczęściej spotykany typ wilgotnościomierza do drewna to model oporowy. Działa na zasadzie pomiaru oporu elektrycznego między dwoma metalowymi elektrodami (igłami) wbitymi w drewno. Drewno, które zawiera więcej wilgoci, przewodzi prąd elektryczny lepiej niż drewno suche. Ten rodzaj pomiaru wilgotności drewna jest bardzo dokładny.

Alternatywą jest wilgotnościomierz pojemnościowy. Ten typ wilgotnościomierza działa bez konieczności wbijania elektrod w drewno. Zamiast tego mierzy zmianę pojemności elektrycznej na powierzchni drewna. Urządzenie emituje pole elektromagnetyczne. Zawartość wilgoci w drewnie wpływa na zmianę pojemności elektrycznej tego pola. Jego wadą jest to, że urządzenie jest mniej dokładne niż wilgotnościomierz oporowy, szczególnie w głębszych warstwach materiału. Jeśli potrzebujemy zmierzyć wilgotność posiadanego drewna, nie musimy od razu kupować wilgotnościomierza czy oddawać próbek do laboratorium.

Jak Utrzymać Odpowiednią Wilgotność Drewna?

Jak jednak sprawić, by drewno utrzymało właściwą i pożądaną wilgotność? Skutecznym sposobem jest impregnacja drewna. W przypadku drewna przed jego wykorzystaniem bardzo ważne jest też jego prawidłowe przechowywanie. Drewno używane w budownictwie lub do produkcji mebli powinno posiadać wilgotność techniczną w granicach 15-8 %. Zanim drewno osiągnie taką wilgotność musi być suszone na wolnym powietrzu lub sztucznie w komorach suszarnianych. Tarcica zakupiona w tartaku posiada na ogół wilgotność w granicach 20-100 % i dlatego w takim stanie nie może być przechowywana byle jak, ale w warunkach gdzie następuje proces jej suszenia i konserwacji.

Przechowywanie Tarcicy na Wolnym Powietrzu

Tarcicę przechowywać na wolnym powietrzu można jedynie w sztaplach, w których panują korzystne warunki jej suszenia i konserwacji. Sztapel tarcicy należy kształtować w zależności od długości desek na słupkach podporowych, betonowych o wysokości o.5 m, a na mokrych gruntach nawet 0,75 m. Wysokość podstawy liczy się od poziomu składowiska do dolnego rzędu desek. W praktyce stosuje się najczęściej sztaple jednoczołowe lub dwuczołowe lub sztaple blokowe dla tarcicy o grubości powyżej 45 mm. Budowę sztapla rozpoczyna się zawsze od układania legarów na słupkach a następnie pierwszej warstwy desek na przekładkach o wymiarach 25 x 40 mm lub z tych samych desek, które oddzielają poszczególne ich warstwy dając możliwości swobodnego przepływu powietrza. Układanie desek następuje zawsze od czoła sztapla, tak by deski były zlicowane z przekładkami lub cofnięte, co zapobiega przed znacznym pękaniem ich czół.

Legary w sztaplu powinny być ułożone w jednym poziomie, a ich odległość powinna wynosić między osiami 1.3-2.1 m w zależności od grubości tarcicy. Im grubsza tarcica tym większe odległości. Deski układa się zawsze w pionie na przekładkach z odpowiednimi odstępami bocznymi w zależności od strefy klimatycznej sztapla. Jak wynika z badań naukowych przestrzeganie wszystkich zasad jest ważne, ponieważ decydują one o intensywności przebiegu procesu suszenia. W czasie suszenia w sztaplu panuje swoisty mikroklimat, który nie jest jednakowy w całej wewnętrznej przestrzeni sztapla. Dlatego tarcica wysycha szybciej w górnej części i w pobliżu jego zewnętrznych ścian niż w dolnej i środkowej części. W celu poprawy tej sytuacji można w środku sztapla tworzyć pionowe komory wentylacyjne, które przyspieszają suszenie w tych partiach. Badania wykazały również, że przy zmianie zewnętrznych warunków temperaturowych sztapel tarcicy zatrzymuje właściwa sobie określoną intercję cieplną. Zwykle buduje się dachy jednospadowe z nachyleniem 12 stopni do poziomu składowiska. Wymiary dachu na strony powinny być większe od sztapla o 75-100 cm, by skutecznie chronić deski przed ich zalewaniem lub promieniami słonecznymi.

Przechowywanie Tarcicy w Magazynach Zamkniętych

Tarcicę suchą i powietrznosuchą (8-15%) należy przechowywać w magazynach zamkniętych o konstrukcji lekkiej, parterowej. Jednym z warunków jakie te magazyny muszą odpowiadać jest zapewnienie odpowiedniej wentylacji, przewiewności, dobrego naturalnego oświetlenia oraz zachowania wymogów bezpieczeństwa pracy i bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Tarcicę układa się w zależności od wielkości magazynu i można ją układać w sztaple krzyżowe, bez odstępów pomiędzy poszczególnymi deskami jednej warstwy. Taki sposób umożliwia stykanie się desek z powietrzem, które może jeszcze wpływać na zmianę ich wilgotności. Natomiast tarcicę suchą należy układać szczelnie w sztaplu bez przekładek (tzw. składowanie na głucho). Deski w każdej warstwie układa się ściśle obok siebie, przy czym w każdej następnej warstwie układa się prostopadle do warstw sąsiednich.

tags: #wilgotność #drewna #na #meble #ogrodowe #normy