UNEF II w Egipcie: Misja Oczyszczania Wody i Pokoju
- Szczegóły
W świadomości Polaków zapisały się głównie misje zagraniczne Wojska Polskiego po 1989 roku, warto jednak wspomnieć, że polscy żołnierze brali aktywny udział w różnego rodzaju operacjach prowadzonych pod egidą ONZ także w czasach PRL-u.
Po zakończeniu wojny pomiędzy Izraelem, a Egiptem zwaną wojną Jom Kippur, Organizacja Narodów Zjednonoczonych w dniu 25 października 1973 zdecydowała o utworzeniu Drugich Doraźnych Sił Zbrojnych Narodów Zjednoczonych (UNEF II), mających za zadanie rozdzielenie wojsk egipskich i izraelskich oraz nadzorowanie wprowadzonego zawieszenia broni.
UNEF II (z ang. Second United Nations Emergency Force), tj. Drugie Doraźne Siły Pokojowe ONZ, zostały utworzone rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 340 z 25.10.1973 r. Rezolucja wzywała do natychmiastowego zawieszenia broni i wycofania wojsk na poprzednie pozycje (chodziło o tzw. „drugą wojnę” izraelsko-egipską, która wybuchła 6.10.1973 r., kiedy to wojska egipskie przekroczyły Kanał Sueski i zaczęły zajmować tereny na jego wschodnim brzegu). Równocześnie wojska syryjskie zaatakowały pozycje izraelskie na Wzgórzach Golan.
Rząd PRL 3 listopada podjął decyzję o skierowaniu żołnierzy LWP do UNEF II, a 26 listopada ówczesny minister obrony narodowej gen. Wojciech Jaruzelki zgodnie z uchwałą RM nr 272 powołał PWJS.
Pierwsza grupa zapoznawcza w której znajdowali się polscy oficerowie pojawiła się na terenie Egiptu już 13 listopada 1973 r., a reszta żołnierzy była przerzucana w grupach do 26 listopada. Zadania dla Polaków zostały określone na podstawie memorandum podpisanego przez przedstwicieli Polski, Kanady oraz ONZ w dniu 21 listopada w Nowym Jorku.
Przeczytaj także: Woda kranowa w Egipcie: jakość i filtracja
Żołnierze ONZ rozmieszczeni zostali w tzw. strefie buforowej. Strefa ta rozciągała się wzdłuż Kanału w odległości od niego od kilku do kilkunastu kilometrów i była szerokości ok. kilku kilometrów. Mandat ten początkowo wynoszący 6 m-cy, przedłużono 8 razy - do 24.07.
Pierwsza zmiana PWJS liczyła 826 żolnierzy LWP, a jej dowódcą był płk dypl. Jerzy Jarosz. Na strukturę organizacyjną jednostko składało się: dowództwo, sztab, sekcja polityczna, pluton obrony i ochrony, sekcja WSW, sekcja finansów, służby techniczne, kompania inzynieryjna, kwatermistrzostwo, oraz kompania transportowa.
Poprzez doświaczenie i kolejne zmiany polskich kontyngentów struktura jak i stany osobowe jednostki ulegały ciągłym zmianom tak aby wydzielić odpowienie siły i środki do określonych zada wynikających z założeń mandatowych misji.
Skład jednostki polskiej tworzyły kompanie: dowodzenia i ochrony, transportowa, inżynieryjna, remontowa, budowlana i obsługi.
Siły UNEF II liczyły łącznie 6 tys. żołnierzy. Misja ta trwała 6 lat (1973-1979).
Przeczytaj także: Technologie oczyszczania wody: Przegląd
Oczyszczanie Wody
Wydzielona Grupa „SUEZ’’ realizowała poważne zadania, obsługując żołnierzy fińskich, indonezyjskich, senegalskich oraz ghańskich, rozmieszczonych w południowej części strefy buforowej. Zaopatrywaliśmy ich w uzdatnioną wodę. Każdy dzień zaczynał się od pobudki o godzinie 5.00. Kierowcy starów-cystern odpalali silniki swoich pojazdów i ruszali w kilkudziesięciu, a niekiedy i ponad stukilometrowe trasy.
Początkiem maja 1974 r. kolejną stację oczyszczania i uzdatniania wody uruchomiono w Suezie.
Operacja Moonglow i Dalsze Działania
4 września 1975 r. nastąpiło podpisanie drugiego porozumienia izraelsko-egipskiego o rozdzieleniu wojsk na Półwyspie Synaj. Wynikiem podpisania tego porozumienia było przesunięcie strefy buforowej na wschód w ramach tzw. operacja Moonglow - Blask księżyca, co przełożyło się wydłużenie tras zaopatrzeniowych oraz konieczność przystosowanie nowych terenów do stacjonowania wojsk UNEF II. Operację Blask księżyca rozpoczęto na początku 1976 r.
Rola Polaków i Kanadyjczyków polegała na doprowadzeniu do stanu używalności bazy w El Tasa, skąd mieli zaopatrywać przesunięte bataliony sił ONZ-u. W nowym terenie dyslokacji żołnierze PWSJ oczyszczali i naprawiali drogi, zajmowali się niszczeniem niewybuchów oraz budowali ujęcia wody pitnej.
Zakończenie Misji
26 marca 1979 zawarto traktat pokojowy pomiędzy Izraelem i Egiptem. Jednym z głównych postanowień tego traktatu było rozpoczęcie ewakuacji wojsk izraelskich z Półwyspu Synaj, co oznaczałoby także przesunięcie sił UNEF II na wschód. Rada Bezpieczeństwa, wbrew prośbom rządów obu państw zdecydowała o zakończeniu misji błękitnych hełmów w dniu 24 lipca 1979 r.
Przeczytaj także: Grupa Azoty Puławy - oczyszczanie wody
Oficjalne zakończenie misji UNEF II nastąpiło w dniu 24.07.1979 r. jako następstwo podpisania przez Izrael i Egipt układu pokojowego /26.03.1979 r./.
Włączenie polskiej jednostki w struktury sił UNEF II było precedensem udziału zwartych kontyngentów wojskowych pochodzących z Układu Warszawskiego.
Podsumowanie Danych Misji
| Kategoria | Dane |
|---|---|
| Czas trwania | Październik 1973 - Lipiec 1979 |
| Liczba osób | 11 699 |
| Państwa uczestniczące | Australia, Austria, Finlandia, Ghana, Indonezja, Irlandia, Kanada, Nepal, Panama, Peru, Polska, Senegal i Szwecja |
Przez dwanaście zmian przez PWSJ przewinęło się 11 649 żołnierzy oraz pracowników wojska. Śmierć poniosło 10 polskich żołnierzy.
Polski kontyngent w okresie pierwszych zmian w ramach UNEF II był drugi pod względem liczebności, ustępował tylko oddziałom kanadyjskim.
tags: #unef #ii #egipt #trzecia #oczyszczanie #wody
