Oczyszczalnia Ścieków: Ciekawostki i Fakty

Szczegóły: Opublikowano: 06. March 2026

Czysta woda to jeden z najważniejszych zasobów naszej planety. Dzięki nowoczesnym technologiom możemy skutecznie oczyszczać ścieki, przywracając wodzie jej pierwotną czystość i bezpieczeństwo. Oczyszczalnie ścieków odgrywają kluczową rolę nie tylko w ochronie zasobów wodnych, ale również w zachowaniu równowagi ekosystemów. Hydro-Marko specjalizuje się jako główny wykonawca oczyszczalni ścieków, obejmując zarówno te komunalne, jak i przemysłowe.

Historia Kanalizacji

Idea kanalizacji sięga pierwszych starożytnych cywilizacji. Już miasta najstarszej indyjskiej kultury - „Indus-Saraswati” (2800 - 2400 p.n.e.), a wśród nich Harappa i Mohendżo Daro, wyposażone zostały w wysoce zaawansowany system kanalizacyjny.
Rury, umieszczone pod kamiennymi płytami ulic, odprowadzały ścieki z domów prywatnych wprost do rzeki. W tym samym czasie na terenie dzisiejszej Szkocji budowano kanały odprowadzające ścieki z domów, wprost do morza. Ten schemat został powielony dopiero w VII w. m.in.
Jednym z pierwszych miast, które otrzymało w nowożytnej Europie częściowo murowaną kanalizację, był Bolesławiec na Śląsku (1559 r.) - Śląsk był wtedy jedną z najbogatszych prowincji w Europie, o wysokim stopniu urbanizacji i zaawansowania technologicznego.
Pierwszym skanalizowanym miastem w nowożytnej Europie był Hamburg. Po wielkim pożarze miasta, w maju 1842 r., podjęto decyzję o zbudowaniu podziemnej sieci kanalizacyjnej.
Historia krakowskiej sieci kanalizacyjnej sięga XVI wieku. To wtedy w stołecznym Królewskim Mieście Krakowie powstały pierwsze kanały wykonane z ciosów kamiennych łączonych zaprawą wapienną. Odprowadzały fekalia z centralnej części miasta do fosy. Kanały blokowe pracowały grawitacyjnie.

Kanalizacja w Polsce

W Polsce w XIX w. wiele miast posiadało już układy wodociągowe o strukturze zbliżonej do dzisiejszych systemów dystrybucji wody. Przykładem są chociażby Poznań w 1866 r., Gdańsk w 1869 r., Elbląg w 1870 r., Wrocław w 1871 r., Warszawa w 1886 r., Gniezno w 1887 r.
Zaś w latach 1890-1900 powstały wodociągi w 16 kolejnych miastach, a w pierwszym dziesięcioleciu XX w. w kolejnych 44 miejscowościach.
W latach 2007-2014 sieć kanalizacyjna wydłużyła się o prawie 53,4 tys. km, w tym na obszarach wiejskich powstało prawie 32 tys. km. Przełożyło się to na ponad 946 tys. nowych przyłączy kanalizacyjnych (ponad 562 tys.
Z sieci kanalizacyjnej korzystało w 2014 r. 68,7% ludności. W miastach - 88% ludności, z kolei na wsiach - 37,4%.
W 2014 r. długość sieci kanalizacyjnej wyniosła prawie 143 tys. km, przy liczbie przyłączy do budynków wynoszącej ok. 2,9 mln szt. Na obszarach wiejskich usytuowane było prawie 57% długości sieci kanalizacyjnej i ok. 44% wszystkich przyłączy.
W stosunku do 2013 r. długość wybudowanej lub przebudowanej sieci kanalizacyjnej zwiększyła się o ponad 9,9 tys. km przy równoczesnym wzroście liczby przyłączy o ok. 149 tys. sztuk. W porównaniu z 2013 r. długość sieci na terenach wiejskich wzrosła o ponad 6 tys. km i prawie 97 tys. szt. przyłączy. W analogicznym okresie w miastach położono prawie 3,9 tys. km sieci i prawie 52 tys. szt.

Przydomowe Oczyszczalnie Ścieków

Na obszarach kraju o niewystarczająco rozwiniętej infrastrukturze kanalizacyjnej część mieszkańców korzysta z przydomowych systemów do odprowadzania ścieków. Są to głównie zbiorniki bezodpływowe (szamba) i przydomowe oczyszczalnie ścieków.
W 2014 r. funkcjonowało 2 373 tys. takich urządzeń, z czego ok. 92% stanowiły zbiorniki bezodpływowe. Większość, bo prawie 84% przydomowych urządzeń do odprowadzania nieczystości, zlokalizowanych było na wsiach. Znajdowało się tam ok. 83% szamb i ok. 91% przydomowych oczyszczalni.
Liczba szamb zmniejszyła się o prawie 3 proc. - z około 2257 tys. w 2013 r. do 2192 tys. w 2014 r., podczas gdy liczba przydomowych oczyszczalni ścieków wzrosła o 17 proc. - z około 155 tys. w 2013 r. do około 181 tys.
Niezależnie od rodzaju przydomowych oczyszczalni, ścieki zawsze oczyszczane są w dwóch etapach - beztlenowym i tlenowym.
Budowa przydomowej oczyszczalni ścieków jest droższa niż instalacja szamba, ale początkowy koszt szybko się zwraca dzięki znacznemu obniżeniu kosztów eksploatacyjnych.
Przydomowe oczyszczalnie ścieków, w przeciwieństwie do szamba, nie wymagają częstego wywożenia nieczystości.
Obsługa przydomowej oczyszczalni ścieków jest mało angażująca, gdyż poza sporadycznym wywożeniem osadów zebranych w zbiorniku gnilnym, musisz jedynie uzupełniać złoże biologiczne.
Nie bez znaczenia są też kwestie ekologiczne. Jak wiadomo, szambo nie oczyszcza ścieków, a ich wywóz generuje ślad węglowy. Ponadto wszelkie nieszczelności powodują wydostanie się zanieczyszczeń, które negatywnie wpływają na środowisko naturalne.
Ceny przydomowych oczyszczalni ścieków znacznie się różnią, w zależności od ich rodzaju. Najtańsze są drenażowe oczyszczalnie, za które wraz z montażem trzeba zapłacić około 7 tysięcy złotych. W przydomową oczyszczalnię ścieków ze złożem biologicznym trzeba zainwestować około 10 tysięcy złotych, przy czym największy wpływ na ostateczną cenę ma pojemność instalowanych zbiorników.
Choć koszt inwestycji jest większy niż w przypadku budowy szamba, to na takie ekologiczne rozwiązanie możesz uzyskać dofinansowanie ze środków gminnych lub unijnych.

Krakowskie Kolektory Kanalizacyjne

W przejściu pod kanałem południowym na wysokości ul. Kopaniec zlokalizowany jest kolektor pierwotnie zwany Nowohuckim. Kanał powstał w latach 50-tych XX wieku wraz z budową „Nowej Huty". Jego wymiary to 1400/2100, a długość pierwotna 5800 mb. Przebiegał od ul. Klasztornej do Mogiły Suchego Jaru, gdzie miał swój wylot.
Kolektor lewobrzeżny rzeki Wisły wraz z widoczną na zdjęciu zasuwą przeciwpowodziową, jest głównym odbiornikiem ścieków dla lewobrzeżnej części Krakowa. Ma długość około 7 km i wymiary w dolnym odcinku 345/475 cm. Zasuwa zabezpiecza kolektor przed dostaniem się do systemu kanalizacyjnego Krakowa wody z Wisły podczas jej wezbrań.
Lewobrzeżny kolektor Wisły został zaprojektowany i wybudowany w okresie zaborów austriackich. Można śmiało powiedzieć, że ten kolektor jest jednym z najbardziej „reprezentacyjnych" fragmentów kanalizacji Miasta Krakowa. Swoim wyglądem przypomina kolektor z początku XX wieku, dlatego już kilkakrotnie został udostępniony ekipom filmowym.
Kolektor prawobrzeżny rzeki Wisły to drugi co do znaczenia kolektor kanalizacyjny. Odprowadza ścieki i wody opadowe w systemie ogólnospławnym z całej prawobrzeżnej części Krakowa. Długość kolektora podobnie jak lewobrzeżnego, wynosi ok 7 km. Plany jego budowy zostały zatwierdzone w 1907 roku przez Ministerstwo w Wiedniu. Budowę kolektora natomiast zakończono w 1920 roku.
Ze względu na przebieg kolektora przez teren Podgórza, a dokładnie rejon ul. Port Solny (Plac Bohaterów Getta). W przypadku przekroczenia stanu ostrzegawczego na Wiśle, Prezydent Miasta Krakowa ogłasza pogotowie przeciwpowodziowe. Wówczas służby techniczne WMK S.A. odpowiedzialne za funkcjonowanie kanalizacji postawione zostają w stan gotowości.
Gdy poziom Wisły na wodowskazie na Bielanach osiągnie 420 cm zostaje uruchomiona procedura, która określa działania dotyczące kolejności zamykania poszczególnych zasuw na przelewach burzowych. Dla ochrony Krakowa przed wielką wodą pierwotnie w rejonie wylotów obu kolektorów planowano budowę stacji pomp. Jednak rachunek ekonomiczny sprawił, że zrezygnowano z tego pomysłu.
Powstała koncepcja przerzutu ścieków z kolektora lewobrzeżnego na prawą stronę Wisły i dalej po połączeniu z kolektorem Podgórskim (prawobrzeżnym), rowem otwartym do początku rzeki Drwiny. Niestety realizacja koncepcji przeleżała na półkach przez blisko 30 lat. Do planu przerzutu ścieków z lewej strony Wisły na jej prawy brzeg powrócono po wojnie.

Proces Oczyszczania i Wyzwania

Codziennie w procesie oczyszczania mechanicznego ze ścieków usuwamy 5,5 tony śmieci oraz 15 ton piasku. Ilość ścieków dopływających każdego dnia do krakowskich oczyszczalni zalałaby rynek główny do wysokości powyżej pierwszego piętra.
Do kanalizacji trafia coraz więcej nowych substancji chemicznych - z leków, kosmetyków, tworzyw sztucznych. Zdaniem dr hab. Moniki Żubrowskiej-Sudoł z PW ich separacja i bezpieczne pozbycie się z oczyszczalni ścieków stanowi nie lada problem.
Biobójcze detergenty, chemikalia używane w przemyśle, farmaceutyki, pestycydy, składniki kosmetyków, substancje z warsztatów samochodowych, szpitali, gospodarstw rolnych - ludzie używają tysięcy czy nawet milionów różnych związków chemicznych, których pozostałości trafiają potem do ścieków.
Tzw. związki rosnącego ryzyka, czy też mikrozanieczyszczenia to substancje, które w ściekach pojawiają się w dość niskich stężeniach, przez co wydają się stosunkowo niegroźne. Jednak związki te stopniowo kumulują się w oczyszczalniach ścieków i w środowisku. I dopiero wtedy widać, jak poważnym są wyzwaniem.
„Mikrozanieczyszczenia nie pojawiły się w ściekach w ostatnich latach. Tego typu zanieczyszczania występowały w ściekach od dawna, ale nie wiedzieliśmy o ich obecności i nie mieliśmy aż tak dużej wiedzy, jak obecnie, na temat ich szkodliwości. Dopiero od kilkunastu lat posiadamy narzędzia analityczne, które pozwalają znaleźć w badanych próbkach małe ilości substancji. Wiemy również, że nie należy dopuszczać do migracji tych zanieczyszczeń w środowisku” - uważa dr hab. Monika Żubrowska-Sudoł, profesor z Wydziału Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Jej zdaniem trzeba wnikliwie obserwować cały cykl życia produktu, który trafia na rynek - „od kołyski aż po grób”. A niektóre z nowych związków są słabo przebadane i nie wiadomo jeszcze, jak je unieszkodliwiać.
5 listopada 2024 r. UE przyjęła dyrektywę o oczyszczaniu ścieków komunalnych. Zakłada ona m.in. rozszerzoną odpowiedzialność producenta za produkty wprowadzane na rynek, co przekłada się na podejście „zanieczyszczający płaci”. Zgodnie z tą zasadą m.in. producenci kosmetyków, leków, środków chemicznych będą musieli wziąć na siebie część kosztów usuwania mikrozanieczyszczeń ze ścieków. Zmiany następować mają do 2035 r.
„To bardzo duży krok naprzód, bo przemysł inaczej spojrzy na tworzone przez siebie szkodliwe substancje” - komentuje Monika Żubrowska-Sudoł. Zwraca jednak uwagę, że niektórych niezbędnych człowiekowi substancji obecnych na rynku, nie umiemy jeszcze skutecznie unieszkodliwić.

Mikroplastik w Ściekach

Jedną z grup substancji, z którą nie radzą sobie oczyszczalnie, są mikroplastiki. Pochodzą z opakowań plastikowych, znajdują się w składzie produktów kosmetycznych czy syntetycznych tkaninach.
Dużo mikroplastików uwalnia się też do wody podczas prania odzieży z tworzyw sztucznych (np. polaru, nylonu, poliestru). „Może się wydawać, że przetwarzanie opakowań plastikowych na polarowe bluzy czy koce, to ekologiczny trend, bo pozbywamy się odpadów. A ubrania również generują mikroplastik” - wskazuje specjalistka.
Dr Żubrowska-Sudoł mówi, że europejskie oczyszczalnie nie mają jeszcze obowiązku, by usuwać mikroplastiki. W ściekach oczyszczonych, które trafią do rzek i mórz, znajdują się więc te niewielkie cząstki, które bardzo długo pozostają potem w środowisku.
Ekspertka przypomina, że mikroskopijne kawałki polimerów nie tylko oddziałują z organizmem (mogą np. wpływać negatywnie na układ hormonalny), ale i zbierają na sobie zanieczyszczenia - na ich powierzchni sorbują się inne zanieczyszczenia, rozwijają się również na nich bakterie.

Leki w Ściekach

Kolejnym źródłem mikrozanieczyszczeń są farmaceutyki, np. środki przeciwbólowe, leki przeciwnowotworowe, hormony, antybiotyki, ale również środki stosowane w weterynarii czy narkotyki.
Leki nie są całkowicie unieszkodliwiane w oczyszczalniach ścieków. Trafiają do rzek, przez co wpływać mogą na funkcjonowanie zwierząt i roślin - A wiadomo np., że niektóre leki hormonalne również w małych stężeniach mogą wpływać na rozwój i rozród ryb czy płazów.
Z kolei płynące w kanalizacji, a potem w rzekach antybiotyki w niskich stężeniach pozwalają bakteriom na kontakt z groźną dla nich substancją, ale w niskich stężeniach i dają im warunki, by przygotować mechanizmy obronne przed antybiotykiem.
Jeśli zaś potem taka odporna na antybiotyk bakteria, która wyewoluowała w ściekach, dostanie się do organizmu, nie będziemy jej w stanie zwalczyć tymże antybiotykiem. A przez to pozbawimy się na zawsze naszej obrony przed chorobami bakteryjnymi.
„Antybiotyki ratują nasze życie i nie możemy jako ludzkość przestać ich używać. Natomiast możemy wydajniej dobierać dla poszczególnych pacjentów dawki antybiotyku, żeby zminimalizować te ilości leku, które trafią do ścieków” - komentuje rozmówczyni PAP.
Kolejnym problemem jest to, że zdarzają się ludzie, którzy wyrzucają przeterminowane leki do toalety, chociaż substancje takie powinny trafiać do pojemników w aptekach. Osobnym wyzwaniem jest nadużywanie leków weterynaryjnych w rolnictwie.

Wieczne Chemikalia (PFAS)

Do ścieków trafiają też związki chemiczne, które są niezwykle trwałe. Należą do nich PFAS, czyli związki perfluoroalkilowe. Nazywane są czasem wiecznymi chemikaliami, bo występuje w nich jedno z najsilniejszych znanych nam wiązań chemicznych (między węglem a fluorem).
Ludzie produkują już miliony różnych związków z grupy PFAS. Wiadomo już, że PFAS mają działanie kancerogenne, mutagenne, mogą być szkodliwe dla rozwijających się płodów, a część tych związków powoduje również choroby psychiczne.
PFAS używane są w teflonowych patelniach, opakowaniach do żywności - np. pudełkach na pizzę, kobiecych artykułach higienicznych, ubraniach, telefonach komórkowych, kosmetykach, papierze toaletowym.
“Tych substancji jeszcze nie umiemy skutecznie usuwać ze ścieków. Dopiero trwają badania w tym zakresie. Zastanawiam się jednak, jak można było dopuścić do tego, że takie substancje trafiły na rynek. Najlepiej by było w ogóle nie wprowadzać ich do obrotu, a nawet wycofywać i szukać zamienników, tam gdzie to możliwe” - komentuje dr Żubrowska-Sudoł.

Proces Oczyszczania Ścieków

Oczyszczalnia ścieków składa się zwykle z części mechanicznej, w której ze ścieków oddzielane są większe nierozpuszczające się w wodzie zanieczyszczenia i tłuszcze. W kolejnej części są bioreaktory, gdzie materia rozkładana jest przez mikroorganizmy.
Niektóre oczyszczalnie mają też część chemiczną, w której wytrącany jest głównie fosfor. A kolejną częścią jest część osadowa, w której przetwarza się osady, stanowiące odpady generowne w oczyszczalniach.
Nowa dyrektywa ściekowa narzuca wprawdzie usuwanie ze ścieków mikrozanieczyszczeń z dużych oczyszczalni ścieków, ale dotyczy to tylko wybranych substancji. Stosuje się przy tym np. metody membranowe (zatrzymywanie zanieczyszczeń) czy sorpcję (pochłanianie jednych materiałów - jak gąbka - przez inne). Dzięki temu wybrane szkodliwe związki nie są uwalniane do środowiska w ściekach oczyszczonych. Reszta jednak mikrozanieczyszczeń trafia do rzek, mórz i gleby.
Prof. Żubrowska-Sudoł zwraca uwagę, że oprócz mikrozanieczyszczeń, które pierwotnie znajdują się w ściekach, równie niebezpieczne dla zdrowia człowieka oraz dla środowiska naturalnego, są związki stanowiące produkty pośrednie przemian wykorzystywanych podczas oczyszczania ścieków. Związki te w wielu przypadkach są bardziej szkodliwe od ich prekursorów. Są to jedne z najnowszych doniesień naukowych i miejmy nadzieję, że zostaną wykorzystane w praktyce.
Kolejną sprawą jest to, że z osadów ściekowych w oczyszczalniach można tworzyć komposty, nawozy czy polepszacze gleby. Występowanie w tego typu produktach mikrozanieczyszczeń jest niepożądane, gdyż trafiając do środowiska zanieczyszczają glebę i wodę.
„Każdy z nas ma wpływ na to, co w ściekach się znajduje, bo ścieki to wody zużyte przez człowieka. To, czego używamy w naszym życiu, wpływa więc na jakość ścieków” - podsumowuje prof. Żubrowska-Sudoł. Jej zdaniem potrzebna jest edukacja społeczeństwa, bo proste zmiany postaw mogą dużo zdziałać.

Roślinne Oczyszczalnie Ścieków

Alternatywą dla małych, technicznych oczyszczalni ścieków są roślinne oczyszczalnie ścieków. Technologia ta jest stosunkowo młoda.
Pierwsza tego typu oczyszczalnia powstała w latach pięćdziesiątych w Izraelu, a w Europie pierwsze prace badawcze prowadzone były w latach sześćdziesiątych. Roślinne oczyszczalnie ścieków to oczyszczanie ścieków z udziałem roślin.
Inne określenia tego rodzaju obiektów to: „oczyszczalnie hydrobotaniczne”, „oczyszczalnie bagienne”, czy „oczyszczalnie korzeniowe”.
Drzewa spowalniają spływ powierzchniowy i zmniejszają migrację rozpuszczonych w wodzie składników mineralnych. Wykorzystywane do tego rodzaju oczyszczania są na przykład topole i wierzby. Topole pobierają azot z wody glebowej, kumulują go następnie w postaci białkowej w drewnie i liściach.
Wierzby z kolei, posiadające duże zdolności absorpcyjne składników mineralnych z podłoża. Są bardzo często stosowane jako filtry biologiczne, ponieważ usuwają zanieczyszczenia z wody, gleby i osadów pościekowych.
Roślinne oczyszczalnie wykorzystują naturalne procesy przyrodnicze, które zachodzą w glebie dzięki obecnym w niej mikroorganizmom, naśladując ekosystem mokradeł. Poszczególne warstwy złożone z piasku, żwiru i urodzajnego gruntu wraz z roślinami są oddzielone od macierzystego gruntu specjalną folią.

Zanieczyszczenia w Ściekach

Oprócz ścieków „domowych” do systemów kanalizacyjnych odprowadzane są ścieki z innych obiektów, jak szpitale, szkoły czy budynki administracyjno - biurowe, a także z zakładów produkcyjnych i przemysłowych.
Dodatkowo system kanalizacyjny Aglomeracji „Chorzów-Świętochłowice” odprowadza do oczyszczalni wody opadowe i roztopowe spływające z powierzchni utwardzonych, tj. placów, parkingów, ulic, ale również i dachów, zbierając przy tym wszelkiego rodzaju odpady stałe (np. liście, piasek, plastikowe opakowania) i inne niebezpieczne substancje, jak oleje, chemikalia (środki ochrony roślin, rozpuszczalniki i farby).
Odchody ludzkie oraz zwierzęce mogą zawierać mikroorganizmy chorobotwórcze. Wszelkiego rodzaju środki chemiczne. Ścieki prędzej czy później przedostają się do wód gruntowych lub trafiają do rzek, stawów i jezior.
Razem z nieoczyszczonymi ściekami do wód dostają się duże ilości związków fosforu i azotu. Związki te "użyźniają" wodę i powodują gwałtowny rozwój różnego rodzaju glonów. Zbyt wielka ilość związków azotu może być również niebezpieczna dla ludzi.
Szkodliwe dla ludzi są również niektóre metale zawarte w ściekach pochodzących z zakładów przemysłowych. Inne substancje toksyczne mogą dostać się do ścieków z zakładów przemysłowych albo z ulic spłukiwanych przez wodę deszczową. Do substancji tych należą pestycydy i inne chemikalia jak benzen, fenol, chlorki, związki chloru, węgla, wodoru, czyli m.in.

Rodzaje Oczyszczalni

Biologiczne oczyszczalnie są dostępne w trzech wersjach - z osadem czynnym, ze złożem biologicznym lub przy zastosowaniu obu technologii na raz. Oczyszczalnie biologiczne zajmują mało miejsca i można je zainstalować właściwie wszędzie, bez względu na poziom wód gruntowych lub rodzaj gruntu.
Oczyszczalnie drenażowe bazują na drenażu rozsączającym albo filtrze piaskowym lub żwirowym. Cieszą się dużą popularnością, ze względu na niską awaryjność i łatwą obsługę. Tego typu oczyszczalnie są najtańsze i najprostsze w montażu, ale wymagają przepuszczalnego gruntu, niskiego poziomu wód gruntowych i wykorzystania stosunkowo dużej powierzchni działki, która nie może być zabudowana, intensywnie użytkowana ani obsadzana roślinami o głębokim systemie korzeniowym. W przypadku wysokiego poziomu wód gruntowych lub nieprzepuszczalnego gruntu trzeba zbudować tzw.

Oczyszczalnia Ścieków "Czajka"

Budowa i modernizacja Oczyszczalni Ścieków „Czajka” to największa inwestycja środowiskowa w Europie. Rozbudowa oczyszczalni ścieków „Czajka” zakończyła się w 2012 r.
„Czajka” zajmuje obszar 52,7 ha. Przy budowie oczyszczalni „Czajka” użyto 24 tys. Zużyto 218 tys. Podczas budowy oczyszczalni „Czajka” położono 60 km rur. Długość kolektora przesyłowego pod Wisłą to około 1 300 m.
Koszt budowy Oczyszczalni Ścieków „Czajka” wraz ze Stacją Termicznej Utylizacji Osadów Ściekowych oraz układem przesyłowym wyniósł 730 mln €. Dla porównania budowa Stadionu Narodowego pochłonęła ok.
W ciągu doby Warszawa produkuje około 500 tysięcy metrów sześciennych ścieków.
Największa, podziemna oczyszczalnia ścieków znajduje się w Pekinie.

Korzyści z Oczyszczalni Ścieków

Oczyszczalnie ścieków przynoszą wiele korzyści, zarówno dla środowiska, jak i dla ludzi.
Jednym z głównych celów oczyszczalni ścieków jest usunięcie zanieczyszczeń ze ścieków komunalnych.
Zanieczyszczone wody mogą niszczyć siedliska wielu gatunków zwierząt i roślin.
Eutrofizacja, czyli nadmierne nagromadzenie składników odżywczych w wodzie, prowadzi do masowego rozwoju glonów i innych organizmów.

Postęp Technologiczny

Postęp technologiczny nie omija sektora oczyszczania ścieków.
Badania nad wykorzystaniem nanocząstek w procesie oczyszczania ścieków są obiecujące.

Przeczytaj także: Przydomowe oczyszczalnie ścieków Zawiercie

Przeczytaj także: Oczyszczalnia oksydacyjna: zasady działania

Przeczytaj także: Jak ustawić napowietrzanie?

tags: #oczyszczalnia #ścieków #ciekawostki