Oczyszczalnia ścieków z nasypem: rodzaje i budowa

Szczegóły: Opublikowano: 13. March 2026

Oczyszczalnie ścieków to systemy urządzeń służących eliminacji zanieczyszczeń ze ścieków stanowiących zagrożenie dla ludzi, zwierząt oraz środowiska.

Wprowadzenie do przydomowych oczyszczalni ścieków

Coraz więcej inwestorów decyduje się na instalację przydomowej oczyszczalni ścieków, która stanowi alternatywę dla szamba ekologicznego lub betonowego. Wybór systemu nie jest jednak oczywisty, gdyż na rynku można znaleźć kilka wersji tego typu zbiorników. Czym charakteryzują się poszczególne ich rodzaje?

Odprowadzanie oczyszczonych ścieków do gruntu to jeden z najważniejszych elementów działania każdej przydomowej oczyszczalni ścieków. Właściwie dobrany system drenażowy decyduje o tym, jak skutecznie i jak długo oczyszczalnia będzie działać bezawaryjnie. Oczyszczone ścieki, które przeszły przez osadnik gnilny, oczyszczalnię z osadem czynnym lub ewentualne złoże biologiczne, muszą zostać rozsączone w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodny z przepisami i dostosowany do warunków gruntowych.

W zależności od rodzaju gruntu, jego przepuszczalności, poziomu wód gruntowych, ukształtowania działki i wielkości przepływu ścieków, można zastosować różne rozwiązania: tradycyjny drenaż rozsączający wykonany z rur drenażowych i żwirowego złoża filtracyjnego, tunele rozsączające o zwiększonej pojemności magazynowej, skrzynki rozsączające umożliwiające montaż na małej powierzchni, a w niektórych przypadkach - studnię chłonną. Każde z tych rozwiązań ma inne wymagania dotyczące montażu, konserwacji i skuteczności w usuwaniu resztkowych zanieczyszczeń przed ostatecznym wniknięciem ścieków w grunt.

Drenaż służy nie tylko do rozsączania ścieków, ale pełni również funkcję wtórnego oczyszczania - szczególnie istotną w przypadku gleb dobrze przepuszczalnych, jak grunty piaszczyste. Dlatego prawidłowy dobór długości nitek drenów, średnicy rur, zastosowanie studzienki rozdzielczej czy odpowiedniego materiału żwirowego ma bezpośredni wpływ na efektywność całego systemu.

Przeczytaj także: Przydomowe oczyszczalnie ścieków Zawiercie

W dalszej części artykułu omówimy, jak działają poszczególne rozwiązania drenażowe, czym się różnią, jak dostosować je do rodzaju gruntu, jak prawidłowo oczyścić ścieki przed rozsączeniem oraz jak przedłużyć żywotność systemu poprzez właściwe użytkowanie i usuwanie osadu z osadnika gnilnego. Pokażemy także, które z metod są bardziej ekologiczne, łatwiejsze w montażu i lepiej sprawdzają się w konkretnych warunkach terenowych.

Rodzaje przydomowych oczyszczalni ścieków

Wśród polskich inwestorów i części instalatorów wciąż pokutuje błędne przekonanie o tym, że drenaż rozsączający jest jedynym sposobem na odprowadzenie oczyszczonych ścieków z przydomowej oczyszczalni. Tymczasem dostępnych opcji jest więcej.

Poza nim inwestor może zdecydować się również na inne systemy rozsączania ścieków studnię chłonną, tunel magazynująco-drenażowy, skrzynkę magazynująco-rozsączającą oraz rozsączanie hydrofitowe. Czym cechują się te technologie? Która z nich w danym przypadku będzie najlepszym wyborem?

Oczyszczalnia drenażowa
Oczyszczalnia tunelowa
Oczyszczalnia ze studnią chłonną
Oczyszczania z rozsączaniem hydrofitowym

Oczyszczalnia drenażowa

Oczyszczalnia ekologiczna drenażowa jest w tej chwili najpopularniejszym rozwiązaniem. Zakłada odprowadzenie oczyszczonych ścieków do odpowiednio przygotowanego gruntu za pomocą rur do drenażu rozsączającego. Technologia występuje w dwóch wariantach - podziemnym oraz naziemnym. W drugim przypadku drenaż zlokalizowany jest na dedykowanym nasypie, gdzie ścieki są transportowane z pomocą znajdującej się przed nim przepompowni.

Wiele polskim gmin wymaga, by właśnie ta technologia była zastosowana w oczyszczalniach budowanych, dzięki udzielanych przez nie dotacjom. Głównie dlatego, że jest ona najbardziej efektywnym rozwiązaniem niemal w każdych warunkach (drenaż rozsączający na glinie sprawdza się w instalacjach obsługujących nawet do 4-5 osób).

Przeczytaj także: Oczyszczalnia oksydacyjna: zasady działania

Oczyszczalnia tunelowa

Ograniczenia tradycyjnego drenażu sprawia, że rośnie popularność alternatywnych technologii. Wśród nich jest m.in. przydomowa oczyszczalnia ścieków tunelowa. Tunele magazynująco-drenażowe (poletka tunelowe) są znacznie bardziej wytrzymałe, co pozwala lepiej wykorzystać znajdujący się nad nimi obszar działki. Ważnym atutem jest też większa powierzchnia rozsączająca na każdy metr bieżący. To sprawia, że oczyszczalnie tego typu mogą być montowane w domach z większą liczbą mieszkańców. Warto też odnotować fakt, że ich montaż nie wymaga tak dużych wykopów jak w poprzednim przypadku.

Oczyszczalnie tunelowe pod względem sposobu działania są podobne do drenażowych. Różnica polega na tym, że rozsączanie odbywa się we wzmocnionym tunelu ze specjalnego tworzywa sztucznego. Często jest on wyposażony w specjalne komory, w których zachodzi proces dodatkowego doczyszczania nieczystości. Konstrukcja tunelu umożliwia jego późniejszą rozbudowę wraz ze wzrostem wymaganej wydajności całej instalacji. Wadą tego rozwiązania jest fakt, że poletka nie nadają się do użytku w oczyszczalniach ekologicznych. Dobrze sprawdzą się zaś w oczyszczalni biologicznej oraz do rozsączania deszczówki.

Oczyszczalnia ze studnią chłonną

Zbliżoną funkcję do tunelu pełni studnia chłonna. Ma ona postać dzwonu z tworzywa sztucznego, w którym gromadzone są nieczystości lub woda deszczowa. Przez dno perforacje w ścianach są one następnie odprowadzane do gruntu. Ta technologia rekomendowana jest przede wszystkim do zastosowania na działkach o niewielkiej powierzchni. Wymaga jednak dobrej przepuszczalności gruntu i niskiego poziomu wód gruntowych.

Specyficznym typem studni chłonnej jest poletko rozsączające. Od standardowych wariantów odróżnia się naziemnym montażem.

Oczyszczalnia z rozsączaniem hydrofitowym

Stopniowo rośnie też popularność oczyszczalni roślinnych (inaczej hydrofitowych, hydrobotanicznych lub korzeniowych). Ich zasada działania wykorzystuje występujące w przyrodzie procesy samooczyszczania akwenów. Dzięki obsadzeniu poletka starannie wyselekcjonowanymi gatunkami roślin możliwa jest neutralizacja pozostałych w ściekach zanieczyszczeń. Technologia ta cechuje się bezobsługowością, praktycznie zerowymi kosztami eksploatacji oraz bardzo ekologicznym charakterem.

Przeczytaj także: Jak ustawić napowietrzanie?

Drenaż rozsączający - skuteczna metoda wprowadzania ścieków do gruntu

Drenaż rozsączający to jedna z najczęściej stosowanych metod odprowadzania oczyszczonych ścieków z przydomowej oczyszczalni ścieków do gruntu. Jego skuteczność została potwierdzona zarówno w praktyce eksploatacyjnej, jak i w dokumentach normatywnych - normie PN-EN 12566-2 oraz raporcie technicznym prCEN/TR 12566-2 będącym uzupełnieniem tej normy. System drenażowy, prawidłowo zaprojektowany i wykonany, zapewnia wysoką efektywność wtórnego oczyszczania ścieków oraz ich równomierne rozsączanie w warstwach filtracyjnych gruntu.

Typowy drenaż rozsączający składa się z systemu rur drenażowych perforowanych, ułożonych w odpowiednim spadku na przepuszczalnym gruncie, najczęściej w złożu żwirowym. Ścieki oczyszczone biologicznie lub mechaniczno-biologicznie, przepływające z osadnika gnilnego lub osadnika wstępnego, trafiają do studzienki rozdzielczej, skąd są rozprowadzane równomiernie do poszczególnych nitek drenarskich. Każda nitka zakończona jest przewiewem odpowietrzającym, co umożliwia prawidłową wymianę gazów i wspomaga procesy tlenowe w gruncie.

Drenaż działa nie tylko jako system rozprowadzający, ale również jako złoże filtracyjne, gdzie następuje dalsze oczyszczanie ścieków. W strefie napowietrzonej gruntu rozwijają się mikroorganizmy tlenowe, które rozkładają resztkowe zanieczyszczenia organiczne. W zależności od rodzaju gruntu - szczególnie jego przepuszczalności i składu mineralnego - oczyszczone ścieki mogą być efektywnie wchłaniane i filtrowane w warstwach gleby. Grunty piaszczyste o wysokiej przepuszczalności są najbardziej odpowiednie do takiego systemu, natomiast w gruntach gliniastych lub przy wysokim poziomie wód gruntowych konieczne jest zastosowanie alternatywnych rozwiązań lub podniesienia złoża filtracyjnego.

Zgodnie z wytycznymi, minimalna powierzchnia złoża drenarskiego i długość rur drenażowych powinny być obliczane indywidualnie, w zależności od dobowego przepływu ścieków oraz współczynnika przepuszczalności gruntu (k). Dobór odpowiednich parametrów technicznych systemu - w tym średnicy rur, głębokości posadowienia, grubości warstwy żwiru oraz odległości między nitkami drenażowymi - warunkuje nie tylko skuteczność rozsączania ścieków, ale także żywotność całego systemu.

Drenaż rozsączający to rozwiązanie ekologiczne, sprawdzone i zgodne z europejskimi normami technicznymi. Jego poprawne wykonanie wymaga jednak analizy warunków gruntowo-wodnych, precyzyjnego projektu i starannego montażu. Niewłaściwe ułożenie rur, brak odpowiedniej wentylacji czy zastosowanie zbyt drobnego materiału filtracyjnego może prowadzić do zamulenia złoża i spadku efektywności oczyszczania ścieków. Dlatego przy planowaniu drenażu niezbędne jest uwzględnienie wszystkich czynników środowiskowych i technicznych - tak, by system działał efektywnie przez wiele lat, bez konieczności kosztownej modernizacji.

Zabezpieczenie drenażu rozsączającego przed kolmatacją

Kolmatacja, czyli stopniowe zatkanie struktury filtracyjnej złoża drenażowego, to jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla sprawnego działania systemu rozsączania ścieków do gruntu. Dochodzi do niej w wyniku odkładania się zawiesin, tłuszczów, biofilmu lub drobnych cząstek mineralnych na żwirze i w porach gruntu, co prowadzi do ograniczenia przepływu i pogorszenia infiltracji. Aby zminimalizować to zjawisko i wydłużyć żywotność instalacji drenażowej, należy wdrożyć szereg działań projektowych, eksploatacyjnych i filtracyjnych.

Poprawna eksploatacja systemu

Niezależnie od tego, czy drenaż rozsączający odbiera ścieki z oczyszczalni biologicznej, czy z tradycyjnego osadnika gnilnego, ważne znaczenie dla jego trwałości ma prawidłowa eksploatacja całego układu. To właśnie sposób użytkowania i regularność czynności serwisowych w największym stopniu decydują o żywotności systemu rozsączania oraz o ryzyku wystąpienia kolmatacji.

Podstawowym elementem eksploatacji jest systematyczne usuwanie nagromadzonego osadu z osadnika gnilnego lub osadu nadmiernego z bioreaktora. Zaniedbywanie tej czynności, realizowanej za pomocą wozu asenizacyjnego, prowadzi do stopniowego zwiększania ilości zawiesiny ogólnej i cząstek organicznych odpływających do drenażu. W efekcie do pola rozsączającego trafiają ścieki niedostatecznie podczyszczone, zawierające drobne frakcje stałe oraz tłuszcze.

Tego typu zanieczyszczenia bardzo szybko odkładają się w złożu filtracyjnym oraz w porach gruntu, powodując ich zamulanie i ograniczenie przepuszczalności. Proces ten prowadzi do kolmatacji drenażu, czyli trwałej utraty zdolności gruntu do rozsączania ścieków. W skrajnych przypadkach skutkuje to cofnięciem ścieków, powstawaniem podtopień lub koniecznością kosztownej wymiany całego złoża rozsączającego.

Regularna obsługa osadnika, kontrola poziomu osadu i przestrzeganie zaleceń eksploatacyjnych pozwalają utrzymać stabilne warunki pracy drenażu i znacząco wydłużyć czas jego bezawaryjnego funkcjonowania. W praktyce oznacza to, że ochrona drenażu zaczyna się nie w gruncie, lecz w osadniku, a właściwa eksploatacja jest równie ważna jak sam projekt systemu.

Odpowiednie zabezpieczenie rur drenażowych

Bardzo istotnym elementem poprawnie zaprojektowanego systemu rozsączania jest zastosowanie studzienki rozdzielczej, najlepiej wyposażonej w dostęp rewizyjny umożliwiający okresową kontrolę i czyszczenie. Studzienka ta zapewnia równomierny podział strumienia ścieków na poszczególne nitki drenażu, co ogranicza ryzyko ich nierównomiernego obciążenia hydraulicznego i lokalnego przeciążenia złoża filtracyjnego.

Równie ważne jest wykonanie dodatkowego stopnia filtracji przed studzienką rozdzielczą, którego zadaniem jest wychwycenie ewentualnej zawiesiny oraz drobnych cząstek stałych, które mogłyby przedostać się z osadnika gnilnego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Nawet prawidłowo eksploatowany osadnik nie eliminuje całkowicie drobnych frakcji organicznych, dlatego ich separacja przed polem rozsączającym znacząco zwiększa bezpieczeństwo pracy drenażu.

Na rynku dostępne są gotowe rozwiązania filtracyjne przeznaczone do montażu na odpływie z osadnika gnilnego lub oczyszczalni, a przed studzienką rozdzielczą. Filtry te pełnią funkcję zabezpieczenia systemu rozsączania przed nadmiernym dopływem zawiesiny, a jednocześnie są łatwe w obsłudze i umożliwiają okresowe czyszczenie bez ingerencji w grunt. Ich zastosowanie wyraźnie ogranicza tempo zamulania złoża i stanowi skuteczny sposób na wydłużenie żywotności całego układu odprowadzania ścieków do gruntu.

Studnia chłonna jako odbiornik ścieków oczyszczonych

Studnia chłonna jest w praktyce zbiornikiem bez dna, którego zadaniem jest wprowadzenie cieczy bezpośrednio do gruntu i umożliwienie jej infiltracji w warstwach przepuszczalnych. Rozwiązanie to bardzo dobrze sprawdza się przy odprowadzaniu wody deszczowej, gdzie obciążenie zanieczyszczeniami jest niewielkie, a głównym celem jest szybkie rozproszenie nadmiaru wody.

W przypadku ścieków sytuacja wygląda jednak inaczej. Nawet po procesie oczyszczania ścieki zawierają resztkowe zanieczyszczenia, zawiesinę oraz produkty przemian biologicznych. Punktowy sposób ich wprowadzania do gruntu, charakterystyczny dla studni chłonnej, powoduje koncentrację obciążenia w jednym miejscu, co znacząco ogranicza skuteczność infiltracji i zwiększa ryzyko zamulania strefy chłonnej. Z tego względu zastosowanie studni chłonnej do rozsączania ścieków wiąże się z istotnymi ograniczeniami eksploatacyjnymi i wymaga bardzo ostrożnej oceny warunków gruntowo-wodnych.

Studnia chłonna zapewnia niewielką powierzchnię kontaktu ścieków ze złożem w polu rozsączającym. Jest to istotna wada takiego rozwiązania, ponieważ projektując system rozsączania ścieków, dąży się do możliwie dużej i równomiernie obciążonej powierzchni infiltracji. Tylko rozproszone wprowadzanie ścieków do gruntu pozwala w pełni wykorzystać zdolności filtracyjne złoża oraz ograniczyć ryzyko jego przedwczesnego zamulenia.

W przypadku studni chłonnej ścieki doprowadzane są punktowo, co prowadzi do lokalnego przeciążenia hydraulicznego oraz ładunkowego. Cały strumień ścieków oddziałuje wtedy na niewielki fragment gruntu, co znacząco przyspiesza odkładanie się zawiesiny oraz produktów procesów biologicznych.

Należy podkreślić, że nawet dobrze oczyszczone ścieki zawsze zawierają pewną ilość drobnych cząstek stałych i frakcji koloidalnych. Przy punktowym rozsączaniu ich koncentracja w jednym miejscu jest na tyle duża, że w dłuższej perspektywie niemal nieuchronnie dochodzi do zatkania porów złoża filtracyjnego. Skutkiem jest stopniowa utrata przepuszczalności, spadek efektywności rozsączania oraz zwiększone ryzyko awarii całego systemu.

Studnia chłonna może pełnić rolę odbiornika ścieków oczyszczonych i w określonych warunkach umożliwia ich skuteczne wprowadzenie do gruntu na stosunkowo niewielkiej powierzchni. Poprawnie wykonana i właściwie zabezpieczona studnia chłonna może funkcjonować bez większych problemów przez wiele lat. Duże znaczenie ma jednak sposób jej wykonania oraz zastosowanie rozwiązań ograniczających dopływ zawiesiny do strefy infiltracji. W praktyce to właśnie ochrona studni przed zanieczyszczeniami decyduje o jej trwałości i stabilnej pracy.

Filtry przeznaczone do doczyszczania odpływu z osadników gnilnych, o których była mowa wcześniej, bardzo dobrze sprawdzają się również w przypadku studni chłonnych. Montowane na dopływie ścieków oczyszczonych skutecznie zatrzymują drobne cząstki stałe i ograniczają ilość zawiesiny trafiającej bezpośrednio do gruntu. Dzięki temu proces infiltracji przebiega równomierniej, a ryzyko zamulania strefy chłonnej jest znacznie mniejsze.

Alternatywą dla gotowych rozwiązań jest samodzielne wykonanie filtru, na przykład w postaci kosza filtracyjnego wypełnionego odpowiednio dobranym złożem. Taki kosz umieszczony bezpośrednio pod dopływem do studni chłonnej stanowi prosty, a jednocześnie bardzo skuteczny element zabezpieczający. Przepływające przez złoże ścieki oczyszczone zostają pozbawione większości zawiesiny, co poprawia ich rozprowadzenie w gruncie i znacząco ogranicza ryzyko kolmatacji. Filtr tego typu wymaga okresowego czyszczenia, jednak przy regularnej kontroli pozostaje rozwiązaniem trwałym i efektywnym.

Czasami spotyka się również pomysły polegające na wykładaniu dna studni chłonnej włókniną filtracyjną. Rozwiązanie to ma jednak istotne wady eksploatacyjne. Na powierzchni włókniny bardzo szybko tworzy się biofilm, który zostaje zasiedlony przez mikroorganizmy i prowadzi do ograniczenia przepływu. W efekcie filtracja ulega znacznemu pogorszeniu, a dno studni traci zdolność przyjmowania cieczy. Takie rozwiązanie zapycha się w krótkim czasie i wymaga częstej wymiany materiału, co w praktyce czyni je mało efektywnym i problematycznym w użytkowaniu.

Tunele rozsączające

Coraz więcej inwestorów interesuje się tunelami rozsączającymi, kierując się przede wszystkim ich dużą pojemnością retencyjną. W założeniu większa objętość tuneli ma umożliwiać skrócenie całego systemu rozsączania, co w przypadku klasycznego drenażu rurowego nie jest możliwe lub jest mocno ograniczone.

Pojawia się jednak pytanie, czy większa pojemność rzeczywiście przekłada się na lepszą efektywność pracy systemu. Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Tunel rozsączający faktycznie zapewnia większą pojemność chwilową niż klasyczny drenaż, co pozwala na czasowe magazynowanie większej ilości ścieków. W trakcie infiltracji do gruntu, po wchłonięciu frakcji ciekłej, zawiesina obecna w ściekach oczyszczonych pozostaje jednak na powierzchni kruszywa oraz ścianek tunelu. Zjawisko to sprzyja stopniowemu zamulaniu strefy infiltracyjnej.

Drugim istotnym aspektem jest ograniczona powierzchnia kontaktu ścieków z porami złoża filtracyjnego. Podobnie jak w przypadku studni chłonnej, infiltracja odbywa się na mniejszej powierzchni czynnej w porównaniu do klasycznego drenażu liniowego. Może to prowadzić do lokalnego przeciążenia złoża i przyspieszenia procesu kolmatacji, zwłaszcza przy podwyższonym ładunku zawiesiny.

Nie oznacza to jednak, że tunele rozsączające są rozwiązaniem niewłaściwym. Sprawdzają się one szczególnie tam, gdzie dostępna powierzchnia działki jest ograniczona, a warunki gruntowe są korzystne. Podobnie jak w przypadku pozostałych metod rozsączania, kluczowe znaczenie ma odpowiednie zabezpieczenie systemu przed dopływem nadmiernej ilości zawiesiny. Skuteczne doczyszczanie ścieków przed ich wprowadzeniem do tuneli pozwala na stabilną, długotrwałą i bezproblemową eksploatację całego układu.

Skrzynki rozsączające

Nie będziemy szerzej omawiać skrzynek rozsączających, ponieważ jest to rozwiązanie, które nie jest przeznaczone do odbioru ścieków z przydomowych oczyszczalni. Ich konstrukcja i sposób pracy zostały zaprojektowane z myślą o infiltracji wody deszczowej, a więc medium o zupełnie innym charakterze niż ścieki, nawet po procesie oczyszczania.

Podsumowanie

Wybór odpowiedniej metody odprowadzania ścieków z przydomowej oczyszczalni zależy od wielu czynników, takich jak warunki gruntowo-wodne, dostępna powierzchnia działki oraz preferencje inwestora. Drenaż rozsączający pozostaje popularnym i skutecznym rozwiązaniem, jednak w specyficznych warunkach warto rozważyć alternatywne metody, takie jak tunele rozsączające czy studnie chłonne. Kluczowe jest jednak odpowiednie zabezpieczenie systemu przed kolmatacją oraz regularna eksploatacja, aby zapewnić długotrwałe i bezawaryjne działanie całej instalacji.

Wymagania prawne dotyczące przydomowych oczyszczalni ścieków

Podstawowymi problemami, które towarzyszą planowaniu budowy własnego systemu oczyszczania ścieków są wymagania prawne. Najczęściej pojawia się pytanie, czy konieczne jest pozwolenie na budowę, czy tylko zgłoszenie?

Według aktualnych przepisów Prawa Budowlanego na budowę oczyszczalnia ścieków o wydajności do 7,5 m3/d lub zbiornika bezodpływowego o pojemności do 10 m3 wystarczy jedynie zgłoszenie.

Oprócz pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze pozwolenie wodnoprawne na wprowadzenie ścieków do środowiska. W tym przypadku, jeżeli odprowadzamy ścieki z własnego gospodarstwa domowego lub rolnego w ilości do 5 m3 pozwolenie nie jest konieczne. Przepisy określają to jako zwykłe korzystanie z wód.

Pozwolenie jest obligatoryjne zawsze wtedy, gdy na terenie działki prowadzona jest działalność gospodarcza. Gdy ścieki będą odprowadzane do urządzeń wodnych (np. wyloty urządzeń kanalizacyjnych, za pośrednictwem których ścieki będą kierowane do ziemi, rowów, stawów i innych zbiorników wodnych, etc.) wymagane jest pozwolenie na wykonanie urządzenia wodnego.

Aktem prawnym, który reguluje warunki, jakie trzeba spełnić przy wprowadzeniu do wód lub ziemi ścieków oraz wód opadowych i roztopowych jest Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. Budowa oczyszczalni wiąże się także z uwzględnieniem parametrów wodnogruntowych. Szczegóły wymagań dla różnych rodzajów oczyszczalni zawarto w tabeli.

Rodzaj oczyszczalni ścieków	Wymagania glebowe	Odległość od poziomu wód gruntowych	Wielkość działki
z drenażem rozsączającym	dobrze lub średnio przepuszczalne (piaski, żwiry i lessy)	> 1,5 m	duża
biologiczna	- rozsączanie planowane w gruncie - dobra przepuszczalność,- poza granicami działki	bez znaczenia	mała
hydrobotaniczna	- rozsączanie planowane w gruncie - dobra przepuszczalność,- poza granicami działki	bez znaczenia	duża

Prawo (Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r.) warunkuje również stopień czystości ścieków, które będą odprowadzane do wód z oczyszczalni. Rozróżnia obszary lokalizacji oczyszczalni poza aglomeracją oraz w aglomeracji. Ścieki, pochodzące z aglomeracji, nie powinny przekraczać najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń, właściwych dla RLM (tabela). W przypadku obszarów poza aglomeracją, wartości zanieczyszczeń ścieków powinny wynosić min 20% dla BZT5 oraz min 50% dla zawartości zawiesin ogólnych.

tags: #oczyszczalnia #ścieków #nasyp #rodzaje #i #budowa