Oczyszczalnia ścieków Lezczyna: Zasada działania i obowiązki gmin

Szczegóły: Opublikowano: 07. March 2026

Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2022r. poz. 2519 ze zm.), gminy mają obowiązek prowadzenia ewidencji zbiorników bezodpływowych (szamb) oraz przydomowych oczyszczalni ścieków.

Na terenie Gminy Urzędów w najbliższym czasie rozpocznie się cykl kontrolny w tym przedmiocie przypadający na lata 2023-2024.

Kontrola będzie polegać na sprawdzeniu zawartej umowy z przedsiębiorcą oraz okazaniu dowodów potwierdzających uiszczanie opłat za tę usługę (rachunki, faktury VAT).

Ponadto, zgodnie z art. 10 ust. 2d w/w ustawy, kto utrudnia lub udaremnia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 6 - podlega karze grzywny.

Gminny Program Ochrony Środowiska

Podstawę formalno - prawną Programu Ochrony Środowiska gminy Nowinka stanowi ustawa Prawo Ochrony Środowiska z dn. 27.04.2001 r .z późniejszymi zmianami na mocy, której zarząd gminy sporządza gminny program ochrony środowiska w celu realizacji polityki ekologicznej państwa.

Przeczytaj także: Przydomowe oczyszczalnie ścieków Zawiercie

Jednocześnie gminny program ochrony środowiska powinien być spójny i zsynchronizowany z Polityką ekologiczną Państwa na lata 2003-2006 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2007-2010 oraz założeniami projektu Polityki Ekologicznej Państwa na lata 2007-2010 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2011-2014, ze strategią zrównoważonego rozwoju społeczno - gospodarczego gminy, ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwzględniać wytyczne z powiatowego programu ochrony środowiska.

W Gminny Program Ochrony Środowiska dla Gminy Nowinka obejmuje następujące zagadnienia merytoryczne:

ochronę środowiska przyrodniczego,
gospodarkę leśną,
gospodarkę wodną,
ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami,
sprawy bezpieczeństwa ekologicznego,
kształtowania świadomości ekologicznej,
propagowania proekologicznych form działalności gospodarczej

Szczegółowo uwzględnia również zadania wynikające z Powiatowego Programu Ochrony Środowiska oraz zadania wynikające z Programu.

Biorąc pod uwagę całokształt wytycznych i przepisów na podstawie, których został sporządzony Gminny Program Ochrony Środowiska oczywistym jest, że ma on służyć w celu zrównoważonego rozwoju gminy, który w minimalnym stopniu będzie zagrażał środowisku naturalnemu.

Zawarte są tu też kierunki działań, które będą eliminowały zanieczyszczenie środowiska, przy względnie najlepszej dostępnej technice z punktu widzenia możliwości ekonomicznych gminy.

Przeczytaj także: Oczyszczalnia oksydacyjna: zasady działania

Integralną częścią Gminnego Programu Ochrony Środowiska jest Plan Gospodarki Odpadami sporządzony zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dn. 13.03.2006 zmieniającym rozporządzenie w sprawie sporządzania planów gospodarki odpadami.

Charakterystyka środowiska gminy Nowinka

Położenie i klimat gminy

Gmina Nowinka położona jest w obrębie równiny Augustowskiej. W układzie podziału administracyjnego leży w północnej części województwa podlaskiego na obszarze „ Zielonych Płuc Polski” , a także w strefie współpracy transgranicznej Euroregionu Niemen.

Graniczy z następującymi gminami: od północy z gminą Suwałki ,w północnego - wschodu z gminą Giby , od północnego - zachodu z gminą Raczki, od południowego -wschodu z gminą Płaska , od południowego - zachodu z gminą Augustów, od południa z miastem Augustów.

Ogólnie powierzchnia gminy wynosi 204 km². Gmina podzielona jest na 26 sołectw i liczy około 2800 osób. Gęstość zaludnienia wynosi 14 osób na km².

Według podziału Polski na regiony klimatyczne na podstawie średniej rocznej frekwencji dni z różnymi typami pogody A. Wosia , obszar gminy leży w całości w regionie XII - Mazursko - Podlaskim.

Przeczytaj także: Jak ustawić napowietrzanie?

Według A. Górniaka w regionie Suwalskim i subregionie Wigiersko- Augustowskim , klimat jest surowy i najchłodniejszy w Polsce ( z wyjątkiem gór).

Średnia roczna temperatura powietrza wynosi + 6,1 ⁰ C. Różnica między największą , a najmniejszą średnią miesięczną temperaturą wynosi 21,5 ⁰C.

Średnia roczna suma opadów wynosi ok. 550-600 mm, w okresie wegetacyjnym 200- 600 mm.

Długość zalegania pokrywy śnieżnej w okolicach Suwałk jest zdecydowanie większa niż w pozostałych regionach województwa i wynosi średnio 90 dni ( min. 36dni, max. 137 dni).

W porównaniu z innymi regionami województwa podlaskiego omawiany teren charakteryzuje się największa średnią prędkością wiatru, a także najmniejszym udziałem dni z bezwietrzną pogodą.

Średnia prędkość wiatru wynosi 4,4 m/s. W ciągu roku przeważają wiatry zachodnie - 30,9% roku, wiatry południowe 26,0% roku, wiatry północne - 17,8 %, wiatry wschodnie - 17,4% .

Klimat na przedmiotowym należy do surowych , o czym świadczy jeden z najkrótszych okresów wegetacyjnych- liczba dni o średniej temperaturze powyżej + 5 ⁰C wynosi około 195 dni. Występuje tu również maksymalna na obszarze Polski liczba dni przymrozkowych.

Budowa geologiczna i ukształtowanie terenu

Budowa geologiczna

Na terenie gminy rzeźba terenu ukształtowana jest w okresie ostatniego z 6 zlodowaceń w okresie czwartorzędowych : plejstocenu i holocenu. Ten ostatni nosi nazwę zlodowacenia bałtyckiego.

Obejmował cały obszar Suwalszczyzny, aż po środkową część Puszczy Augustowskiej.

Układ form marginalnych przybiera tu kierunek z północnego zachodu na południowy wschód, zarysowując skraj lobu lodowcowego.

Do omawianego makroregionu zalicza się też równiny sandrowe w zasięgu fazy leszczyńskiej , choć jej moreny nie wytworzyły tu wyraźnie globalnych zarysów.

Po okresie postoju czoła lodu na linii maksymalnego zasięgu , nastąpiła stopniowa recesja lądolodu , przerywana kolejnymi.

Najbardziej znaczący postój nastąpił na południe od jeziora Wigry. Dzisiejsza rynna jeziora Blizno na terenie gminy jest pozostałością tzw. Dolin marginalnych, ciągnących się wzdłuż linii lodu.

Najbardziej charakterystyczne dla plejstocenu są osady akumulacji lodowcowej. Należy do do nich m. in. glina zwałowa.

Zachodnia, pagórkowata część gminy to wysoczyzna lodowcowa zbudowana głównie z gliny.

Do tej grupy należą też moreny czołowe zbudowane z warstwowego materiału żwirowo- piaszczysto- głazowego z układami gliniastymi. W składa osadów akumulacji lodowcowej należą również: ozy- zbudowane przeważnie z warstwowego piasku i żwiru, o stokach pokrytych często gliną zwałową ; kemy - z piasków i żwirów leżących przemiennie i sandry - rozległe , płaskie stożki ze żwirów i piasków.

Sandr zbudowany jest z drobno- i średnioziarnistych piasków o miąższości dochodzących do kilkunastu metrów.

W zagłębiach terenu występują osady rzeczne i rzeczno - jeziorne - przeważnie mineralne - jak iły i piski, oraz osady organiczne jak kredy jeziorne , gytie i torfy.

Duży obszar torfowy występuje w rejonie wsi Szczerba.

Na terenie gminy można wyróżnić trzy główne jednostki geomorfologiczne:

wysoczyzny lodowcowe, zbudowane z glin zwałowych, rzadziej ze żwirów i piasków. Na falistej lub rzadziej płaskiej powierzchni wysoczyzny morenowej - na północ od doliny rzeki Rospuda- występują pagórki i wzgórza o wysokościach względnych dochodzących do 12m ,
długie ciągi sandrowe łączące się z sandrem augustowsko- druskiennickim, rozcinające powierzchnię wysoczyzn lodowcowych. Występują w środkowej części gminy.
sandr , w skład którego wchodzą duże , niemal płaskie pola piaszczyste sporadycznie urozmaicone zagłębieniami wytopiskami o różnych kształtach. Rozciągają się w północnej części gminy.

Surowce mineralne

Gmina Nowinka jest mało zasobna w surowce mineralne. Występujące tu surowce to pospolite kopaliny :piaski i żwiry. Niewielkie wyrobiska tego kruszywa występują w Szczebrze i okolicach Bryzgla.

Wydobywa się je metodami odkrywkowymi , głównie na potrzeby lokalne. W okolicach Szczerby występują obficie złoża borowiny o wysokiej jakości balneologicznej , które mają zastosowanie w leczeniu chorób reumatycznych i narządów ruchu.

Lasy

Tereny leśne zajmują ponad 60% powierzchni gminy Nowinka. Przeważająca większość upraw leśnych należy do Nadleśnictwa Szczerba. Jedynie niewielki fragment w północnej części gminy należy do Nadleśnictwa Suwałki.

Na terenie gminy występują następujące typy kompleksów leśnych:

Bór mieszany świeży - występuje na glebach bielicowych, skrytobielicowych lub rdzawych. Roślinami runa leśnego charakterystycznymi dla boru mieszanego świeżego są: konwalijka dwulistna, orlica pospolita, malina kamionka, narecznica krótkoostna, perłówka zwisła, przetacznik leśny. Typowe gatunki drzew w takim borze to sosna ( I i II bonitacji), świerk ( I i II bonitacji). Z gatunkach domieszkowych występują dąb, buk, modrzew, brzoza, osika, lipa, jodła. Typowe gatunki podszytowe roślin to: jałowiec, jarzębina, leszczyna, kruszyna, trzmielina, wiciokrzew. Bór mieszany świeży zajmuje 51,3% ogółu upraw leśnych.
Bór świeży - Obejmuje siedliska ubogie i nie suche. Występuje na glebach bielicowych właściwych, niekiedy na bielicach, przeważnie żelaziastych, z butwiną typową lub włóknistą. Do typowych gatunków runicznych należy borówka czenica, pszeniec zwyczajny, rokiet pospolity, śmiałek pogięty, widłoząb faliskolistny, gajnik błyszczący, pomocnik baldaszkowy. Typowa dla drzewostanów jest sosna ( I-III bonitacji). Z gatunków domieszkowych pojedyńczo mogą występować brzoza i świerk. Z gatunków podszytowych rosną tu: jałowiec oraz pojedyńczo - kruszyna, leszczyna, jarzębina dąb. Bór świeży zajmuje 18,7 % ogółu upraw leśnych.
Bór bagienny - porasta siedliska ubogie, bagienne, z bardzo płytką lub płytką, stagnującą, silnie kwaśną wodą gruntową. Występuje na glebach torfowych torfowisk wysokich lub rzadziej torfowisk przejściowych. Gatunki typowe dla runa to: żurawina błotna, wełnianka pochwowata, mochwian bagienny. Do gatunku panujących drzewostanów należy sosna III- V bonitacji, gatunkami domieszkowymi są tu brzoza, świerk. Domieszkowo występuje brzoza. Z gatunków podszytowych rosną: kruszyna i wierzby krzewiaste. Bór bagienny zajmuje 2,2% ogółu upraw leśnych.
Bór wilgotny - zajmuje siedliska ubogie i wilgotne. Rośnie na glebach bielicowych oglejonych lub bielicach żelazisto - próchniczych z butwiną mazistą lub typową; na glebach torfiasto- glejowych i torfowo - glejowych z butwiną torfiastą lub płytkim torfem. Z gatunków runicznych charakterystyczne są: trzęsica modra, borówka bagienna, bagno zwyczajne, torfowiec zakrzywiony. Gatunkiem panującym w drzewostanie są sosna I-III bonitacji i świerk I-II bonitacji. Gatunkami domieszkowymi są brzoza, świerk. Z gatunków podszytowych w borach wilgotnych są kruszyna, jarzębina, wierzby krzewiaste. Bór wilgotny zajmuje 0,4% ogółu upraw leśnych.
Bór mieszany wilgotny - zajmuje siedliska ubogie i wilgotne. Rośnie na glebach bielicowych właściwych oglejonych, glebach bielicowych torfiastych, glebach muszastych, glebach gruntowo - glejowych właściwych, glebach torfowo- glejowych i torfiasto- glejowych, glebach murszowo- glejowych i murszowatych, z moderem butwinowym lub murszowatym, niekiedy butwiną murszowatą, torfiastą lub mazistą.Z gatnków runa leśnego rosną tu: tojeść pospolita, widłak jałowcowy, płonnik pospolity, tzrcinniak lacentowaty, smiałek pogięty, narecznica szerokolistna. Do gatunków panujących drzewostanu należą: sosna I-II bonitacji, świerk I-II bonitacji. Domieszkowo rosną dąb, świerk, brzoza, osika, buk. Z gatunków podszytowych charakterystyczne są: kruszyna, wierzby krzewiaste, leszczyna, jarzębina. Bór mieszany wilgotny zajmuje 2,6% ogółu upraw leśnych.
Bór mieszany bagienny - występuje na siedliskach dość ubogich, mokrych i bardzo mokrych o glebach torfowych torfowisk przejściowych, murszowo- torfowych, torfów murszejących. Do gatunków runicznych należą wełnianka wąskolistna, turzyca pospolita i siwa , czermień błotna, borek trójlistny, dominują torfowce. Gatunkiem panującym są sosna na siedliskach umiarkowanie odwodnionych oraz świerk. Dodatkowo występuje brzoza. Z gatunków podszytowych rosną: kruszyna, wierzby krzewiaste. Bór mieszany bagienny zajmuje 4,9% upraw leśnych.
Las mieszany wilgotny - zajmuje siedliska średnio żyzne , wilgotne. Występuje na glebach bielicowych właściwych oglejonych, glebach brunatnych wyługowanych oglejonych lub pseudooglejonych, glebach gruntowo- glejowych właściwych, murszowo- glejowych lub glebach stagnoglejowych, czarnych ziem zdegradowanych, niekiedy na glebach murszowatych z moderem typowym lub murszowatym. Gatunki typowe dla runa to śmiałek darniowy, sit rozpierzchły i skupiony, skrzyp leśny, wietnca samicza, turzyca zajęcza. Gatunki panujące w drzewostanie to: sosna I-II bonitacji, dąb II-III bonitacji, świerk I-II bonitacji, jodła I-II bonitacji. Gatunki domieszkowe to brzoza, osika, lipa, olsza, grab. Gatunki typowe dla podszycia to: kruszyna, leszczyna, jarzębina, czeremcha. Las mieszany wilgotny zajmuje 10,4% ogółu upraw leśnych.
Las mieszany świeży - Zajmuje siedliska średnio żyzne, świeże. Występuje na glebach brunatnych wyługowanych, bielicowych lub kwaśnych, glebach płowych właściwych, niekiedy glebach bielicowych skrytobielicowych, bielicowych właściwych lub glebach rdzawych, przeważnie z moderem typowym. Gatunki typowe dla runa: przylaszczka pospolita, dąbrówka rozłogowa, gwiazdnica wielokwiatowa, perłówka zwisła, przetacznik ożankowy, żurwiec falistolistny, wawrzynek wilczydełko. Drzewostan gatunki panujące i współpanujące: sosna I-II bonitacji, dąb II-III bonitacji, buk II-III bonitacji, świerk I bonitacji, jodła I-II bonitacji. Gatunki domieszkowe to: modrzew, brzoza, osika, lipa, klon, świerk, jodła, zaś typowe gatunki podszytowe to: leszczyna, trzmielina, kruszyna, jarzębina, wiciokrzew, dereń. Las mieszany świeży zajmuje 4,8% ogółu upraw leśnych.
Las świeży - porasta żyzne i bardzo żyzne siedliska na piaskach, żwirach i glinach. Gatunki panujące w drzewostanie to dąb II -II bonitacji, buk I-III bonitacji, świerk I-II bonitacji, jodła I-II bonitacji. Gatunki domieszkowe to: modrzew, lipa, klon, brzoza, osika, świerk, grab. Gatunki podszytowe: leszczyna, trzmielina, kruszyna, jarzębina, głóg, dereń, porzeczka alpejska, bez czarny. Las świeży zajmuje 0,2% ogółu upraw leśnych.
Las wilgotny - zajmuje siedliska żyzne i bardzo żyzne, wilgotne. Występuje na glebach brunatnych właściwych oglejonych lub pseudooglejonych, murszowo- glejowych, muszowatych gruntoto- glejowych właściwych lub stagnoglejowych, czarnych ziemiach zdegradowanych lub murszowatych, z mullem murszowatym. Gatunki runa typowe dla runa to: czyściec leśny, kostrzewa olbrzymia, niecierpek pospolity, jaskier kosmaty, bodziszek cuchnący, kopytnik pospolity, szczyr trwały, czartawa posplita, pokrzywa zwyczajna . Gatunki panujące w drzewostanie: dąb I-II bonitacji, jesion I-II bonitacji. Gatunki domieszkowe to: buk, wiąz, olsza, klon, grab, brzoza. Gatunki typowe dla podszycia to: kruszyna, leszczyna, czeremcha, jarzębina, dziki bez, porzeczka czarna, dereń, trzmielina, wierzby krzewiaste. Las wilgotny zajmuje 0,1% ogółu upraw leśnych.
Ols - rośnie w zgłębieniach, w dolinach rzecznych lub na obrzeżu stawów, z reguły na glebach organicznych, często podtapianych. Drzewostan rośnie z reguły na charakterystycznych kępach. Dno lasu posiada duże bogactwo gatunkowe często z roślinnością szuwarową. Gatunkiem dominującym jest olsza. Gatunkiem domieszkowym jest brzoza. Podszyt stanowi kruszyna z wierzbami. Ols zajmuje 2,4% ogółu upraw leśnych.

tags: #oczyszczalnia #ścieków #leczyna #zasada #działania