Bakterie nitkowate i brązowy osad w oczyszczalniach biologicznych - przyczyny i metody zwalczania

Szczegóły: Opublikowano: 04. April 2026

Bardzo często spotykamy się ze spadkiem wydajności oczyszczania ścieków, wynikającym z nadmiernego rozwoju bakterii nitkowatych. Niefortunnie, ich obecność w umiarkowanej liczbie przyczynia się nawet do lepszej jakości oczyszczonych ścieków, ze względu na intensywny metabolizm rzutujący na przemianę materii organicznej. Dopiero masowy rozwój bakterii nitkowatych jest przyczyną pęcznienia osadu i tworzenia się gęstej piany, co powoduje nie tylko problemy natury estetycznej, ale także uniemożliwia prawidłową pracę całego systemu oczyszczania ścieków.

Skutkiem nieprawidłowości w "pracy mikrobiologicznej" osadu może być spadek efektywności usuwania zanieczyszczeń ze ścieków, ale także zmniejszenie się sprawności oczyszczalni, przy równoczesnym wzroście nakładów energetycznych potrzebnych do przeprowadzenia procesów oczyszczania. Identyfikacja bakterii nitkowatych pozwoli na rozpoczęcie skutecznej walki i zapobiegnie rozprzestrzenianiu się ich w naszej oczyszczalni - profesjonalne badanie ścieków (osadu czynnego) w laboratorium mikrobiologii środowiskowej.

Czym są i jak rozpoznać bakterie nitkowate?

W poprawnie działającym osadzie bakterie, razem z innymi organizmami, bakterie nitkowate łączą się w skupiska, tworząc tzw. kłaczki osadu czynnego. Komórki bakterii nitkowatych po podziale nie ulegają rozdzieleniu i obserwuje się wzrost w postaci nitek (stąd ich nazwa). Tego typu bakterie tworzą "szkielet kłaczków", co czyni je mocniejszymi i mniej podatnymi na rozrywanie.

Nadmierny rozwój bakterii nitkowatych powoduje zmianę struktury kłaczków osadu czynnego. Wzrasta powierzchnia biofilmu bakteryjnego (w uproszczeniu - skupisko bakterii powiązane funkcyjnie), a pęcherzyki gazu przyczepiają się do powierzchni nitek, co skutkuje pogorszeniem się właściwości sedymentacyjnych osadów.

To z kolei nie pozwala odseparować kłaczków osadu od oczyszczonych ścieków. Takie zjawisko nazywane jest puchnięciem osadu czynnego. Tworzy się trójfazowy układ powietrze - woda - mikroorganizmy, który dodatkowo wiąże inne produkty hydrofobowe, takie jak tłuszcze, przedostające się np. do reaktora biologicznego.

Przeczytaj także: Przydomowe oczyszczalnie ścieków Zawiercie

Taki układ tworzy pianę, która często przekształca się w gęsty kożuch powierzchniowy, który prowadzi do poważnych zaburzeń technologicznych, a to w konsekwencji przyczynia się do zmniejszenia efektywności usuwania nieczystości ze ścieku. Kożuch może pojawiać się na powierzchni różnych komór systemu oczyszczania i jest niezwykle trudny do usunięcia, nawet metodami mechanicznymi. Dodatkowo oderwane elementy kożucha mogą przedostać się do instalacji rozprowadzających ściek podczyszczony i spowodować jego zablokowanie.

Do najczęściej spotykanych mikroorganizmów nitkowatych należą bakterie z grupy: Microthrix, Chloroflexi, Haliscomenobacter. Ich identyfikacja nie jest łatwa i konieczna jest mikroskopowa ocena w laboratorium (jak wspomniano wcześniej). Dla wstępnej oceny działania oczyszczalni zalecamy wykorzystanie testerów oczyszczalni - najniższy koszt.

Parametry i sposób badania osadu

Najczęściej spotykanym parametrem, który określa czy osad jest spęczniały czy nie, jest indeks objętościowy osadu. Możemy go zmierzyć po 30-minutowej sedymentacji w specjalnym leju. Ze spęcznieniem mamy do czynienia, gdy zwiększa się objętość osadu przy zachowaniu tej samej masy.

Jeden gram suchej masy dobrze pracującego osadu czynnego ma zwykle objętość: 67 cm³/g, natomiast osad spęczniały mieści się w granicach: 100-400 cm³/g. Spuchnięty osad jest bardzo aktywny (duża powierzchnia adsorpcyjna), jednak z powodu obniżonej opadalności nie może być on oddzielony od oczyszczonych ścieków w osadniku wtórnym.

Jest to niekorzystne zjawisko, które obniża zdolności sedymentacyjne, co przekłada się na nadmierne puchnięcie osadu czynnego.

Przeczytaj także: Oczyszczalnia oksydacyjna: zasady działania

Jakie są przyczyny puchnięcia osadu?

Jest wiele przyczyn tworzenia się nadmiernego osadu. Najczęstszą przyczyną wywołującą problemy z sedymentacją są organizmy nitkowate (głównie bakterie i grzyby), których masowy rozwój w osadzie czynnym powoduje puchnięcie lub pienienie się osadu.

Najczęściej dochodzi do niego, gdy:

skład ścieku jest niewłaściwy (zbyt duże ilości węglowodanów w stosunku do azotu i fosforu), przez co dochodzi do zachwiania stosunków substancji odżywczych,
do oczyszczalni dopływają ścieki "zagniłe", zawierające związki siarki,
osad w komorze napowietrzania jest niedostatecznie długo natleniany (szczególnie w przypadku osadu wysoko obciążonego),
dochodzi do przeciążenia osadu lub innych nagłych zmian (niedotlenienie, zakwaszenie, obniżenie temperatury),
dopływa duża ilość substancji tłuszczowych,
występuje niskie pH w osadzie czynnym (poniżej 6,5),
osad jest bardzo stary - unikanie długiego wieku osadu wpływa na ograniczenie liczebności bakterii.

Często te czynniki dopiero nakładając się tworzą idealne warunki do intensywnego rozwoju bakterii nitkowatych. Bardzo problematyczne są ścieki przemysłowe (branża spożywcza, przetwórstwo owocowo-warzywne) ze względu na duży ładunek zanieczyszczeń łatwo rozkładalnych. W przydomowych oczyszczalniach problemy wynikające z nadmiernym tworzeniem się bakterii nitkowatych występują zazwyczaj okresowo i bardzo często są związane z porą zimowo-wiosenną. Ich wzrost jest uzależniony od obecności kwasów tłuszczowych, znajdujących się w ściekach.

Metody zwalczania bakterii nitkowatych

Istnieje kilka metod, które pozwolą na przeciwdziałanie pęcznieniu osadu czynnego. Niestety, nie ma jednej uniwersalnej i skutecznej metody zwalczania bakterii nitkowatych. Wybór powinien zostać poprzedzony identyfikacją przyczyn wystąpienia problemu. Obecnie najczęściej spotykanymi technikami są:

stosowanie utleniaczy, środków z chlorem, które selektywnie zwalczają bakterie nitkowate,
zwiększenie intensywności napowietrzania - dostarczenie większej ilości tlenu,
korygowanie odczynu pH ścieków,
zmiana wieku lub obciążenia substratowego,
kontrola biologiczna - wykorzystanie organizmów naturalnie występujących w osadzie czynnym, które są zdolne do odżywiania się bakteriami nitkowatymi.

Chemiczna neutralizacja bakterii nitkowatych

Często wymienianą opcją zwalczania mikroorganizmów nitkowatych jest dozowanie środków chemicznych np. chloru, syntetycznych polimerów lub specjalnych koagulantów (sole glinu i żelaza), które mogą pomóc w zwiększaniu właściwości sedymentacyjnych osadu. W przypadku chlorowania istnieje wiele doniesień o małej skuteczności tej metody. Dodatkową wadą jest nie tylko wysoki koszt, ale także negatywne skutki uboczne, zwiększenie masy osadu, ale także niekorzystny wpływ na środowisko. Stosowanie środków chlorowych często zwalcza skutek, a nie przyczynę puchnięcia osadu.

Przeczytaj także: Jak ustawić napowietrzanie?

Biologiczna eliminacja organizmów nitkowatych

Mało uwagi poświęcono do tej pory możliwości zwalczania nadmiaru bakterii nitkowatych metodami biologicznymi. Jest to bardzo dobra i innowacyjna metoda zapobiegająca puchnięciu osadu czynnego.

Stosowanie preparatów bakteryjnych obniża liczebność bakterii nitkowatych, ponieważ organizmy tam zawarte odżywiają się materią organiczną występującą - w nadmiarze - w ściekach. Ich podstawowym zadaniem jest wspieranie naturalnych procesów rozkładu, które są konieczne do prawidłowego działania oczyszczalni. Dla uzyskania najlepszego efektu i uniknięcia występowania piany i kożucha w osadniku ważne jest prowadzenie działań prewencyjnych. Stosowane odpowiednio wcześnie i regularnie dawki biopreparatów zmniejszają populację bakterii nitkowatych, dzięki czemu nie będzie dochodzić do problemów puchnięcia czy pienienia się osadu. Jest to metoda nastawiona na usunięcie przyczyny problemu, a nie likwidująca jedynie jego skutek.

Do niewątpliwych zalet zastosowania tej metody należą:

wysoka skuteczność w zakresie zmniejszenia puchnięcia osadu i eliminacji bakterii nitkowatych,
niski koszt wdrożenia i stosowania preparatów,
poprawa właściwości sedymentacyjnych osadu,
brak niekorzystnego wpływu na środowisko naturalne.

Stosując dobre preparaty bakteryjne zapewnisz sprawne i bezawaryjne działanie oczyszczalni. Oprócz poprawy efektywności oczyszczania, zahamujesz rozwój patogennych drobnoustrojów (w tym bakterii nitkowatych), wyregulujesz procesy kłaczkowania czy sedymentacji zanieczyszczeń.

Kolor osadu czynnego a poziom napowietrzania

Kolor osadu czynnego może wydawać się jednym z tych tematów, które nie mają większego znaczenia w naszym życiu codziennym. Jednak, niezależnie od tego, czy jesteś technikiem środowiskowym czy zwykłym obywatelem, warto zrozumieć, dlaczego osad czynny i jego kolor mogą mieć wpływ na nasze zdrowie i środowisko. W niniejszym artykule przyjrzymy się związkowi między kolorem osadu czynnego a poziomem jego napowietrzania oraz omówimy, dlaczego to jest ważne.

Osad Czynny - czym jest i dlaczego ma znaczenie?

Na początek, zdefiniujmy, czym jest osad czynny. Osad czynny to stałe, zanieczyszczone substancje organiczne i nieorganiczne obecne w ściekach, które osadzają się na dnie zbiorników lub kanalizacji. Jest to efekt procesu oczyszczania ścieków, w którym substancje te są oddzielane od wody. Osad czynny jest produktem ubocznym oczyszczania ścieków i może mieć różny skład chemiczny oraz właściwości fizyczne, w zależności od źródła i rodzaju oczyszczanej wody.

Kolor osadu czynnego jest jednym z kluczowych wskaźników jego stanu i składu. Osad może mieć różne odcienie, począwszy od koloru białego lub beżowego, przez szarość, aż po różne odcienie brązu. Ten kolor jest wynikiem obecności różnych związków chemicznych, bakterii oraz innych mikroorganizmów w osadzie. Jest to zjawisko naturalne, ale zmiany w kolorze osadu mogą świadczyć o problemach w procesie oczyszczania ścieków.

Poziom napowietrzania w osadzie czynnym - dlaczego jest ważny?

Poziom napowietrzania w osadzie czynnym odgrywa kluczową rolę w procesie oczyszczania ścieków. Osad czynny jest żywym środowiskiem, które zawiera bakterie i mikroorganizmy odpowiedzialne za rozkład substancji organicznych w ściekach. Aby te organizmy mogły efektywnie działać, potrzebują dostępu do tlenu. Woda zawierająca tlen dostarczana jest do osadu czynnego poprzez proces napowietrzania.

Brak odpowiedniego poziomu napowietrzania może prowadzić do nieprawidłowego funkcjonowania procesu oczyszczania ścieków. W rezultacie nieoczyszczone substancje organiczne pozostają w ściekach, co może zanieczyszczać wody naturalne. Ponadto, niedostateczne napowietrzanie może prowadzić do rozkładu biologicznego, który generuje nieprzyjemne zapachy i może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.

Wpływ kolory osadu czynnego na proces oczyszczania

Kolor osadu czynnego jest często używany jako wskaźnik efektywności procesu oczyszczania ścieków. Jasny kolor, taki jak biały lub beżowy, zazwyczaj oznacza, że proces oczyszczania jest skuteczny. Odpowiada to obecności dużej ilości mikroorganizmów rozkładających substancje organiczne.

Z kolei ciemny kolor osadu, szczególnie odcienie brązu, może sygnalizować problemy w procesie oczyszczania. Przyczyną tego może być niski poziom napowietrzania, co hamuje aktywność mikroorganizmów. Osad o ciemnym kolorze zawiera zwykle większą ilość nieczystości organicznych, które nie zostały rozłożone. Jest to sygnał, że proces oczyszczania nie działa zgodnie z oczekiwaniami i wymaga uwagi.

Dlatego kontrolowanie koloru osadu czynnego jest istotne dla efektywnego zarządzania oczyszczalniami ścieków. Jest to jeden z wielu wskaźników, które pomagają nam utrzymać wysoką jakość wody oczyszczonej.

Utrzymywanie odpowiedniego poziomu napowietrzania

Utrzymywanie odpowiedniego poziomu napowietrzania jest kluczowe dla utrzymania zdrowego i aktywnego osadu czynnego. Poprzez dostarczenie odpowiedniej ilości tlenu, zapewniamy optymalne warunki dla mikroorganizmów odpowiedzialnych za rozkładanie nieczystości organicznych.

Gdy poziom napowietrzania jest zbyt niski, mikroorganizmy nie są w stanie skutecznie działać, co prowadzi do gromadzenia się nietrwałych związków organicznych. To z kolei prowadzi do zwiększenia ilości nieoczyszczonych substancji.

W przypadku zbyt ciemnego osadu czynnego, istnieje ryzyko, że niektóre nieczystości nie są rozkładane w odpowiednim tempie. Może to oznaczać, że osad nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu lub że istnieją inne czynniki ograniczające proces oczyszczania. W takiej sytuacji konieczne może być zwiększenie poziomu napowietrzania lub wprowadzenie modyfikacji w procesie oczyszczania.

Kontrolowanie koloru osadu czynnego pozwala nam na szybką identyfikację potencjalnych problemów i podjęcie odpowiednich działań naprawczych. Dlatego dokładne monitorowanie i reagowanie na zmiany w kolorze osadu czynnego jest ważnym elementem skutecznego zarządzania oczyszczalniami ścieków.

Ważne jest, aby zapewnić, że procesy oczyszczania działają optymalnie, aby chronić środowisko i zapewnić czystą wodę. Dlatego kontrolowanie i utrzymanie odpowiedniego poziomu napowietrzania w osadzie czynnym jest kluczowym elementem efektywnego zarządzania oczyszczalniami ścieków.

Wpływ osadu czynnego na środowisko naturalne

Osad czynny jest jednym z głównych czynników zanieczyszczających ekosystemy wodne. Jest to substancja bogata w substancje organiczne, takie jak resztki roślinne, cząstki rozkładających się organizmów oraz zanieczyszczenia pochodzące z działalności człowieka. Kiedy osad czynny przedostaje się do rzek i jezior, jego duża ilość skutecznie ogranicza przepływ wody i utrudnia dostęp światła do organizmów wodnych. To z kolei stanowi zagrożenie dla ryb i innych organizmów wodnych, które potrzebują odpowiedniej ilości tlenu i światła do przetrwania. Ponadto, nadmiar substancji organicznych w wodzie może prowadzić do rozwoju niebezpiecznych glonów, które mogą wywołać zakwity i powodować tlenowe niedobory.

Warto również zauważyć, że osad czynny może zawierać różne toksyczne związki chemiczne, takie jak środki owadobójcze, herbicydy, metale ciężkie czy związki azotowe. Jeśli osad ten nie jest prawidłowo składowany lub unieszkodliwiany, może to prowadzić do przedostawania się tych toksycznych związków do gleby, wód gruntowych i rzek. To z kolei ma negatywny wpływ na organizmy wodne, rośliny i zwierzęta znajdujące się w tym środowisku. Skażenie takimi związkami może zaburzać równowagę ekosystemów i powodować zmiany w strukturze i funkcjonowaniu całego środowiska naturalnego.

W związku z tym, niezwykle istotne jest podejmowanie odpowiednich działań w celu minimalizowania wpływu osadu czynnego na środowisko naturalne. Należy rozważyć takie działania jak oczyszczanie osadu, jego przechowywanie w zamkniętych zbiornikach, a także unieszkodliwienie toksycznych substancji chemicznych zanim osad zostanie składowany czy usuwany. Warto również inwestować w metody alternatywne, które będą minimalizować ilość powstawania osadów czynnych. Poprawa zarządzania osadem czynnym jest kluczowa dla ochrony środowiska naturalnego oraz zachowania harmonii w ekosystemach wodnych.

Wpływ osadu czynnego na zdrowie ludzi

Niewłaściwie oczyszczony osad czynny może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi. Jeśli zanieczyszczone wody odpływają do rzek lub są używane do nawadniania pól uprawnych, toksyczne substancje mogą dostawać się do łańcucha pokarmowego. Ludzie, którzy spożywają ryby lub produkty rolne uprawiane w zanieczyszczonych obszarach, mogą narażać się na toksyczne substancje chemiczne.

Ponadto, osad czynny może generować nieprzyjemne zapachy, co może wpływać na jakość życia mieszkańców pobliskich obszarów. Zapachy te mogą być nie tylko uciążliwe, ale także mogą mieć wpływ na samopoczucie i zdrowie psychiczne ludzi.

Zarządzanie osadem czynnym - klucz do ochrony środowiska i zdrowia publicznego

Aby skutecznie zarządzać osadem czynnym i minimalizować jego wpływ na środowisko i zdrowie publiczne, konieczne jest monitorowanie procesu oczyszczania ścieków oraz stałe doskonalenie systemów oczyszczania. Oto kilka kluczowych działań, które mogą pomóc w osiągnięciu tego celu:

Regularne badanie i monitorowanie osadu czynnego: Systematyczne badanie koloru i składu osadu czynnego może pomóc w wczesnym wykrywaniu problemów i podejmowaniu działań naprawczych.
Optymalizacja procesu oczyszczania: Dostosowanie poziomu napowietrzania, kontrola pH oraz inne parametry procesu oczyszczania mogą pomóc w utrzymaniu osadu czynnego w odpowiednich warunkach.
Recyrkulacja osadu czynnego: Procesy recyrkulacji mogą pomóc w utrzymaniu odpowiedniego poziomu mikroorganizmów w osadzie, co może poprawić skuteczność oczyszczania.
Bezpieczne unieszkodliwianie osadu: Osad czynny, który nie nadaje się do ponownego wykorzystania, powinien być bezpiecznie unieszkodliwiany w sposób zgodny z przepisami środowiskowymi.
Świadomość i edukacja: Edukacja społeczeństwa na temat znaczenia prawidłowego zarządzania osadem czynnym może pomóc w zminimalizowaniu wpływu na zdrowie i środowisko.

Piana w oczyszczalniach - przyczyny i przeciwdziałanie

Jak już wiemy jednym z największych problemów eksploatacyjnych w technologii osadu czynnego obok puchnięcia osadu jest powstawanie piany. Zbyt duża ilość piany powoduje szereg nieprawidłowości w działaniu całego układu. Istnieje kilka przyczyn powstawania nadmiernej piany. Może to być zawartość dużej ilości środków powierzchniowo czynnych w ściekach, zbyt niski wiek osadu, nadmierna ilość tłuszczów czy też rozwój bakterii nitkowatych będący skutkiem np. Przyczyna to najczęściej młody osad w wysoko obciążonej komorze, niska koncentracja biomasy, czyli bezpośrednią przyczyną może być zbyt intensywne odprowadzanie osadu nadmiernego powodujące przeciążenie osadu czynnego. Inne przyczyny wystąpienia takiej piany to obecność metali ciężkich, za wysokie lub za niskie pH, niska temperatura i niskie stężenie tlenu, zbyt niskie stężenie substancji pożywkowych tj.

Przeciwdziałanie powstawaniu piany

Jak możemy tu przeciwdziałać? Jeśli osad jest zbyt młody zaprzestać odprowadzanie osadu nadmiernego przez kilka dni aż układ zacznie działać prawidłowo, jednocześnie zapewnić właściwy stopień recyrkulacji osadu, szczególnie w okresach szczytowych przepływów, utrzymywać stężenie tlenu rozpuszczonego w komorze na poziomie 2 mg/l i zapewnić odpowiednie mieszanie. W tych warunkach zlecane jest włączenie odpowiedniego biopreparatu Ekobak Microlife do aktywacji i wzbogacenia mikroflory osadu czynnego.

Przeciwdziałanie to oczywiście kontrola ilości tłuszczów w ściekach dowożonych, dopływających i pochodzących z recyrkulacji (z piaskowników i osadników wstępnych). Należy również rozważyć obniżenie wieku osadu do 2-9 dni w zależności od możliwości i warunków. Oczywistym przeciwdziałaniem mającym na celu wyeliminowanie przyczyn powstawania tego typu piany jest systematyczne stosowanie preparatów biologicznych ukierunkowanych na rozkład tłuszczów w reaktorach biologicznych, najpopularniejszym zestawem stosowanym w oczyszczalniach komunalnych i przemysłowych borykających się z nadmiarem tłuszczów jest zestaw biopreparatów: Ekobak Microlife DCT 003 i Ekobak Microlife DCB 002.

Jeszcze bardziej wskazane jest stosowanie preparatów na rozkład tłuszczów już w sieci kanalizacyjnej, takie działanie pozwoli utrzymać przepompownie i kanały ściekowe w dobrym stanie eliminując awarie pomp, problem zagniwania ścieków i odorów jednocześnie poprawiając pracę końcowej oczyszczalni ścieków.

Przyczyną takiej piany często jest niedociążenie komory napowietrzanej za sprawą niedostatecznego stopnia odprowadzania osadu nadmiernego z układu. W pierwszej kolejności należy zwiększyć stopień odprowadzania osadu nadmiernego z układu o 5-10% dziennie aż na powierzchni bioreaktora pojawi się mniejsza ilość lekkiej, świeżej i rozdrobnionej piany. Prawdopodobnie układ pracuje z krytycznie niskim obciążeniem osadu czynnego ładunkiem organicznym. W tym przypadku podobnie jak powyżej zalecane jest zwiększenie stopnia odprowadzania osadu nadmiernego z układu do 10% dziennie do momentu poprawy parametrów i pojawienia się lekkiej świeżej piany. Dodatkowo należy sprawdzić i poprawić efektywność usuwania kożucha z osadnika wtórnego.

Taka barwa piany a także często samego osadu świadczy o warunkach beztlenowych panujących w komorze osadu czynnego. Przeciwdziałania: zwiększenie stopnia napowietrzania do osiągniecia stężenia tlenu rozpuszczonego w granicach 2 mg/l, sprawdzenie i ewentualne czyszczenie dyfuzorów, przegląd przewodów doprowadzających tlen, sprawdzenie całego systemu napowietrzania. Jeżeli układ jest sprawny podjąć działania umożliwiające odpowiednie obciążenie osadu np. poprzez włączenie dodatkowej komory napowietrzania (jeśli taka jest dostępna).

Na koniec chcę podkreślić, że stosunkowo mała zawartość świeżej i lekkiej piany wskazuje na poprawną pracę oczyszczalni.

Kożuch w przydomowej oczyszczalni ścieków

Na rynku jest szeroki wybór przydomowych oczyszczalni ścieków. Różnią się technologią pracy, materiałem z jakiego są wykonane, wyposażeniem oraz skutecznością oczyszczania ścieków. Jednak wszystkie oczyszczalnie łączą pewne cechy. A mianowicie, aby bezawaryjnie funkcjonować muszą być prawidłowo dobrane, zamontowane i eksploatowane. Za dobór i montaż przydomowej oczyszczalni ścieków odpowiedzialna jest firma, która montuje nam oczyszczalnię. Późniejsza praca oczyszczalni w dużej mierze zależy od jej eksploatacji. Posiadacze przydomowych oczyszczalni ścieków często zwracają uwagę na problem z powstającym kożuchem w oczyszczalni.

Przydomowa oczyszczalnia ścieków do usuwania zanieczyszczeń wykorzystuje procesy mechaniczne i biologiczne. Za biologiczny rozkład zanieczyszczeń organicznych w ściekach odpowiedzialne są mikroorganizmy, głównie bakterie tlenowe i beztlenowe. Procesy mechaniczne to sedymentacja i flotacja. W wyniku sedymentacji substancje cięższe od wody opadają na dno zbiornika tworząc osad. Natomiast flotacja jest procesem w którym substancje lżejsze od wody unoszą się w górnej części zbiornika tworząc kożuch. W skład kożucha wchodzi głównie tłuszcz i piana. Kożuch powstaje w różnych komorach przydomowej oczyszczalni. Przede wszystkim w osadniku wstępnym (gnilnym) i osadniku wtórnym.

Przede wszystkim należy zapobiegać jego powstawaniu. Najskuteczniejsze jest ograniczanie tłuszczów, które mogłyby trafić do oczyszczalni. Tłuszcz z frytkownicy czy patelni nie powinien trafiać do przydomowej oczyszczalni. Jest on trudno rozkładany biologicznie, dlatego gromadzi się w postaci kożucha w górnej warstwie ścieków. Jeżeli przydomowa oczyszczalnia ścieków będzie montowania przy obiekcie gastronomicznym, konieczne jest zamontowanie przed oczyszczalnią separatora tłuszczu.

Jeżeli zauważymy dużą ilość kożucha w komorach oczyszczalni najlepiej jest go usunąć. Likwidacja kożucha może odbywać się poprzez zastosowanie specjalnych biopreparatów, które go rozkładają. Ewentualnie usunąć kożuch poprzez jego wybranie.

Każda przydomowa oczyszczalnia ścieków wymaga raz na jakiś czas, najczęściej 1-2 razy na rok opróżnienia. Czynność tą należy wykonać zgodnie z instrukcją producenta. Przeważnie opróżniane są całkowicie wszystkie komory oczyszczalni.

Powstawanie kożucha w przydomowej oczyszczalni jest zjawiskiem naturalnym. Jednak jego zbyt duża ilość niesie wysokie ryzyko zatykania odbiornika ścieków oczyszczalni. Dlatego dobrze jak oczyszczalni posiada zabezpieczenie przed wypływaniem kożucha. Bardzo dobrze zostało to rozwiązane w przydomowej biologicznej oczyszczalni NV.

tags: #oczyszczalnia #biologiczna #brązowy #osad #przyczyny